Op het DocBlog ‘Sta me bij‘ bloggen studenten van de UvA over hun bacheloronderzoek. Irene Campfens doet onderzoek naar werkeloosheidsbeleving onder bijstandsontvangers. Vandaag een blog over schaamte, teleurstelling en bureaucratie.
Het aanvragen en ontvangen van een bijstandsuitkering brengt de nodige gevoelens van schaamte en teleurstelling met zich mee.Naast de strijd die geleverd moet worden met de heersende vooroordelen in de Nederlandse samenleving, begint bij het betreden van de sociale dienst ook vaak een gevecht met de draak die bureaucratie heet. (meer…)
Kan en moet iedereen werken? ‘Sta me bij’ gaat over de harde en soms slopende confrontatie tussen klant en consulent bij de Sociale Dienst. Waar moet de focus liggen? Op het uitvoeren van algemene regels of is individueel maatwerk noodzakelijk? Op dit blog leiden we alle mogelijke vragen terug naar één centrale vraag: ‘Wat zou jij doen?’
Op dit blog kun je meer lezen over de documentaire, kennismaken met de makers en interviews lezen met ‘meedenkers’. Er is ook ruimte om inhoudelijk te reageren. Onder aan elk bericht is daar een mogelijkheid voor. Reacties worden gelezen door de redactie en worden gebundeld gepresenteerd aan de managers van de Sociale Dienst en de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Henk Kamp. Meedenken heeft zin!
Wil je vanuit je beroep, ervaring of persoonlijke betrokkenheid een bijdrage leveren aan dit platform van ’Sta me bij’? Stuur dan een email naar blogredactie@human.nl.
‘Sta me bij’ wordt uitgezonden op 28 april om 22:50 op Nederland 2.
Suzanne Raes (1969) studeerde Culturele Studies in Amsterdam en is sinds 2001 is werkzaam als zelfstandig regisseur van documentaires en educatieve films. Ze maakt toegankelijke en betrokken films die wereldwijd vertoond en bekroond worden en in Nederland ook na uitzending een lang leven hebben (De huizen van Hristina, The Rainbow Warriors of Waiheke Island). Naast regisseur is zij oprichter en eindredacteur van websites als www.leesmij.nu.
Monique Lesterhuis (1967) studeerde Algemene Letteren in Utrecht en werkte als redacteur, verslaggever en regisseur bij verschillende televisieprogramma’s (Ireen van Ditshuyzen, Michiel van Erp) en omroepen. Daarnaast maakt zij educatieve films, oa. voor het Landelijk Platform GGZ en Humanitas. (meer…)
Door ‘Sta me bij’ werd ik nieuwsgierig naar het beroep klantmanagement. Mijn bacheloronderzoek gaat over de invloed van maatschappelijke ontwikkelingen op de manier waarop klantmanagers hun beroep uitoefenen.
Iedereen activeren
Klantmanagment is een beroepsgroep die veel te maken heeft met veranderingen in overheids- en gemeentebeleid. Klantmanagers hebben een enorme invloed op het leven van uitkeringsgerechtigden. In Nederland heeft er een verschuiving plaatsgevonden waarin sociale activering en eigen verantwoordelijkheid kernbegrippen zijn geworden. Het heersende idee is nu dat iedereen zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen welzijn. De overheid verwacht een actieve rol van burgers en instituties. Er wordt uitgegaan van het activeren van iedereen in de samenleving die dat kan. Het is de bedoeling dat bijstandscliënten voor hun uitkering een tegenprestatie leveren naar vermogen.
Verschillen tussen klantmanagers
Ik doe onderzoek naar de invloed van deze maatschappelijke ontwikkelingen op de uitoefening van het beroep van klantmanager. De klantmanager heeft een bepalende rol in de uitvoering van het activeringsbeleid. Klantmanagers hebben een grote vrijheid in de manier waarop ze een cliënt zover krijgen om zo’n tegenprestatie in de vorm van bijvoorbeeld vrijwilligerswerk te leveren. Ik onderzoek hoe klantmanagers hun beroep uitoefenen en hoe ze hun beroep beleven. Als er verschil is tussen het opgelegde beleid en de uiteindelijke uitvoering, is dat belangrijk voor onder andere beleidsmakers om te weten. Graag zou ik willen weten of er verschillen zijn in de uitvoering van dit nieuwe beleid door verschillende klantmanagers en in verschillende gemeenten.
