Berichten RSSReageren
U kunt reageren op alle afzonderlijke berichten in het weblog van Mag ik dood.
Of plaats hieronder een bericht met suggesties, verhalen of ervaringen omtrent het onderwerp van dit weblog.
Dit blog is een initiatief van
U kunt reageren op alle afzonderlijke berichten in het weblog van Mag ik dood.
Of plaats hieronder een bericht met suggesties, verhalen of ervaringen omtrent het onderwerp van dit weblog.
In de uitzending : “Boeken” VPRO op zondag 3 februari j.l. zei prof. René Kahn dat je in de psychiatrie spreekt over patiënten en niet over cliënten. Het gaat over mensen die lijden aan een ziekte. Voor de behandeling heb je psychiaters nodig , hoogopgeleide dokters. Zij moeten zo snel mogelijk proberen een diagnose te stellen en dat doen zij door vragen te stellen aan de patiënt en aan de familie of naastbetrokkenen o.a. over het vreemde gedrag. Als de diagnose gesteld is zijn er medicijnen beschikbaar die kunnen helpen, niet meteen en niet altijd.
In deze documentaire: “Mag ik dood” gaat het over mensen die lijden aan een psychiatrische ziekte. Daarvoor is er dus de psychiater.
Daarom kunnen psychiaters misschien een grote rol spelen bij het probleem dat er ontstaat bij een doodswens.
Laten wij ze er massaal bij betrekken!
Bij http://www.uitzendinggemist.nl is deze belangrijke uitzending nog te zien.
Grietje Santing
Reactie door Grietje Santing - 05/02/2008 - 14:33
L.S.
In het Maandblad Geestelijke Volksgezondheid, MGv van december 2007 staat op blz.1112 het volgende: Zelfdoding. Psychiaters zouden vaker hulp moeten bieden bij zelfdoding. Dat vindt de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) die het zelfgekozen levenseinde van psyciatrische patiënten heeft verheven tot speerpunt.
Wilsbekwame psychiatrische patiënten met een authentieke doodswens, moeten volgens de vereniging, in het GGZ-circuit hulp bij zelfdoding kunnen krijgen. De wet laat het tenslotte toe. Naar schatting zouden jaarlijks tweehonderd psychiatrische patiënten een verzoek om hulp bij zelfdoding doen bij een psychiater. De kans dat zo,n verzoek wordt gehonoreerd is vrijwel nihil.
Er wordt verwezen naar: Psy Nieuwsbrief van 31 october 2007
Grietje Santing
Reactie door Grietje Santing - 06/02/2008 - 15:37
Ik heb een hele mooie film gezien over dit onderwerp, en ik raad iedereen aan om hem ook te bekijken: Mademoiselle and the Doctor. De kerngezonde Lisette Nigo (79) wil graag een einde aan haar leven maken nu zij nog niet fysiek en mentaal afgetakeld is. Ze ondervindt veel tegenstand tijdens haar pogingen een humaan einde aan haar leven te maken. Zie http://www.frif.com/new2005/made.html voor meer informatie.
Reactie door Susan - 15/03/2008 - 13:13
Een Duitse ex-politicus, Roger Kusch, heeft, wat hij zelf noemt, een zelfmoord-machine’ uitgevonden voor terminaal zieke patienten die willen sterven. ‘It is the most bearable method for those with a death wish,’ vertelde Roger Kusch aan CNN tijdens de presentatie van de ‘machine’. Duitse politici, de medische wereld en vooral de kerkgemeenschap reageren woedend.
Een bericht hierover vind je op de website van CNN International/Europe: http://edition.cnn.com/2008/WORLD/europe/04/04/germany.euthanasia/index.html
Reactie door c.h. - 07/04/2008 - 14:22
Bravo! voor Roger Kusch.
Omdat hij echt luisterde naar mensen die in volle bewustzijn een besluit nemen,
heus geen gemakkelijke stap zoals vele critici nog denken.
Die zelf het tijdstip willen kiezen - het recht op ZELFBESCHIKKING eindelijk gehonoreerd willen zien.
Alleen al het feit dat een dergelijke methode beschikbaar is, kan al rust geven in een zwaar en onrustig leven.
Hij verdient een Nobelprijs omdat een zo grote minderheid lijdt, maar nauwelijks hulp krijgt.
Laat staan begrip of inleving.
Reactie door HB - 12/04/2008 - 01:58
LANG GELEDEN IS IN BELGIE HET BOEKJE VERSCHENEN ” DE MILDE DOOD ”
VAN MAURITS VERZELE, PROFESSOR EMERITUS AAN DE RUG.
U STELT DAT ER OVER DIT ONDERWERP NOG NOOIT EERDER IETS VERSCHEEN
EN DIT IS DUS PERTINENT ONJUIST.
IN ” DE MILDE DOOD” VERDEDIGT MAURITS VERZELE HET RECHT VAN HET INDIVIDU
OM OVER EIGEN LEVEN EN DOOD TE BESCHIKKEN, OM TOT ZELFDODING OVER
TE GAAN ALS DIT ZICH OPDRINGT.
