Kan Sven naar huis?
Kinderrechter Meester Irene Hinfelaar van Rechtbank Breda vertelt in dit dagboek voor het DocBlog ‘Mensjesrechten’ welke zaken zij tegenkomt en welke beslissingen ze neemt. Deze keer moet ze een beslissing nemen over de bestemming van Sven, een jongen met ernstige gedragsproblemen. Hij is van een strafrechtelijke jeugdinrichting (JJI) overgeplaatst naar een inrichting voor gesloten jeugdzorg. Bureau Jeugdzorg wil hem hier houden. Sven vindt het er vreselijk en wil graag naar huis.
Op de civiele kinderzitting behandel ik vandaag de zaak van Sven.
Sven is bijna twee jaar geleden vanwege ernstige gedragsproblemen uit huis geplaatst. Er is door de kinderrechter destijds een “machtiging gesloten jeugdzorg” gegeven. Dat betekent dat Sven naar een gesloten instelling zou gaan, om daar gedwongen behandeld te worden.
Sinds 1 januari 2008 is dit een nieuw iets, bedoeld om deze jongeren niet tussen de strafrechtelijk veroordeelde jongeren te laten zitten. Alleen bleek na 1 januari 2008 al snel dat er niet genoeg behandelplaatsen beschikbaar waren, en daarom heeft de minister toestemming gegeven om tijdelijk de uitvoering van zo’n machtiging in een strafrechtelijke jeugdinrichting (een JJI) uit te voeren. De minister heeft nu besloten dat al deze jongeren vanaf 1 januari 2010 uit de JJI’s moeten worden doorgeplaatst naar een “instelling voor gesloten jeugdzorg”.
Sven zat in zo’n JJI, al bijna twee jaar. Hij heeft er een goede ontwikkeling doorgemaakt en daarom had hij er al veel vrijheden verworven. Onder andere mocht hij al best vaak op weekend-verlof, lekker gewoon even thuis bij zijn moeder. Als hij zo door zou gaan, is een tijdje geleden tegen hem gezegd, zal zijn behandeling slechts nog enkele maanden duren, en dan is hij klaar.
De machtiging van Sven loopt af, en daarom heeft Bureau Jeugdzorg bij de rechtbank een verzoek ingediend om verlenging daarvan, omdat nog een aantal maanden nodig is voor de behandeling.
Dit verzoek krijg ik voor mij op de zitting.
Sven komt binnen en is duidelijk boos en verdrietig, niet alleen omdat hij eigenlijk naar huis wil, maar ook omdat hij voor die laatste maanden is doorgeplaatst naar een “instelling voor gesloten jeugdzorg”. Hij heeft daar al zijn vrijheden moeten opgeven, en heeft het gevoel “terug te zijn bij af”. Het is een heel streng instituut waar hij nu zit, waar hij in uniforme kleding de hele dag moet rondlopen. “Ik moest zelfs met die kou door een vijver lopen !!!! Waar is dit nu allemaal nog goed voor ?!”, roept hij tussen zijn tranen door. Zijn motivatie is gedaald tot nul en hij wil maar één ding: terug naar huis, naar zijn moeder.
Zijn moeder, ook op de zitting aanwezig, geeft aan dat zij ook graag wil dat Sven naar huis komt en dat zij bereid is om alle hulp die zij daarbij in de thuissituatie kunnen krijgen, te aanvaarden.
Ik vraag aan de vertegenwoordiger van Bureau Jeugdzorg wat die hiervan vindt. Dat antwoord is helder: Sven zal de komende maanden moeten blijven in de instelling waar hij nu verblijft. Op mijn vraag of de mogelijkheid bestaat dat Sven mét ambulante hulp naar huis terugkeert, krijg ik eigenlijk geen antwoord.
Na de zitting moet ik een beslissing nemen en dat valt me niet gemakkelijk. Kunnen Sven en zijn moeder het aan als Sven naar huis komt? Wordt hij dan in zijn verdere ontwikkeling bedreigd? Kan Sven het aan als ik besluit dat hij nog een half jaar blijft waar hij nu is? Waar is deze jongen het meest mee geholpen en hoe houden we hem gemotiveerd?