Mijn onderzoek
Ik ga klantmanagers in Amsterdam en Hilversum interviewen, omdat in deze gemeenten verschillend beleid gehanteerd wordt. Ik richt me op klantmanagers waarvan verwacht wordt dat zij hun cliënten activeren tot werk (re-integratie). Ik wil onderzoeken hoe de klantmanagers in deze gemeenten hun werk beleven en of dit invloed heeft op hoe ze hun werk doen.
Emma Oomen heeft zich voor haar bacheloronderzoek laten inspireren door de documentaire ‘Sta me bij’. Voor HUMAN doet zij verslag van haar bevindingen.
In mijn huidige onderzoek bestudeer ik een alledaags onderwerp; de bijstandsontvangers. Wie kent ze niet? Die werkloze, ongemotiveerde en profiterende mensen met een grote voorkeur voor een blikje bier, jointje of openlijke aanklacht tegen ‘het systeem’.
Bijstandsontvangers zijn mensen die te lui zijn om te werken voor hun centen en de maatschappij veel te veel geld kosten. Denkt u er ook zo over? Ik help u met mijn onderzoek graag een handje op weg om de bijstandsontvangers eens op een andere wijze te beschouwen. Hierbij werp ik mijzelf nadrukkelijk niet op als belangenbehartiger van de bijstandsgerechtigden, evenmin als moraalridder.
Werkeloosheid als medische aandoening
Aan de hand van mijn onderzoek wil ik het terrein van medicalisering verkennen. Medicalisering is een sociologisch begrip, dat staat voor een proces van een steeds verder bepalende invloed van de medische stand op de beleving en verklaring van verschijnselen in het menselijk bestaan. Volgt u het nog? Simpel gesteld betekent medicalisering dat zaken die vroeger ‘bij het leven hoorden’, tegenwoordig nog wel eens als aandoening of beperking worden gezien. Zo ook in het geval van werkloosheid.
Werkeloosheidsbeleving
Dit alles ga ik uitvogelen vanuit de verwachting dat er misschien wel een uitgebreid, ingewikkeld en langdurig proces aan de huidige werkloosheidsbeleving onder bijstandsontvangers ten grondslag ligt. Een proces van toenemende invloed van de medische wereld op de zaken des levens. Gevolg: de bijstandsontvangers zijn langzaam aan zelf gaan geloven dat werkloos zijn iets is dat zich enkel nog in medische termen laat vangen. Nieuwsgierig geworden? Houd mijn blogs in de gaten om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen in mijn onderzoek.
Irene Campfens heeft zich voor haar bacheloronderzoek laten inspireren door de documentaire ‘Sta me bij’. Voor HUMAN doet zij verslag van haar bevindingen.
Kan iedereen werken? En moet elk talent benut worden op de arbeidsmarkt? Voor de UvA ga ik onderzoeken waarom migrantenvrouwen in Amsterdam-West moeite hebben met toetreding tot de arbeidsmarkt.
Participeren, re-integreren én activeren zijn sleutelwoorden in het huidig debat omtrent uitkeringsgerechtigden. Maar deze activatie en participatie geldt niet alleen voor uitkeringsgerechtigden, het geldt ook voor hen die nu niet werken, maar wel zouden kunnen werken. Dus ook de vrouw, de moeder, zij die zorg draagt voor huis en kind.
Vrouwelijk talent
De Nederlandse arbeidsmarkt wordt nog steeds gedomineerd door mannen. Van de vrouwen die werken, werkt het overgrote merendeel (68%) parttime. Maar waar ligt dit aan? Zelfs de televisiewereld belicht deze vraag in een nieuwe serie waarin verloren vrouwelijk talent weer gemotiveerd wordt toe te treden tot de arbeidsmarkt. Maar wat is talent? En moet elk talent benut worden op de arbeidsmarkt? Wat motiveert mensen, en dan met name vrouwen om (weer) deel te nemen aan de arbeidsmarkt. En is deze motivatie genoeg? Maakt het huidig jargon van menig kabinetsplan omtrent participatie en re-integratie misschien onderdeel uit van deze motivatie?
Onderzoek in Amsterdam-West
In Amsterdam-West leg ik al deze vragen op tafel bij een groep zeer gemotiveerde migranten vrouwen die deel uit maken van een project waarin zij worden begeleid bij hun (re)integratie op de arbeidsmarkt. De vrouwen leren in dit project hun talenten te benutten en doen ervaring op bij een zogenaamde werkvaringsplek.