OOK DE MEDICATIE ENZ. WORDT NAUWKEURIG BESCHREVEN.
ONDERTUSSEN HEB IK VORIGE WEEK HET WOZZ BOEKJE BESTELD EN BETAALD MAAR
NOG NIET ONTVANGEN.
MVRGR
J.P.WETERINGS
EDELINCKSTRAAT 13
2018 ANTWERPEN
BELGIE
Reactie door WETERINGS - 14/04/2008 - 16:11
Mijn dochter ( 30 ) heeft anderhalf jaar geleden, na eerdere mislukte pogingen, zelfmoord gepleegd.
De mislukte eerdere pogingen waren niet, zoals vaak het stereotype luidt, een schreeuw om aandacht, neen, mijn dochter wilde echt dood, jaren- en jarenlang.
Ze kon het, keer op keer, nog goed onderbouwen ook.
Hoe moeilijk ook om, als haar vader, te erkennen, maar ze had gelijk, haar leven was geen doen meer.
Toch heeft ze jarenlang gevochten om, letterlijk, te overleven, maar het was allang een verloren strijd.
Ze heeft vele, vele malen, aan vele kanten, om hulp gevraagd om haar te verlossen omdat ze het zelf niet durfde, hoe graag ze ook wilde.
De professionele hulpverlening snoerde haar telkenmale de mond ( ik ben erbij geweest ), ze mocht zelfs haar doodswens niet eens uiten.
Dat kan haar nog eenzamer en verlatener gemaakt hebben dan ze zich al voelde en ertoe bijgedragen hebben dat ze, in haar radeloosheid, een gruwelijke oplossing als onvermijdelijk ging beschouwen.
Vaak ook deed ze een beroep op mij als vader om haar te helpen, mij houdende aan mijn vermeende verantwoordelijkheid voor haar ongeluk.
Subjectief vind ik niet schuld te dragen ( ik ben niet direct schuldig aan haar lijden ) maar objectief voel ik een ( indirecte ) verantwoordelijkheid waar ik geen weg mee weet.
Ik heb haar destijds immers willen hebben en wetens en willens laten ontstaan.
Met dit duivelse, onoplosbare, dilemma zal ik nu de rest van mijn leven verder moeten tobben.
Hoewel ik in medisch-ethische kwesties belist conservatief ben ( ik stem altijd CDA maar zou probeemloos ook Christen Unie kunnen stemmen ), heb ik het in gesprekken met mijn dochter nooit geheel uitgesloten haar uiteindelijk en ooit eens zelf te helpen.
Maar ook ik durfde niet.
Niet omdat ik dacht dat het beter met haar zou kunnen worden ( want ze was echt verloren ) maar omdat een vader zijn eigen vlees en bloed niet om kan brengen zonder gek te worden.
Nu ze zich heeft opgehangen aan een boom ( ik kan me nauwelijks een ontluisterender dood voor mijn mooie, ( te ) slimme en goedverzorgde dochter voorstellen ) knaagt aan mij de onverdraaglijke gedachte, dat ze de hulp die ze had moeten krijgen om een aanvaardbaar einde te mogen hebben, niet heeft gekregen.
Ze is in de kou gezet, niet alleen door mij ( maar welke vader zou het in mijn plaats wel gekund hebben ? ) maar vooral door ons ethisch rechtssysteem, dat euthanasie voor JONG ondraaglijk lijden niet wenst te kennen en een overtuigende doodswens onbespreekbaar houdt.
Alsof ondraaglijk geestelijk lijden aan leeftijd gebonden is.
Uiteindelijk, na vele jaren, heeft mijn dochter zelf de consequentie getrokken van onze onwillige maatschappelijk-ethische normen en heeft ze zichzelf verlost.
Hoewel ons leven toen stopte ( ze was ons enige kind ), hebben haar moeder en ik op haar overlijdensaankondiging niet zonder enige trots vermeld dat onze dochter, hoe bang ze ook was, toch de moed heeft gehad ( ze heeft het goed voorbereid en heeft het heel gecontroleerd en kennelijk zeer overwogen gedaan ) om bij gebreke van hulp, van wie ook, onszelf incluis, zelf haar verdiende rust te krijgen.
Ik wou dat ik iets meer kon doen dan dit berichtje sturen om eraan bij te dragen dat euthanasie, ook voor JONG geestelijk ondraaglijk lijden bespreekbaar wordt.
Het - erkende - recht op leven kan toch alleen een recht zijn als ook het recht op niet-leven erkend wordt.
Het is al erg genoeg langdurig gemotiveerd dood te willen, maar het zou dan minder gruwelijk moeten kunnen dan voor de trein of aan een boom.
Ik wou, lief Popje, dat jouw onnodig onwaardige dood iets zou kunnen bijdragen aan het verlichten van het einde van anderen.
Ik ben aan het nadenken wat ik misschien zou kunnen doen.
Reactie door Joris Maarten - 28/04/2008 - 02:57
Ik wil bij deze reageren op de filmvertoning “Mag ik dood?”en het debat gisteravond 29 mei in Den Haag.
