Posts RSSDe huizen van Hristina | Kijken
Hristina Tasheva: ‘Het is geen sprookje’
Holland Doc zendt donderdag 24 juli om 23.15 uur De huizen van Hristina van Suzanne Raes uit op Nederland 2. Huib Stam, documentairemaker en publicist, sprak met de hoofdpersonen uit ‘Ondertussen in Nederland’. Hristina Tasheva: ‘Veel mensen kennen mij door de film. Maar het helpt me niet werk te vinden als fotograaf, dat is toch iets anders. Het is geen sprookje, ik moet hard werken om te overleven als freelancer.’
‘Ik kom uit Varna, een havenstad aan de Zwarte Zee in het zuiden van Bulgarije. Ik ben afgestudeerd als econoom met specialiteit landbouweconomie. Maar ik heb nooit een baan gezocht in dat vakgebied. Mijn levensomstandigheden waren er niet naar en de situatie in Bulgarije was veranderd. Het is al zo lang geleden, ik kan mij bijna mijn studietijd niet meer herinneren. Een half jaar nadat ik afstudeerde heb ik het land verlaten. Ik had geen kans mijn opleiding te benutten.’
‘Ik kwam naar Amsterdam uit nieuwsgierigheid. Ik wilde weten hoe de mensen hier leefden. Ik was niet van plan lang te blijven, hooguit een jaar. Eigenlijk wilde ik na twee weken al naar huis terug. Ik had heimwee en alles was zo chaotisch en anders. Ik was zo gespannen dat ik zelfs de verjaardag van mijn moeder vergat. Dat was mij nog nooit gebeurd. Niet alleen fysiek, maar ook geestelijk was ik ergens anders. Het leek mij het beste om terug te gaan en weer mezelf te worden. Maar ik bleef en ik kreeg een baantje op de bloemenmarkt op het Singel.’
‘Ik had hier een kennis, die mij en mijn vriend geholpen heeft met informatie, over werk en dergelijke. We hadden het geluk dat we een huis vonden. Na enkele heel vervelende ervaringen met onbetrouwbare tussenpersonen vond ik uiteindelijk ook werk. Als schoonmaakster. En omdat ze tevreden waren over mijn werk beval men mij bij anderen aan. Daardoor kon ik vaak kiezen voor wie ik wilde werken. Het is leuk om te werken voor hoogopgeleide mensen met mooie huizen.’
‘Een van die mensen vroeg mij wat ik werkelijk wilde doen. Ik zei dat ik graag fotograaf wilde worden. Ze zei dat ze een vriend had die mij misschien wel kon helpen. Dat was Leo Erken. Hij nodigde me uit in zijn studio. Het fotograferen van de huizen waar ik werkte was een van mijn eerste projecten. Ik werk aan veel projecten tegelijk, ze vergen allemaal nogal veel tijd. Mij werd gevraagd werk te leveren voor een groepstentoonstelling in Arti. Later ontmoette ik iemand die mij met Connie Bos in contact bracht. In haar galerie heb ik ook een tentoonstelling gehad. Dat was een heel goede ervaring voor mij.’
‘Veel mensen kennen mij door de film. Maar het helpt me niet werk te vinden als fotograaf, dat is toch iets anders. Het is geen sprookje, ik moet hard werken om te overleven als freelancer. Jarenlang sprak ik vrijwel geen Nederlanders. Sinds kort ontmoet ik veel mensen en begin ik mijn stadsgenoten een beetje te kennen. De film geeft een beeld van mij dat ik heel erg alleen was, maar dat is maar één kant van mijn leven. Ik heb een vriend en een sociaal leven.’
‘Ik volg nu een opleiding aan de Rietveld Academie om mezelf verder te ontwikkelen als fotograaf en om meer mensen te ontmoeten. Ik maak deel uit van een groep studenten, die met hetzelfde bezig zijn. Zestig procent zijn buitenlandse studenten, dat vind ik heel prettig. Ik ga nu eens per jaar terug naar Bulgarije, voor een week. Vroeger ging ik vaker. Het gaat goed met mijn familie, het leven wordt daar ook beter. Maar omdat ik al zo lang weg ben, voel ik me er een beetje een vreemdeling. Eerst was dat heel emotioneel, maar ik ben eraan gewend geraakt. Ik heb mijn leven hier, niet daar. Dat feit heb ik geaccepteerd. Hoewel, het is wel heel fijn is om met vrienden in je eigen taal te praten. We hebben het niet over wat ik hier doe. Voor mij is het ook nieuw, ik ben nog niet zo zelfverzekerd dat ik met ze over mijn carrière praat. We hebben het over dagelijkse dingen. Het is fijn om te horen dat het goed gaat met de mensen die het dichtst bij je staan.’
