Uganda: 3 Women’s Lives - Twee Duitse studenten in Uganda

Dag 22: De Botanische Tuin

‘s Ochtends vroeg namen we een matatu naar Entebbe, waar we de Botanische Tuin wilden bezoeken. We hadden al vele verhalen gehoord over deze plek vlakbij het vliegveld en ze bleken allemaal waar.
Het is een hele mooie en grote tuin met veel dieren. We waren het meest onder de indruk van de apen die daar in vrijheid leven. We vonden ook grote spinnen, insecten, duizenden muskieten en andere kleine dingen die we nog nooit eerder hadden gezien.

We liepen door de tuin en filmden wat. Later in de avond kwamen we thuis om te kijken hoe Duitsland de derde plaats op het WK innam. We zijn dankbaar voor zo’n leuk Wereldkampioenschap en zo veel wedstrijden die we met onze vele nieuwe vrienden konden kijken.

Dag 21: Nieuwe vrienden

Vandaag hadden we een afspraak met de jongens van Boys in September in hun studio in Kibuli. Toen we tegen de middag arriveerden konden we weer op een warm welkom rekenen.

Na een korte rondleiding door hun huis, waar ze met vijf mensen wonen, bespraken we een aantal vragen voor het interview. Alles ging goed en we namen nog wat shots van hun studio.

We dachten dat we later in de avond met de jongens naar een concert zouden gaan, maar dit werd uitgesteld tot het volgende weekend. In plaats daarvan voerden we de hele avond lange gesprekken over van alles en nog wat. Plotseling werden we verrast door een diner dat ze ons aanboden. Het was heerlijk en de hele avond hing er een prettige sfeer met deze jongens. Opnieuw hebben we nieuwe vrienden gemaakt in Uganda. Na het eten brachten ze ons naar huis met hun DJ en hun jeep.

Dag 20: De Bujangali Falls

Na een paar uur slaap begonnen we alweer aan een nieuwe dag. Ons plan was om naar Jinja te gaan en daar de Bujangali Falls te bezoeken. We namen een boda naar de stad en van daaruit een Matatu naar Jinja.
Tien minuten nadat we Kampala achter ons hadden gelaten begon het te regenen en nam het bijna drie uur in beslag om in Jinja te arriveren. Door de slechte straten leek het er soms op dat we er nooit aan zouden komen. We moesten wachten tot de regen ophield voordat we een boda naar de Bujangali Falls konden nemen. Maar de boda was veel te snel voor de straten en het achterste wiel brak. Gelukkig kwam er een onderwijzer langs, een erg vriendelijke man genaamd Moses (de zesde Moses die we ontmoet hebben). Hij bracht ons direct naar de ingang van de Bujangali Falls.

De regen maakte alle paden meer dan modderig. Een bus met een Ugandese schoolklas kwam zelfs vast te zitten in de modder. We besloten daarom onze spullen te pakken en lopend naar de watervallen te gaan.
Van de watervallen waren we zeer onder de indruk. Ze zijn verdeeld in trappen en een aantal kleinere watervallen. Op de heenweg hoorden we ze al en zagen we veel grote vogels. De meeste daarvan zaten op een klein eiland in het midden van de watervallen. Na een korte rondblik begonnen we met filmen, wat niet gemakkelijk was met alle modder om ons heen. Maar we hebben een aantal mooie shots kunnen maken en misschien gaan we er nog een keer heen. Helaas zullen de Bujangali Falls binnen twee jaar verdwenen zijn omdat ze dan overstroomd worden om elektriciteit op te kunnen wekken en doorverkopen aan Kenia. Een tragedie die moeilijk is om te geloven en waarmee deze prachtige plek op aarde wordt vernietigd.

Dag 19: Ongeluk met een boda-boda

‘s Ochtends vroeg pakten we onze spullen voor een lange filmdag in Lugazi, bij het dorp van de oude vrouwen. Dat was in ieder geval wat er gepland stond. We moesten een half uur wachten voordat onze chauffeur kwam. Hij was weer ziek en was niet in staat met ons mee te gaan.