Allereerst wilde ik iedereen die aan de film heeft gemaakt, bedanken voor de manier waarop de film uitgebracht. Het is een “mooie” vertolking geworden van de gevoelens van de nabestaanden, geen aangedikt zwaar drama, maar objectief en zeer genuanceerd.
De officier van justitie was zeer zakelijk en kan zonder “last” van haar geweten te hebben, ook een evt. nieuwe wetgeving toepassen. Dit zouden veel psychiaters ook moeten kunnen, moeten leren; dus om patienten te kunnen “helpen” zonder dat zij er ’s-nachts wakker van liggen.
De psychiater in de documentaire geeft precies aan waar het probleem zit, het probleem uit de weg gaan, wat daar dan ook de reden van is. Het enige, min of meer ongeloofwaardige, wat zij vertelde, was dat zij er misschien over 10 jaar anders over zou denken. Als je dat nu al kunt aangeven, ben je er al meer aan toe dan je toe zou willen geven.
Ik was zelf één van de nabestaanden in de documentaire.
Mijn broer heeft op 23 jarige leeftijd, compleet onverwacht, voor het eerst een poging gedaan, dmv het innemen van medicijnen. Hij mankeerde niets, ogenschijnlijk, voor ons niet en niet voor buitenstaanders. Hij was een hoog-intelligente jongeman die gewoon werkte, bij Philips, 4 jaar Marine, bij de politie….. zeker niet iemand waarvan je zou zeggen dat hij moeilijk in het leven staat.
Echter de waarheid was heel anders. Hij bleek uiteindelijk altijd bang te zijn geweest voor “heel de wereld”, iedereen was tegen hem, iedereen lachte hem uit. Terwijl het een knappe blonde jongeman was van 1.94 lang en 83 kilo zwaar en dus niets te klagen had over zijn voorkomen.
Echter achter die facade ging een heel klein, bang mannetje schuil.
Nooit is er tijdens psychologische testen (marine/politie) ook maar iets van naar voren gekomen; hij heeft altijd alles voor de buitenwacht weten te verbloemen, tot het moment dat hij niet meer kon…..
Zijn eerste poging was op het moment dat ik hoogzwanger, 2 weken over tijd was. Hij vertelde me dat hij de kleine nog zo graag geboren had zien worden, maar omdat het zo lang duurde, kon hij het niet meer opbrengen.
Dan gaat zo iemand het medisch circuit in en komt van de ene hulverlening in de andere, soms met een opname, dan weer ambulant. Dan weer thuis, zelf proberen, dan weer een opname. Hij wilde zelf ook heel graag hulp en wachtte op het juiste medicijn, wat uiteindelijk nooit kwam. Soms werd hij zelf nog “zieker” van medicatie en gaf hij zelf aan weg te willen uit een bepaalde inrichting.
De eerste 3 á 3,5 jaar was het echt zoeken naar een oplossing voor het leven in welke vorm dan ook, maar daarna leek het er toch echt op dat er geen oplossing was. Dan komt er een moment waarop je beide opties gaat bekijken; natuurlijk blijf je zoeken naar een positieve oplossing, maar tegelijkertijd ga je ook serieus zoeken naar een manier om er uit te stappen, als het echt niet meer zou lukken.
Dit is een eerste stap die je op een bepaalde manier rust geeft, maar zeker ook mijn broer wist toen dat hij dít gevecht met ons in ieder geval niet hoefde te voeren.
Mijn vader heeft het er altijd moelijk mee gehad en er ook nooit over kunnen praten; mijn moeder heeft, ook al duurde dat jaren, op een gegeven moment tegen hem gezegd: Luister jongen, ik heb jou op de wereld gezet, daar heb jij niet om gevraagd, wie ben ik dan om jou tegen te houden; daar waar ik kan zal ik helpen. Uiteindelijk hebben we dat ook kunnen doen, hoe beperkt ook. (We hadden nog meer willen doen, maar dat mag nu eenmaal niet. Ala ik als zus alleen was geweest, had ik dat risico wel durven nemen, maar er waren 3 kinderen en een wederhelft in het spel).
Ongeveer een half jaar voor zijn dood is hij op zichzelf gaan wonen . Stiekem hoop je dan toch dat het een stap in de goede richting is, maar het bleek alleen een stukje “afstand nemen” te zijn. Hij deed dit om niemand anders te belasten met hetgeen hij van plan was.
4 maanden voor zijn dood heeft hij weer een poging gedaan. Hij nam weer een enorme hoeveelheid medicijnen in combinatie met anti-braakmiddel en alcohol. Dit heeft niet “geholpen, na 4 dagen vonden we hem in coma, zachtjes aan bijkomend. Hij was op de grond gevallen met zijn arm onder zijn buik. Onder invloed van de vele medicijnen en alcohol heeft er een chemische reactie plaatsgevonden en heeft er een “rotting” plaatsgevonden, dus is er een groot gat ontstaan in zijn buik en in zijn onderarm.