Na een lange afweging, besluit ik toch dat Sven een kans moet krijgen om te laten zien dat hij het thuis kan. Ik wijs het verzoek van Bureau Jeugdzorg om verlenging van de machtiging dus af.
Tja, we hebben het in NL zo geregeld, dat de kinderrechter het laatste woord heeft. Dat moet ook zo blijven. Toch loop ik als gezinsvoogd soms tegen een aantal zaken aan; kinderrechters kijken heel juridisch en zijn vaak niet pedagogisch geschoold. Dit heeft soms onbegrijpelijke beslissingen tot gevolg.
Wanneer een kinderrechter een verzoek van de gezinsvoogd afwijst, bijvoorbeeld een uithuisplaatsing of verlenging daarvan, moet hij/zij zich goed realiseren dat BJZ eigenlijk de OTS wel kan afsluiten. Als gezinsvoogd ben je na een afwijzing alle gezag kwijt, je hebt immers de zaak “verloren”. De vaak toch al moeizame samenwerking komt verder onder druk te staan. Als gezinsvoogd heb je geen middelen om ouders of pupil te dwingen mee te werken. Hoewel de OTS een verplichte maatregel is, valt of staat het toch met samenwerken.
Ik hoop in deze casus dat Sven en zijn ouders er voor kiezen samen te werken met de gezinsvoogd, dat geeft uiteindelijk de grootste kans om van Sven zijn leven een succes te maken.
Comment by Gezinsvoogd - February 19, 2010 - 4:23 pm
Ik hoop in deze casus dat de voogd er voor kiest om samen te werken met sven en zijn ouders.
Comment by rolien - March 28, 2010 - 10:52 am
wat de gezins voogd hier zegt is gelogen,wandt ik maakt het zelf ook mee met de kinder rechter ,maar de kinder rechter wandt de kinderrechter zegt al tijd de gezinsvoogd mag beslisen ,en de gezinsvoogd zegt dan dat de ouders de kinderen niet kan verzorgen ,maar de ouders krijgen geen kans om te bewijzen dat de ouders wel het kind kan verzorgen ,en dan gaat de gezins voogd met de kinderen pratten en zei zegt dan tegen het kind dat mama ziek is in haar hoofd ,en de gezins voogd zegt dan ook nog tegen de kinderen dat zei of hij nooied naar huis mag gaan ,wandt ik heb het zelf mee gemaakt ,en wat de gezinsvoogd ook nog tegen mij zegt dat is ook gelogen ,dat is in belang van het kind ,als het echt zo is dan doen ze de kinderen geen verdriet aan ,maar ik ben er achter gekomen waarom hun de kinderen bij de ouders weg hallen wandt daar krijgen wsg en bjz geld voor om kinderen bij de ouders weg te hallen en ook waar wsg en bjz de kinderen doen plazen is ook niet goed ik bedoel waar ik woon is het niet veilig ,wandt de beleiding kan zelf de kinderen niet aan ,wandt de beleiding is meer koffie aan het drinken dan met de kinderen bezich te zijn ,en dat noemen wsg en bjz in het belang van het kind jullie kijken nog niet naar de veilig heid van het kind ,jullie kijken alleen wat op papier staat kom zelf eens kijken waar jullie de kinderen plazen ,jullie moeten eens 24 uur in de instelligen of leefgroepen werken niet alleen in de papieren kijken maar zelf eens mee maken ,maar wat de gezins voogd hier schrijf is lul koek sorry dat ik dat schrijf maar het is wel de waarheid
Comment by joke - April 16, 2010 - 8:01 am
Het is onvoorstelbaar in zo een ontwikkeld land dat kinderen die er in principe niets aan ,kunnen doen dat hun gedrag afwijkend is opgesloten worden.
