Veronica M. Smits, docente en onderzoekster familie- en jeugdrecht aan de Universiteit van Tilburg:
Deze keer wil ik het hebben over de rechten van kinderen die te maken krijgen met de scheiding van hun ouders. Als twee volwassenen besluiten om uit elkaar te gaan, heeft dat vele ingrijpende en indrukwekkende gevolgen voor de kinderen.
Zij worden, zonder dat ze daarom gevraagd hebben, geconfronteerd met beslissingen van hun ouders en de rechter. Deze beslissingen zijn van grote invloed op de leefomgeving waar zij vertrouwd mee waren. Zij zullen zich met allerlei vragen bezig moeten houden, zoals: Waar ga ik wonen? Moet ik verhuizen? Hoe vaak zie ik mijn vader of mijn moeder? Moet ik naar een andere school? Kan ik nog met mijn vriendje of vriendinnetje spelen?
De ouders zijn natuurlijk als eerste verantwoordelijk om de belangen van hun kinderen te beschermen. Zij weten vaak het beste wat goed is voor de kinderen. Zo staat het ook in de wet, maar in de praktijk blijkt dat veel ouders het erg moeilijk vinden om die verantwoordelijkheid te dragen omdat zij vaak met veel emotionele problemen te maken krijgen tijdens een scheiding. Zo’n proces van scheiden duurt vaak erg lang, soms wel jaren. Daardoor kunnen zij niet altijd de belangen van hun kinderen op de eerste plaats zetten.
Om de ouders te verplichten met elkaar en met de kinderen goede en duidelijke afspraken te maken over de gevolgen van de scheiding, moeten zij volgens de wet sinds 1 maart 2009 een Ouderschapsplan opstellen en dat aan de rechter toesturen. Het idee achter dit plan is dat wanneer ouders samen met hun kinderen, al heel snel nadat zij de beslissing hebben genomen om te scheiden, duidelijke afspraken maken de kans heel groot is dat er niet zoveel ruzie zal worden gemaakt over bijvoorbeeld de omgangsregeling of de woonplek van de kinderen. Het meemaken van ruzies tussen ouders is namelijk erg slecht voor kinderen. Zij voelen zich daardoor vaak verdrietig en kunnen problemen krijgen op school. Ook is de kans dat de afspraken worden nagekomen groter als de ouders en de kinderen het er samen over eens zijn.
In de wet staat ook dat alle kinderen moeten worden betrokken bij het maken van de afspraken, bijvoorbeeld over bij welke ouder de kinderen gaan wonen en hoe vaak zij contact zullen hebben met de andere ouder. Kinderen mogen vertellen wat zij fijn zouden vinden en de ouders zullen daar dan rekening mee houden bij het nemen van beslissingen. Daarbij speelt de leeftijd van het kind een belangrijke rol. Een kind van negen kan natuurlijk al veel beter aangeven wat zijn of haar wensen zijn dan een kind van vier. Maar toch zal ook een jonger kind mogen vertellen wat hij of zij ervan vindt.
Het is niet zo dat de mening en keuzes van de kinderen altijd worden opgevolgd door de ouders. Zij kunnen als volwassenen beter beoordelen wat goed is voor de kinderen. Ouders zullen bij het nemen van beslissingen natuurlijk wel rekening houden met de wensen van de kinderen; dat is hun verantwoordelijkheid. In het Ouderschapsplan zullen ouders ook moeten uitleggen hoe de kinderen zijn betrokken bij het maken van de afspraken.
Bij onenigheid over de afspraken, zal de rechter een beslissing geven. Kinderen die twaalf jaar of ouder zijn zullen door de rechter worden uitgenodigd om te vertellen wat zij van de afspraken vinden; zij kunnen dan op gesprek komen of een brief schrijven. De rechter zal serieus luisteren en zoveel mogelijk rekening houden met de wensen van het kind. Ook een kind jonger dan twaalf jaar heeft de mogelijkheid om de rechter om een gesprek te vragen om zijn of haar wensen te vertellen. Dat kan bijvoorbeeld door het schrijven van een brief, een mailtje of het opbellen van de rechter. Kinderen jonger dan twaalf jaar krijgen geen uitnodiging voor een gesprek. Via de Kinderrechtswinkel of de Kindertelefoon kunnen zij hierover meer informatie krijgen.
Het is een recht van kinderen, ongeacht hun leeftijd, om samen met hun ouders afspraken te maken over de gevolgen van de scheiding. Door dit nieuwe ouderschapsplan kunnen alle kinderen samen met hun ouders ervoor zorgen dat de scheiding van de ouders geen scheiding met de ouders betekent!!
Een (echt)scheiding is nooit gemakkelijk, maar hoeft voor u en de kinderen geen lijdensweg te worden.
Een (echt)scheiding is nooit gemakkelijk, maar hoeft voor u en de kinderen geen lijdensweg te worden.