Dus los van het psychisch lijden van het toch weer wakker worden, kwam er nu ook een groot fysiek probleem bij. Toen hij opgenomen is op de afdeling chirurgie en later de PAAZ, kreeg hij last van waanbeelden. Wij waren bang dat hij in bewaring zou worden gesteld en helemaal geen zeggenschap over zijn eigen leven zou hebben; Wij hebben zelf contact opgenomen met de NVVE en met een advocaat, voor het geval zich dat voor zou doen. Wij hebben mijn broer ervan weten te overtuigen dat hij er alles aan moest doen, net als vroeger “toneelspelen” om te doen alsof hij in orde was.
Dit heeft hem veel kruim gekost, maar het is gelukt en toen hij uit het ziekenhuis kwam is er door hem voor het eerste contact gezocht met de NVVE. Hij is toen lid geworden en heeft een eerste afspraak gemaakt. Hij hoopte dat hij daar handvatten aangereikt zou krijgen die hem zouden kunnen helpen er op een humane manier een eind aan te maken. Ook hebben wij hem toen een boek gegeven “Zorg jij dat ik niet meer wakker wordt”. Dit was een boek wat mijn man bij een zelfdoding (hij is politieman) aantrof bij een vrouw die het had gedaan op de manier zoals in dat boek op de opengeslagen pagina stond beschreven.
De afspraak met de NVVE was gemaakt op vrijdag 6 juni. De maandag ervoor hebben wij met zijn vijven, mijn vader, mijn moeder, mijn man, mijn broer en ik bij elkaar gezeten en alles doorgenomen, wat hij geregeld wilde hebben voor als hij er niet meer zou zijn. De crematie was tot in de puntjes geregeld, de muziek uitgezocht enz.
De handreikingen die hij kreeg van de NVVE, lagen echter voor hem te ver weg en kon hij niet meer bereiken, althans dat bleek achteraf.
Die vrijdag is hij met mijn moeder met de trein naar Amsterdam geweest. Op de terugweg zei hij; mam laat me vandaag en morgen maar even met rust, dan kan ik over het één en ander nadenken.
Die zondag zou hij met mijn vader naar het ziekenhuis gaan, voor het verzorgen van zijn 2 grote wonden, maar toen hij hem zondags ging halen, lag hij dood op bed.
Hij had toen de juiste (hoeveelheid) medicijnen ingenomen in combinatie met alcohol. Daarbij had hij een plastic zak over zijn hoofd getrokken met een elastiek er om heen rond de nek. Dit was de manier uit het boek, dat als doel heeft, dan je zolang je bij kennis bent, er lucht bij kunt laten; op het moment dat je je bewustzijn verliest, stik je.
Er lag een briefje klaar met onze afspraken en het stapeltje met CD’s voor de crematie.
Eindelijk gelukt! Eindelijke rust voor hem.
Reactie door Jeantine van de Graaf - 30/05/2008 - 10:43
Kan iemand mij uitleggen waarom het wel wordt toegestaan om ouderen die hulpbehoevend zijn
in veel gevallen een totaal onwaardig bestaan te geven, om steeds weer de nadruk erop te leggen dat vooral de grijze golf oorzaak van veel narigheid is, dat zij de gemeenschap zoveel kosten
en dat die ouder na een lang vaak zwaar leven niet het recht heeft op hulp wanneer hij/zij dit aardse leven wil inruilen voor een beter?
Het is trouwens ook mijn ervaring dat het voor een naaste heeel zwaar is om een leven te laten beeindigen van iemand waar je van houdt zelfs als die naaste al stervende is.
Mijn medeleven voor een ieder die met dit dillemma zit.
Bep ten Have
Reactie door Bep ten Have - 01/06/2008 - 15:45
Lieve Jeantine, wij hebben je donderdagavond jl. na afloop niet meer kunnen vinden en je niet gedag kunnen zeggen.
Ik hoop dat wij met alle nabestaanden uit de Documentaire nog een keer bij elkaar kunnen komen(misschien bij het Humanistisch Verbond in Amsterdam?) om na te praten.
Ik heb respect voor jullie als familie die met liefde en mededogen heeft gereageerd op de wens van je broer om zò niet verder te hoeven leven.
Ik vind het verhaal over je broer heel aangrijpend.
Liefs van Jannie.
Reactie door Jannie Schuit - 01/06/2008 - 20:51
mijn complimenten voor deze documentaire! Ik vind het een goed, duidelijk en mooi neergezet verhaal. Ik heb zelf 2 kennissen verloren door zelfdoding en heb zelf ook een keer een poging gedaan… het voelt fijn dat er mensen zijn die dit taboe proberen te doorbreken en laten zien dat het voor mensen met een doodswens o zo belangrijk is erover te kunnen praten zonder dat mensen zeggen: ja maar je hebt nog zo mooi dit in het verschiet, maar je bent zon leuke meid etc etc…
De documentaire raakte me diep omdat ik verbondenheid voel met beide partijen…
Liefs
Susanne
Reactie door Susanne - 05/06/2008 - 00:30
En ook nog even mijn welgemeende respect voor de mooie en dappere bijdrage van de nabestaanden in de documentaire!! Fijn dat jullie ook je gevoel durfden te uiten dat maakte het een menselijk geheel ipv een rationeel/droog verhaal over een zeer somber onderwerp… Heel erg bedankt allemaal!