We moesten dus opnieuw onze plannen omgooien. Eerst besloten we een bureau te kopen voor het monteren bij een van de winkels in een straat dichtbij ons. Natuurlijk was de eerste prijs veel te hoog (80.000 Schilling). We besloten de straat over te steken en het bij een andere winkel te proberen. Uiteindelijk konden we er een kopen voor ongeveer 30 000 Schilling. Elf euro voor een houten tafel leek ons een goede prijs.

Terug bij RHU spraken we met Timothy, een trompettist waar we mee samen werken en wonen. Hij vertelde ons over een afspraak in de stad voor een nieuwe baan, waarbij hij in een restaurant kan spelen met zijn band. Goed nieuws, dus we besloten met hem en de afspraak te filmen. We namen twee boda’s naar Kampala. Het verkeer was een verschrikking, overal stond het vast. De bodachauffeur was niet zo goed en Jörn en Timothy hadden een ongeluk bij een druk kruispunt. De boda raakte iets en het voorwiel was omhoog gebogen. De hele boda viel over Jörn en Timothy heen. Gelukkig waren er geen ernstige gevolgen en na de eerste schok was alles weer in orde.

Dag 18: Overzicht

Deze morgen begonnen we met het filmen van de wekelijkse meeting bij RHU. Daarna besloten we naar het Victoriameer te rijden om natuurshots te filmen. Eenmaal aangekomen bij het meer waren we erg teleurgesteld. Het was er vol met mensen die van alles probeerden te verkopen en het prachtige zicht op het meer was niet te zien.

We hadden een discussie met enkele locals over een boottocht die niet doorging vanwege de prijs. Om 12 uur gingen we al weer terug naar Kampala. In de Matatu ontmoette Fabain een man, Achanam, die ons naar een aantal plekken midden in de stad begeleidde. Vooral het shot vanaf een hoog gebouw was erg leuk en een goede manier om overzichtsshots van Kamapala en het taxipark te geven.

Later stelde Achanam ons voor aan DJ Shiru, een van de beroemdste DJ’s in Uganda die al eens in de Ministry of Sound club in Londen heeft gedraaid. Na een leuk gesprek en een dvd moesten we terug naar Kabalagala om iets te eten bij ons lokale Ethiopische restaurant. Het was weer erg lekker, zelfs voor de tiende keer. Het lijkt erop dat met je vingers eten verslavend is.

Dag 16: Veel om te vieren

De hele dag stond in het teken van de grote wedstrijd ‘s middags: Duitsland tegen Argentinië. We hadden de hele dag door discussies over het mogelijke eindresultaat en onze verwachtingen.

Desalniettemin hadden we een hoop weinig opwindend werk te doen: onze kleren wassen. Natuurlijk heeft niemand hier een wasmachine dus moesten we het op de ouderwetse manier doen: met water, zeep en onze handen. Compleet onervaren als we waren moet het er heel grappig uit hebben gezien voor de omstanders. Hoe dan ook hebben het voor elkaar gekregen en hadden we nog tijd om naar Kampala te gaan en wat shots van de stad op te nemen. Het was er erg druk en voelden ons niet op ons gemak. Toen de wedstrijd eindelijk ging beginnen, gingen we naar de BBQ Lounge waar veel Duitsers samenkwamen om het team te steunen.

De 90 minuten waren erg leuk om te kijken en na het eindsignaal vierden we de glorieuze overwinning van het Duitse team samen met onze Duitse en Ugandese vrienden. Rond 12 uur kwamen we samen om de verjaardag van Jörn te vieren.

Dag 15: Technische mankementen

We warden om 8 uur ‘s ochtends wakker. Het was dag vol wind en Fabian was er slecht aan toe. Jörn besloot naar RHU te gaan om wat beelden te schieten. Voor deze dag hadden we ook een interview met Michael gepland, een van de RHU-oprichters. Om 12 uur moest Fabian zijn bed verlaten om het materiaal voor te bereiden voor het interview.