Een (echt)scheiding waar kinderen bij betrokken zijn, kan juist ook heel goed zijn. Scheiden is ongezond zeggen onderzoekers bron: http://www.telegraaf.nl/vrouw/psyche_relatie/4495971/__Scheiden_is_ongezond__.html
Daar ben ik toch een andere mening toegedaan, want het kan juist ook heel goed zijn.
Kinderen die de kinderombudsman schrijven, mailen en bellen gaan veelal ook over de nieuwe vriendin/vriend van moeder/vader.
Ik schreef hier al eens een stukje over kinderalimentatie, daar kwamen reacties op over de familierechtapartheid.
Daar werd ook geschreven dat scheiden niet goed zou zijn, er word ook wel beweerd dat het kindermishandeling zou zijn, en dat gaat mij dan weer net even iets te kort door de bocht. Want als (echt)scheiding kindermishandeling zou zijn, is trouwen en kinderen krijgen dan kindermishandeling met voorbedachten rade?
Nee natuurlijk niet, want je gaat niet trouwen om weer te scheiden. Je weet het nooit van te voren, en toch kan het een ieder overkomen, iedere minuut van de dag. Het scheiden is niet zozeer het probleem, maar hoe ga je ermee om , hoe ga je verder. Scheiden kan zelfs juist ook goed zijn. Want ieder dag geruzie is ook niet goed voor de kinderen.
Daarom even dit bericht: (echt)scheiding is geen kindermishandeling, moetwillig ontouderen is echter wel psychische kindermishandeling en veelal met een levenslang trauma voor de kinderen.Met alle gevolgen van dien.
Want bvb elke dag ruzie, is ook zeker niet goed voor de kinderen. Men zegt veelal scheiden doet lijden, scheiden is kindermishandeling. Maar scheiden kan ook een goed nieuw begin zijn, voor ouders en kinderen.
Als ouders gaan scheiden is dat geen pretje, zeker voor de kinderen niet: http://kinderombudsman.web-log.nl/kinderombudsman/2008/11/als-ouders-gaan.html
Maar moeder/Vader begin niet te snel aan een nieuwe relatie en kinderen zolang het oude leed nog niet klaar is.. Want hier doet u de kinderen zeker geen goed mee, uw nieuwe partner en u zelf niet. Door te snel aan een nieuwe relatie te beginnen komen kinderen in de war, want zij hebben maar een biologische vader of moeder, en dat is papa of mama. Niet meer en niet minder.
En als u na verloop van tijd toch een nieuwe relatie krijgt, let dan zeker op de volgende zaken. Verplicht het kind nooit om zijn stiefmoeder of stiefvader mama/papa noemen? Ik vind het in ieder geval van de gekke dat kinderen veelal papa of mama moeten zeggen tegen de stiefouder/verzorger of nieuwe vriendin of vriend van de andere ouder. Het is ten eerste al een leugen die je een kind leert. Want zij hebben maar een echte biologische vader of moeder, en zijn de echte papa of mama. Ik zou zeggen, maak van stiefouder bvb pleegouder, of gewoon verzorger en of de nieuwe vriend of vriendin van mama of papa gewoon bij de voornaam noemen.
Hier alvast wat tips: uitspraken die je nooit en te nimmer als stiefmoeder/vader moet zeggen = Kom op, je mag wel mama tegen me zeggen. Doe dat niet, want je bent niet hun moeder/vader, en dat zal je nooit worden ook. De kinderen hebben al genoeg loyaliteitsconflichten en als je ze gaat pushen om mama/papa tegen je te zeggen zullen ze alleen maar meer in verwarring raken. Ook het zeggen, wij worden een grote gelukkige familie, dit zal uiteindelijk mischien ook wel gebeuren, maar dat zal niet over een nacht ijs gaan. Studies hebben aangetoond dat het minstens drie jaar duurt voor het nieuwe gezin z’n plek heeft gevonden en het eerste jaar is het moeilijkst. Laat het aan de kinderen zelf over, zeggen kinderen zelf mama/papa tegen jou, leg ze uit dat ze maar een echte mama en een echte papa hebben.
12 uitspraken die je nooit en te nimmer als stiefouder moet zeggen!
Bron: Dit is een artikel van de website van Oprah Winfrey, de schrijfster vergelijkt het stiefmoederschap met een tripje door een mijnenveld en heeft vanuit haar eigen ervaringen “de 12 dingen die een stiefmoeder nooit moet zeggen” geschreven. Hieronder volgt de vertaalde versie, het origineel kan je nalezen op http://www.oprah.com.
Dus nee, (echt)scheidingen waar kinderen bij betrokken zijn, is niet per definitie kindermishandeling, maar ontouderen/ontvoeren wel.
Als ouders gaan scheiden is dat geen pretje, zeker voor de kinderen niet, Laat kinderen dus niet lijden als U? gaat scheiden.
Een (echt)scheiding is nooit gemakkelijk, maar hoeft voor u en de kinderen geen lijdensweg te worden.
Lees ook: http://kinderombudsman.web-log.nl/kinderombudsman/2009/03/kinderen-schrij.html
Reactie door J.Aalders Kinderombudsman - november 7, 2009 - 10:34 am