Posts RSSMooch-IDFA
madmen - een ervaring van een bezoeker (I)
Wat bijzonder fijn is om te weten is dat er altijd en overal op onze Aarde mensen zullen zijn die ons onder meer zullen herinneren aan de oneindige schatten van onze planeet en de pluriforme wijze waarop wij mensen met elkaar omgaan door middel van onder andere een documentaire. Een van de manifestaties waarbij het mogelijk is te duiken in deze documentaire wereld is IDFA.
Nu zal ik mijn indrukken beschrijven van vooral de eerste keer dat ik De Munt binnenging. In eerste instantie liep ik bioscoop De Munt binnen omdat ik op zoek was naar de DVD van La Danse - The Paris Opera Ballet. Een documentaire van Frederick Wiseman die tijdens het IDFA getoond werd. Ik had hoop dat al die “documentairemensen” mij wel verder zouden kunnen helpen.
De “lounge” ruimte begane grond van Pathé De Munt was in mijn visie door aan de IDFA gerelateerde gebruikers op zo’n manier aangekleed dat een blinde motorisch gestoorde chimpansee daar absoluut een aantrekkelijker visueel beeld van had kunnen maken. Maar goed Hollanders zijn van nature sober en documentaires zijn serieuze zaken. Toch?
Direct links na de entree van Pathé De Munt was een vertegenwoordiging van één van onze omroepen met heel Vriendelijk Presenterende Radio & tv Omroepdames, die voor ik mijn vraag kon stellen mij een TV gids aanboden. Ik bedankte vriendelijk en vertelde dat ik de documentaire La Danse - The Paris Opera Ballet zocht en vroeg of zij wisten hoe ik die kon bemachtigen.
Deze vraag riep verwarring op en ik realiseerde mij al snel dat ik hier niet de bron van gedocumenteerd dansend geluk zou vinden en dat ik mijn queeste moest voortzetten.
Voor ik er erg in had kreeg ik echter een tweede maal de TV gids aangeboden. “Nee, bedankt, Ik kijk al jaren geen reguliere TV meer” antwoordde ik en wilde weglopen, maar zo gemakkelijk kwam ik niet van deze dames af toen ik merkte dat de gevierde gids direct voor mij werd gehouden in de baan die ik had uitgezet tussen mij en een tegenovergelegen stand.
“Maar er staan tegenwoordig ook veel verhalen in hoor” onthulde één van de dames. “Ja, weet je wat, wanneer ik vette verhalen wil lezen is een TV gids absoluut het eerste waar ik dan aan denk. Weg met de boekhandels en bibliotheken!” Deze gedachte vond ik echter niet zo gewenst om op dat moment te verwoorden, dus onder een vriendelijk “Nee bedankt en veel succes” manoeuvreerde ik mijn lichaam - met dank aan mijn dansopleiding - snel en soepel om de uitgestoken gids heen op weg naar de volgende tegenovergelegen stand.
Bij het weglopen voelde ik mij ineens bezwaard omdat ik de vriendelijke dames had teleurgesteld door niet hun gids aan te nemen. Waarom eigenlijk niet? Tevens werd mij de spartelende worsteling, die omroepen moeten voeren om hun gedrukte programmabladen maar te kunnen handhaven en die uit de vernietigende aanraking van de digitalisering te houden, heel erg duidelijk.
Ik stond op het punt om te keren om een tas vol gidsen in te laden om zo de dankbaarheid van dan ongetwijfeld van geluk stralende gezichten van de gidssirenes te kunnen oogsten toen ik mij realiseerde hoeveel bomen het lot van kappen bespaard zou blijven wanneer niet voor elk trefwoord een periodiek zou worden uitgebracht wat ook nog eens door een “doelgroep” zou worden afgenomen.
Met de beelden voor ogen van opgelucht ademhalende en levensgenietende bomen met daarin spelende beestjes werd mijn gemoed en tred lichter en vervolgde ik mijn koers naar de andere stand…
(to be continued)
Recent Comments