Susanne
Reactie door Susanne - 05/06/2008 - 00:38
het gaat over een gebrek aan liefde..
vaak hebben mensen die depressief zijn te weinig liefde gehad in hun opvoeding/jeugd?
ook weinig liefde voor zichzelf en het leven
Reactie door liefdeiseenmedicijn - 05/06/2008 - 08:30
Vrije val
Grofweg de meeste mensen zijn als de dood voor het idee ooit te zullen
sterven. De gedachte aan de eindigheid van het geliefde eigen en
andermans leven is zo bedreigend dat menigeen liever geen moeite doet
zich meer dan noodzakelijk in het onderwerp ‘dood’ te verdiepen.
Zolang deze loopvogelimitatie door ontkenning slechts de eigen gemoedsrust
dient, is er nog betrekkelijk weinig aan de hand.
Lastig en zelfs zorgwekkend wordt het, wanneer zich stemmen laten horen
die zich kritisch uiten ten aanzien van de evidente heerlijkheid van het leven.
Mensen die, in de trend van de keizerlijke kleren, openlijk durven uitspreken:
“Mijn leven is helemaal niet mooi, belangrijk, de moeite waard om voort te
zetten.” En die niet alleen gehoord willen worden, maar ook om het recht
vragen hun lege, zware leven te stoppen.
Wat moet men daar wel niet van denken? Als het niet alleen meer gaat om
terminale kankerpatienten, maar ook om ‘gekwelde gekken’, wie is er dadelijk
dan allemaal potentieel euthanasist? De gefrustreerde kantoorklerk, de
verveelde Vinexer, de puber met een gebroken hart: staan we straks collectief
in de rij voor een Drionnetje? Wordt de druk niet te hoog opgevoerd ten
aanzien van psychiatrische patienten, de dood tot norm gemaakt voor
‘uitbehandelde zielepootjes’?
Driewerf nee, nee, en nog eens nee. Voor een aanvraag van euthanasie moet
er altijd sprake zijn van ondraaglijk, uitzichtloos lijden. Het heeft dan ook
in het geheel niks te maken met een stürmische momentsingeving.
Integendeel: het betreft hier de -excuser le mot- dye hard depressieve en
psychotische personen. Mensen die, soms letterlijk, gillend gek worden bij de
gedachte om “in goede gezondheid” 85 te moeten worden. Alles wat zij willen
is opeen overwogen, integere manier uit de trein stappen, in plaats van er
voor te moeten springen.
Dit hoeft de tegenstanders van vrijwillige levensbeeindiging overigens
helemaal niet te deren. Zij mogen immers zelf naar eer en geweten proberen
er het beste van te maken. De waardevol of -loosheid van het leven zou
uiteindelijk moeten worden bepaald door ieder individu afzonderlijk.
Dat mijn leven mooi en belangrijk is voor mij, sluit niet uit dat het leven van
mijn buurman voor hem een hel kan zijn. Pas wanneer er in een samenleving
plaats is om deze belevingsvormen naast elkaar te kunnen laten bestaan,
heeft men echt de keuze tussen een levenslustige huppel of een vrije val.
Reactie door Janneke - 05/06/2008 - 12:20
TIJD VOOR HET EINDE, uit PSY mei 2008
Op de Opiniepagina van PSY 3/2008 is door de NVVE de discussie geopend om de weloverwogen doodswens van wilsbekwame psychiatrische patienten te erkennen en wegen te zoeken die te honoreren.
Het lijkt erop dat na de wet van 2002 (WTL) en de uitspraken van het Medisch Tuchtcollege in de zaak Chabot een nieuw web van taboeisering over deze kwestie is uitgesponnen. Maar de verzoeken van psychiatrische patienten om hulp bij zelfdoding zijn daarmee niet afgenomen. In het Nederlandse cultuurgebied is de wens om het sterven zelf te regelen in geval van ernstig verlies van menselijke waardigheid sinds de dood van Hugo Claus weer opnieuw ter discussie gekomen. Inmiddels neemt de zelfmoordrate per jaar nog steeds niet af. De hoeveelheid slachtoffers door verkeersongevallen is in een tiental jaren met inzet van zeer veel geld met de helft terugggebracht. Maar het zelfmoordpercentage blijft in Nederland al jaren steken op zo’n 1500 doden per jaar. De toegenomen gestrengheid in het afwijzen van verzoeken om euthanasie bij uitzichtloos psychisch lijden heeft zo te zien niet aan een vermindering bijgedragen.
Terwijl de paradox er juist vaak in ligt dat het serieus beluisteren van de doodswens in veel gevallen levenshulp oproept en mensen van suicide afhoudt. Ik noemde de paradox dat echt gemeende stervenshulp levenshulp induceert al in mijn boek Doe uzelf geen kwaad (1981). De NVVE wijst ook op deze paradox op basis van haar ervaring van gesprekken met stervenshulpvragers. Deze paradox zou qua werking verder onderzoek verdienen. De politiek zou dan ook eens meer geld moeten uittrekken voor het politiek minder geliefde onderwerp van de geslaagde suicides.