Maar wat motiveert deze groep vrouwen en waarom lukt het hen niet zonder de begeleiding van dit project toe te treden tot de arbeidsmarkt? Deze vrouwen willen participeren én worden doormiddel van dit project geactiveerd, maar is dit genoeg?
Merel van Mansom heeft zich voor haar bacheloronderzoek laten inspireren door de documentaire ‘Sta me bij’. Voor HUMAN doet zij verslag van haar bevindingen.
René Paas is voorzitter van Divosa, de Nederlandse vereniging van managers van sociale diensten. Voor ‘Sta me bij’ legt hij uit hoe hij denkt dat de effectiviteit van de sociale dienst verhoogd kan worden. “We moeten aan de bak om veel beter te worden dan we zijn.”, aldus René Paas.
Wat valt u op aan de documentaire?
“De documentaire toont twee enorme uitersten. De consulenten zijn in alle opzichten verschillend van elkaar en vertegenwoordigen tegenovergestelde werkmethoden. Bruno is persoonlijk betrokken en je ziet dat zijn cliënt Thomas dat voelt. Debbie is strikt en vindt de methode van Bruno veel te tijdrovend.
De werkelijkheid is natuurlijk minder zwart-wit. Een aantal directeuren die ik sprak na het zien van de documentaire geneerden zich. Anderen waren boos, omdat dit beeld volgens hen geen recht doet aan de werkelijkheid. (meer…)
“Ik vind het kwetsend om meneer Dilshad doosjes te laten vouwen”, dat zegt Evelien Tonkens, socioloog en bijzonder hoogleraar Actief Burgerchap. Wij vroegen haar mee te denken met ‘Sta me bij’ door voor even plaats te nemen op de stoel van de consulent.
Wat zou u doen als u consulent was?
“Als ik consulent was zou ik met meneer Dilshad in gesprek gaan over zijn leven en proberen te achterhalen wat hij wil en wat hij kan. Meneer Dilshad heeft het geluk dat hij een zoon heeft die hem in de winkel wil laten werken. Had hij dat niet, zou ik bekijken of hij ook in Nederland als huisarts-assistent aan de slag kan. Kan dat niet, kan hij misschien als vertaler werken in een huisartsenpraktijk. Ik zou zijn werkachtergrond serieus nemen, ik denk dat dat belangrijk is. (meer…)
“Ik pleit ervoor huisvrouwen en vrachtwagenchauffeurs op de stoelen van de consulenten te zetten”, zei Joop Roebroek, als docent verbonden aan de Sociale Faculteit van de Universiteit van Tilburg. Voor ‘Sta me bij’ vroegen wij hem het filmpje van Thomas te bekijken en voor even in de huid van de consulent te kruipen.
Wat zou u doen als u consulent van Thomas was?
“Ik zou eigenlijk hetzelfde proberen te doen als Bruno, me proberen met Thomas te verbinden. Ik zou proberen te begrijpen wat hem drijft en achterhalen wat zijn kwaliteiten en beperkingen zijn. Het is volgens mij belangrijk van daaruit te redeneren. Thomas leeft ondanks zijn turbulente leven nog altijd. Er moet dus ergens een drive in hem zitten om verder te gaan. (meer…)
“We mogen wel wat vaker burgerlijke ongehoorzaamheid tonen”, dat zegt Farid Tabarki na het zien van de documentaire ‘Sta me bij’. Tabarki is onderzoeker, gespreksleider, ondernemer en publicist. Wij vroegen hem op de stoel van de consulent bij de sociale dienst plaats te nemen en mee te denken over de effectiviteit van haar werkwijze.
Wat zou u doen als u consulent van meneer Dilshad was?
“Ik zou meneer Dilshad niet naar Delta sturen. Delta is een waardevolle plek voor mensen die niet in een ‘normale’ baan kunnen functioneren. Lichamelijk of geestelijk beperkten bijvoorbeeld. Voor die mensen helpt zo’n werkplek hen uit hun isolement te raken en contact te houden met de samenleving. Dat is belangrijk. (meer…)
Op het DocBlog ‘Sta me bij‘ bloggen studenten van de UvA over hun bacheloronderzoek. Irene Campfens doet onderzoek naar werkeloosheidsbeleving onder bijstandsontvangers. Vandaag een blog over schaamte, teleurstelling en bureaucratie.
Recente reacties