De vorige dag waren we erachter gekomen dat we een probleem hadden met een van de kabels van de audiomixer. Gelukkig hadden we er nog een bij ons voor de zekerheid, nu moeten we hopen dat er verder niks meer mis gaat. We namen Michaels interview op en namen nog een paar shots van de buurt. Later keken de we de wedstrijd Uruguay – Ghana in de kroeg. Iedereen steunde het laatste Afrikaanse team en was teleurgesteld met het eindresultaat.

Dag 14: Een Ugandese videoclip

Vandaag moesten we om half 6 opstaan om een strak geplande dag te beginnen waarin we een familie in onze buurt zouden filmen. Peter en zijn vrouw hebben vier kinderen, twee van hen wonen thuis, wat niet meer is dan een kleine kamer. Peter werkt als bouwvakker, mits hij werk kan vinden. Het grootste deel van hun inkomsten komt echter uit hun winkeltje. Toen we om 6 uur bij hun huis aankwamen was Peters vrouw al bezig thee te maken en haar kinderen klaar te maken voor school.

Zelf moest ze naar de stad om wat dingen voor het winkeltje te kopen. Nadat de twee kinderen naar school gingen bleven we Peter filmen. Hij moest een trap bouwen midden voor hun huis. Om 9 uur kwam Peters vrouw terug om de winkel te openen. Peter hielp haar terwijl ze wat te eten klaarmaakte.
Om 1 uur kwam Desire, de jongste dochter, terug van school. We wilden weggaan maar werden uitgenodigd voor een lekker Ugandees maal. Na een paar foto’s met de buren besloten we het materiaal te schieten en een korte pauze te nemen.
Plots kregen we een telefoontje van enkele muzikanten die we de volgende week wilden filmen. Ze vertelden ons dat ze later een shoot voor een videoclip hebben. Na een vage routebeschrijving namen we een boda-boda om erheen te gaan. Na een lange zoektocht en veel navraag bij boda-boda chauffeurs vonden we het hotel. Boyz in September (de naam van de band) was al met de eerste scènes begonnen. Iedereen verwelkomde ons en het was erg leuk met de jongens, die een hotel hadden geboekt als set voor de clip.

Een paar uur later hadden we alle shots die we nodig hadden en maakten we al deel uit van de familie. We denken dat dit het volgende werk met hun een stuk makkelijker zal maken en het was een geweldige ervaring om te zien hoe een videoclip hier gemaakt wordt. ’s Avonds regelden we een auto met chauffeur om ons terug naar huis te brengen. We keerden terug met de opdracht “een Duitse vrouw” te vinden voor een van de jongens.

Dag 13: Belgische concurrentie

We begonnen vroeg in de morgen en kozen twee boda-boda’s om naar Entebbe Road te reizen, waar we onze protagonist voor die dag zouden ontmoeten: Geoffrey.

Geoffrey is een boda-boda chauffeur die in een kleine stad op een half uurtje van Kampala woont. Eenmaal aangekomen op Entebbe Road werden we door Geoffrey opgepikt en liet hij ons de plek zien waar hij met zijn twee kleine kinderen en nog twee kinderen van zijn broer woont. Nadat hij ons aan zijn kinderen op school voorstelde en we een beetje in zijn huis hadden gefilmd reden we naar Garden City (een Ugandees winkelcentrum), waar Geoffrey werkt. Na een paar shots van een klant nam Geoffrey Fabian met zijn boda-boda mee voor een tour door Kampala. De hele trip filmen terwijl je achterstevoren op een motor zit was een interessante ervaring.

Bij terugkomst in Garden City voegde een documentaireploeg uit België zich bij ons terwijl we aan het filmen waren. Een rare maar ook grappige situatie.