Er zal echter een (zeer) kleine groep overblijven bij wie de wens om te sterven zo groot is dat er geen kruid (of behandeling) tegen gewassen is. Veelal zullen deze mensen op de lange duur middelen moeten gebruiken die mensonwaardig zijn en bovendien een zware wissel op de maatschappij leggen, vooral op omstanders, de machinisten bij de NS, brandweer, politie en ambulancepersoneel.
Om uit deze impasse te geraken geef ik een voorstel ter discussie dat al eerder genoemd is, maar blijkbaar ook onder de stolp van de taboeisering is verdwenen.
Dat de psychiater overvraagd wordt bij de verzoeken om hulp bij zelfdoding is duidelijk. Hij gaat over psychische ziekte en wilsbekwaamheid, niet over ethiek, filosofie en recht. En zoals Albert Camus in zijn Mythe van Sisyphus al stelde, zelfmoord is geen medisch vraagstuk maar een filosofisch probleem. De psychiater is echter ook niet de enige met de sleutel van de medicijnkast. Hij zou deel moeten uitmaken van een team waarin de tijd wordt genomen de duurzame doodswens van een patient te beluisteren. Daarin zouden verder zitting moeten hebben: een / de huisarts (die de patient en zijn systeem al langer kent), een maatschappelijk werker (die de eventuele sociaal-econmische en maatschappelijke aspecten beziet), een verpleegkundige (die vaak dichtbij de patient staat), een jurist, een ethicus en/of een geestelijk verzorger. De laatste als specialist in existentiele vragen. Vaak blijkt in de doodswens een zinsvraag verborgen die, indien met aandacht beluisterd, ontspanning geeft en de taboeisering en daarmee de doodswens vermindert.
Dit team dat er de tijd voor neemt om het als ondraaglijk en uitzichtloos ervaren lijden van de patient te beluisteren, zou met algehele overeenstemming dan kunnen besluiten iemand op humane en medisch-verpleegkundige verantwoorde wijze aan de dood te helpen. Daarin wordt niet alleen de vrager gesteund en bijgestaan, ook het team zelf moet zichzelf de nodige zorg verschaffen, want het is niet niks om iemand aan de dood te helpen. Zo’n team zou ook na een bepaalde tijd ontbonden moeten worden omdat de last anders te zwaar zou worden.
Zeer belangrijk is dat dit team volledig buiten de sfeer van kliniek of psychiatrisch ziekenhuis moet opereren. Misschien zelf wel buiten GGzsfeer, al is juist de klinische expertise van de GGz wel van groot belang.
Iedere suggestie dat in een klinische omgeving de dood voorhanden is moet vermeden worden. In een ziekenhuis kom je om op te knappen of steun te krijgen bij het leven, niet om te sterven. Impulsiviteit speelt bij de geslaagde zelfmoorden een grote rol, ook bij de grote groep die niet bekend is bij GGD of GGz. Het ‘ suicideteam’ moet het daarom hebben van de tijd. Om iedere impulsiviteit uit te bannen en ook om bij de vaak lang durende depressies het hoofd te bieden aan de diepe doodswens vanuit de bodem van de melancholie. De vormgeving en werkwijze van dit team moet meer in de sfeer liggen van het hospicewezen dat momenteel zijn bestaan in Nederland al meer dan genoeg bewezen heeft.
Govert J. Bach (algemeen geestelijk verzorger) heeft dit artikel op persoonlijke titel geschreven
opgenomen in PSY mei 2008
Reactie door govert bach - 05/06/2008 - 13:52
@ liefdeiseenmedicijn:
dit ben ik niet met u eens, mijjn ouders hebben mij een prima en geborgen opvoeding gegeven en ze geven mij nog steeds veel liefde, daar zit het hem bij mij iig niet in.
Reactie door Susanne - 05/06/2008 - 14:09
Nou Liefde is een medicijn, jij hebt overduideluijk geen psychologie gestudeerd.
Reactie door Anoniempje - 05/06/2008 - 14:36
Overigens wat een enorme belediging naar de nabestaanden zeg.
Reactie door Anoniempje - 05/06/2008 - 14:37
ik realiseer me dat de mensen die hier reageren geen voorstander zijn wat ik nu hier op papier zet. Ik heb in de kring van mensen om mij heen en ook bij mijzelf gezien dat er echt in onze ogen ondraaglijk lijden is. Echter wat ik in de discussie hier mis is het volgende bij het kiezen uit de opties:
Is dit alles hier zinloos of bestaat er een God? Ik vind het in deze mijn plicht en voor mij het minste wat ik voor een ander kan doen: heeft u uitgezocht wat de dood is? Staat voor u 100% vast dat er na de dood niets is en dat u het als u ervoor kiest hieruit te gaan, dit onomkeerbare consequensies heeft? Ik ben zelf na het lezen van de bijbel namelijk erachter gekomen dat God zich laat kennen uit de Bijbel en dat je een dagelijkse omgang met Hem kunt hebben, Jezus is mijn Verlosser! Dit wens ik u ook toe.