Hulpverleners zouden eens in een dag in de schoenen van die kinderen moet doorbrengen om te voelen hoe het is.
Mijn dochter zit nu gesloten omdat de jeugdzorg bij de rechter een voorlopige machtiging heeft gevraag gebaseerd op feiten van bijna 2 jaar geleden, de vooruitgang die mijn kind geboekt heeft zijn ze voor het “gemak” maar vergeten te vermelden. Mijn dochter is een door misbruik beschadigd kind en is met handboeien thuis afgevoerd, 2 jeugdzorg medewerkers zijn met 4 agenten gekomen om een jong, slank meisje af te voeren, wat een schande in de buurt. Let wel mijn kind is al beschadigd, ook volgens de jeugdzorg.
Afgelopen woensdag was de echte zitting en de rechter die kon die dag geen beslissing nemen of ze wel of niet gesloten moet blijven, wij wachten nu nog op antwoord. Mijn dochter werd afgevoerd door 2 politieagenten die van zitting, zij heeft totaal 7 uur in een celletje in rechtsgebouw doorgebracht wachten op vervoer terug naar de instelling. Let wel het is bewezen dat ze getraumatiseerd is en beschadigd en zo helpt men een kind door extra trauma’s eraan toe te voegen.
Ik ben totaal niet te spreken meer over Nederland, ik woon mijn hele leven hier, maar ik ga echt emigreren, ik haat die leugens die jeugdzorg verspreidt, het verdraaien van de woorden van de ouders. Ik zal nooit meer eerlijk zijn tegen een instantie, men zegt eerlijkheid duurt het langst maar bij de jeugdzorg niet.
Het frustrerende is dat ik mijn dochter destijds zelf heb aangemeld bij jeugdzorg omdat ik hulp met haar wilde, het ging minder met haar en dat is alweer bijna 4 jaar geleden. Ik heb het gevoel dat ik haar erin geluisd heb, ik voel me een klote moeder. Jeugdzorg en andere instanties vinden mij een goede moeder omdat dit het juiste voor MIJN kind is, wie kent haar beter.
Ik ben alles in mijn macht aan het ondernemen om haar daar weg te halen, van de stress zit ik met een stijve nek en hoge bloeddruk, het is allemaal zo oneerlijk, mijn dochter zegt als ze daar langer moet blijven, dat ik vast een kist voor haar kan uitzoeken want ze maakt dan een eind aan haar leven, het feit dat haar kamer op slot gaat en ze geen tv noch mp3 of stereo mag hebben op haar kamer, ze moet genoegen nemen met een radio, maakt haar gek. 1 keer per dag mag ze tv kijken, ze moet “leren” met mes en vork te eten ondanks het feit dat we dat altijd al thuis deden, tja zeggen ze sommige kinderen kunnen dat nog niet, absurd. Ik heb het gevoel dat ik niet langzaam maar snel gek word, dat er zomaar beslissingen buiten een ouder om genomen kunnen worden. Ik heb verdorie mijn kind zelf aangemeld en heb altijd het label goede ouder gekregen. Ik ben niet langer de goede ouder maar de boze en bijna gekke ouder.
Ik ga me hard maken dat deze praktijken onder de loep te nemen, ik ga de publiciteit opzoeken, mensen moeten weten hoe het voor een kind is om opgesloten te worden en de daders lopen gewoon vrij rond, diegene die mijn dochter misbruikt heeft, heeft niet eens zo een behandeling gehad, hij loopt nu vrij rond, gaat een gezinnetje stichten, geen vuiltje aan de lucht, ik zou hem wel iets willen aandoen.
Ik heb altijd in onze rechtstaat geloofd, maar ik ben bitter geworden.
Zoveel ouders klagen over de jeugdzorg maar krijgen geen gehoor, als zoveel mensen zeggen dat het niet functioneert waarom krijgen deze mafkezen nog steeds de macht in handen. Ongelooflijk.
Comment by Lisa - August 13, 2010 - 9:47 am