De huizen van Hristina wordt op donderdag 24 juli om 23.15 uur uitgezonden op Nederland 2.
Klik op deze afbeelding om de foto van en door Hristina Tasheva in het groot te bekijken.
Wonderful!
Comment by Finn - July 25, 2008 - 12:18 am
Dear Hristina,
I am deeply moved by the documentairy about you. I got instant admiration for your personality, and the way you survive. You are so kind, dedicated, you have a very very good heart. With astonishment I watched your artistic expressions in words en pictures. It made me really sad to see such a wonderful person suffer. Shame shame to all the people who let you clean their houses and not noticing the human being in you, not paying attention to your inner beauty. I really do hope that you will find inner peace, that you will (re)discover your worthiness as a person. I guess you are a sensitive person with a lot of love for people. Are you sure you don’t want to investigate the possibility of using this gift? Make people happy by enjoying what you have to say in artistic way; or even finding work in the health care.
Thank you so much for sharing your inner life. It made me thankfull for all I received, and also happy for the fact that beautiful people like you exist.
Comment by Johan - July 25, 2008 - 12:31 am
Het bijzondere van Hristina vind ik eerst, dat ze het aandurft alles te ondernemen om haar onderhoud te verdienen en daarna vasthoudt aan de ideale beroepskeuze. Daarin min of meer slaagt, maar dan doorzet om een studie te kunnen volgen aan een Nederlandse prominente academie. Een vrouw met een groot karakter. Zij zal het nog hel ver brengen. Het is haar van harte gegund. Mijn wens is dat veel binnenkomende nieuwe Nederlanders haar als voorbeeld leren kennen.
Comment by Jan van Eerden - July 25, 2008 - 11:07 am
Ik heb de film gisteren gezien op Ned 2 en was onder indruk van Hristina, vooral van haar mooie ziel en haar gevoeligheid. Ze druk zich dan ook heel mooi uit in het Bulgaars, onze moedertaal. Ik kom ook uit Bulgarije, woon al 20 j in Nederland (Utrecht) en begrijp volkomen als Hristina zegt ‘ mijn leven is nu hier, niet daar.’ Want zo voel ik het ook, ben geen Bulgaarse meer, maar ook geen Nederlandse, ik geloof dat je voor altijd tussen de 2 culturen blijft hangen, proberend het beste er uit te halen.
Ik zal graag in contact met Hristina willen komen, sta open voor leuke landgenoten, de redactie mag dan ook mijn e-mail adres en dit commentaar aan Hristina doorgeven. Als ze ook wil dan kan zij contact met mij opnemen.
Comment by Krasimira - July 25, 2008 - 12:15 pm
Zdravej Hristina,
ben zeer aangedaan door wat ik gisteren in de documentaire zag, je bent een zeer moedige vrouw met een sterk karakter. Jammer dat de wereld zo in elkaar zit en dat mensen zoals jij, met groot talent, zo moeten vechten voor hun bestaan. Je bent gelukkig niet geheel onopgemerkt gebleven anders was de documentaire niet gemaakt. Ik hoop van harte dat je de waardering gaat krijgen waar je recht op hebt.Ben zelf goed bekend met de Bulgaarse cultuur (17 jaar getrouwd geweest met een Bulgaarse man) en moet zeggen dat er veel kracht, intelligentie en doorzettingsvermogen in de Bulgaarse mensen schuilt, kunnen hier in Nederland een voorbeeld aan nemen. Denk dan ook dat je het echt wel gaat redden, en dat de kindertjes die je gaat krijgen supertrots zullen zijn op een moeder als jij, don’t worry.
Heel veel succes, en hopelijk horen we meer van je! Ciao i mnogo uspeh, Judith.
Comment by Judith - July 25, 2008 - 1:11 pm
Mensen! Word toch wakker! Als ik jullie reacties bekijk dan zie ik dat jullie denken dat het een uitzonderlijke geval is, dat het maar om een persoon gaat. Maar het is niet zo! Hristina is niet de enige! DAAR ging de documentaire om. Hristina’s situatie is zo herkenbaar. Er zijn zo veel illegalen die OOK dromen hebben, die OOK willen leven, die ook gewoon een NORMAAL mens willen zijn. Zoals ik al zei, het is geen uitozndelrijke geval… It could be your cleaner too.
Comment by just another illegal human - July 29, 2010 - 3:56 pm