Maar ook vind ik het erg belangrijk oog te houden voor de persoon in kwestie, ook als je het niet met de doodswens eens bent
Reactie door gerwin - 05/06/2008 - 14:51
Ik ben erg blij met het bespreekbaar maken van het onderwerp, want volgens mij zijn er veel meer mensen die er geen gat meer in zien dan echte zelfmoordpogingen of zelfeindigingen.
Ik wilde al dood vanaf mijn 25ste, maar ik ben inmiddels 55.
Het is een hormoonuitbalans, ik heb in de loop der jaren een aantal technieken ontwikkeld om uit de diepste depressies te komen zoals:
-Geloof dat het leven leeft en dat jij een vorm bekleedt, het leven heeft zich vermomt als mens, boom, huisdier etc..het leven zelf is de superstructure en jij beweegt een beetje.
-De depressie is een vijvertje met een bruggetje erover, het bruggetje is van stro en zinkt als je erop staat.
maar je gaat er gewoon op staan en je laat je gewoon zinken tot je op de zanderige bodem staat.
Daarna loop je over de bodem gewoon de vijver uit tot je weer boven water bent.
-Krijg helder of je aandacht wil of dood.
Mensen willen niet zomaar dood,
niet om de nabestaanden te beledigen niet om één of allebei de ouders eens iets te laten zien.
Mensen willen dood omdat ze niet meer weten hoe ze verder moeten leven met het gewicht van het dagelijks bestaan op hun schouders.
Een mens HEEFT een lichaam.
Net zoals een mens een HUIS heeft, en net zoals een mens kan verhuizen, kan hij of zij ook besluiten om zijn of haar lichaam uit te trekken.
Daar heeft de overheid niets mee te maken, met uitzondering van de belastingtechnische aspekten dan natuurlijk!
Reactie door Conny - 05/06/2008 - 17:55
In mijn geval weet ik de oorzaak en die is heel simpel.
Ik ben klaar met leven, het is goed zo.
Niet steeds willen horen dat je aandacht wil of dat je je moet vastklampen aan de positieve dingen.
Niet steeds horen, count youre blessings…
Gewoon niets meer willen.
Reactie door Anoniempje - 05/06/2008 - 18:23
Gerwin,
Zucht…als Jezus de veerlosser is dan heeft hij wel een wrang gevoel voor humor.
Reactie door Anoniempje - 05/06/2008 - 18:25
heb nog krap 1,5 jaar door te komen. Ben al jaren depressief etc en wil al heel lang dood. Kreeg afgelopen jaar kanker maar tot op heden is dit lot uit de loterij een dooie mus gebleken. Stap op 22-11 2009 uit, als er zich voor die tijd geen uitzaaiien hebben gemanifesteerd. Het gaat niet om de mensen om me heen, daar hou ik van en zij van mij. Kan met mezelf niet verder. Dit is geen beslissing van vandaag op morgen maar een hele lange tijd met therapien, gesprekken, medicatie etc. Mijn keus staat vast, maar dat wil niet zeggen dat het me geen pijn doet. Ik laat kinderen en een kleinzoon achter, zussen en een broer, vrienden en kennissen die verdriet zullen hebben. Ik kan niet verder en zou het liefst op een humane manier uit het leven willen stappen, maar er is niemand die me daarin daad werkelijk kan/wil/mag ondersteunen. Het zij zo, ik heb me er bij neergelegd en kan alleen maar hopen dat het voor mijn nabestaabde uiteindelijk ook als een verlossing zal kunnen voelen.
LAAT HET GOED ZIJN!!!
HH.
Reactie door hannekei - 05/06/2008 - 20:42
Mijn complimenten voor de maakster van deze aangrijpende documentaire.
Het geeft een duideljk beeld van hoe ingewikkeld de kwestie is.
Enerzijds de eenzame, pijnlijke weg van de mensen die niet meer willen leven en zich genoodzaakt voelen tot het nemen van een verschrikkelijke beslissing.
Anderzijds het dilemma van de artsen en de hulpverleners in de zorginstellingen die gericht zijn op verder leven en niet aan het meewerken aan hulp bij zelfdoding.
Het zal voorlopig wel een moeilijke materie blijven.
Het bespreekbaar maken van een doodswens is een eerste belangrijke stap. Vaak valt er dan al enigszins een last van iemand af.
Onduidelijk vind ik zelf wat een hulpverlener nu wel en niet mag.
Enerzijds zegt Els Borst: er is ook ruimte binnen de euthanasiewet voor mensen die ondraaglijk psychisch lijden, anderzijds is er een wet die hulp bij zelfdoding verbiedt en loopt iemand kans op een veroordeling.
Ik ben erg onder de indruk van de documentaire. Eveline van Dijck slaagt er in de pijn voelbaar te maken die de patienten hebben moeten ondervinden in hun strijd, ze maakt de machteloosheid van de nabestaanden duidelijk maar ook de onmogelijke opgave waar hulpverleners voor komen te staan. Want wanneer bepaal je dat iemand psychisch ondraaglijk lijdt? En wie ben je als hulpverlener om daar over te beslissen?
Deze documentaire brengt een discussie op gang die al heel lang nodig is en zeer, zeer nuttig is!
Reactie door Rick - 06/06/2008 - 08:31
Met veel bewondering heb ik de film Mag ik dood gezien en ben er erg van onder de indruk.
Het is allemaal woord voor woord zin voor zin zo waarheids getrouw, zo herkenbaar, zo bevestigend voor mij.
Ik zelf heb precies op de dag van de uitzending drie en een half jaar geleden mijn lieve man verloren.
Ook hij heeft een zeer zware strijd geleverd waar ik me destijds ook van bewust was,
Door niet meer wekzaam te kunnen zijn in de maatschappij en zich nutteloos te voelen is hij in een zeer diep dal geraakt waar niet meer uit te komen was.
En hij besefte terdege ook dat hij onze enige zoon en zijn gezin en mij het diepe dal mee introk door het zware gevecht dat hij leverde.
De alcohol die hij gebruikte heeft het proces alleen maar versneld om tot aan zijn daad toe te komen.Het bizarre wat aan zijn daad erbij toedraagt is dat hij vanaf de generatie van zijn moeder nr 13 op rij was, die op deze manier uit het leven is gestapt naar een betere wereld voor hem althans.
En zoals de laatste dame aan het woord is in het programma is dat ook ik hem de rust in zijn leven gunde die hij zo graag wilde, want deze mensen lijden zo zwaar.
En zoals mijn zoon met de uitspraak komt van.Mijn vader heeft de Witte Vlag gehesen.heeft mij aan het nadenken gezet.
Ik heb er vrede mee dat mijn man deze vlag gehesen heeft maar dat wil niet zeggen dat het verdriet om het lijden wat mijn man doorstaan heeft en het gemis van een zoon naar zijn vader die nu niet meer kan zeggen en laten zien………………………….Kijk Pa ik heb ook een zoon……………… ..er minder door word.
Reactie van Marie-Jose
Reactie door Marie-Jose Otto - 06/06/2008 - 09:41
Wat herkenbaar, na het verlies van mijn vader onstond direct de vraag, had ik hem niet beter kunnen begeleiden in zijn doodswens. Na zijn eerste poging begin je hoopvol aan een strijd waarvan ik nu weet dat je die allen maar kunt verliezen. Op zoek naar hulp verwachte ik begeleid te worden door de hulpdiensten. Maar niks bleek minder waar. Nee de hulpdiensten lieten ons behoorlijk in de kou staan. Wij als familie werden buitengesloten en werden zelfs als lastig ervaren. Met ons werd niet gepraat. Waarom werden wij niet gegeleid? Het zou zeer welkome hulp zijn geweest in een moeilijk tijd. Na de dood van mijn vader kregen we hulp aangeboden. Eindelijk werden wij ook erkend, er brak toen wel wat in mij.
Vooral de vraag had ik hem niet kunnen helpen bij zijn doodswens ging spelen. Waarom heb ik me zo gericht op “genezing” terwijl de zaak uitzichtloos was. Gelukkig hebben we afscheid genomen. Al wist ik op dat moment niet dat het ook het laast afscheid zou zijn. Buiten de kliniek realiseerde wij ons wel dat “het” nu vlug zou kunnen gebeuren. Nog geen week later heeft mijn vader zich in de kliniek verhangen. De strijd was voor ons alleen voorbij. En toen pas begreep ik welke opluchting de dood bracht.
Bedankt Eveline van Dijck voor deze film en sterkte aan alle nabestaande en de mensen die de strijd nog moeten voeren.
Reactie door kris meijer - 06/06/2008 - 10:30
Ook ik wil reageren op de documentaire “mag ik dood” Onze dochter en zus Annelies (21jr) heeft een einde aan haar leven gemaakt dec.2007 door zich eerst te overgieten met benzine en daarna te verbranden. Zij wilde echt verdwijnen en niemand meer tot last zijn. Want dat ervaarde zij zij was anderen tot last.
Alles wat in de documentaire ter sprake komt en de reacties zou allemaal op Annelies van toepassing zijn.
Het dapper ondergaan van allerlei therapieen, nooit klagen.
Haar doodswens heeft ze duidelijk uitgesproken en wij als ouders hebben het vaak over haar dood gehad (bizarre gesprekken die je met je mooie slimme dochter voert) binnen de psychiatrie heeft ze NUL op haar rekest gekregen en dat is jammer.
Bij haar geboorte waren wij erbij en waarom bij haar sterven niet? Wat hadden we graag afscheid van haar genomen.
Nu kregen we een verkoold lichaam thuis in een gesloten kist.
De pijn en het gemis is enorm.
Eveline van Dijck bedankt voor de prachtige documentaire!
Reactie door Leny van Weel - 06/06/2008 - 18:36
Letterlijk betekent de-pressie het wegvallen van de druk.
druk op pijn.
pijn kan verzacht worden door tederheid..liefde dus
als mensen veel hebben verloren..
hun kindertijd..
omdat ze niet kind konden zijn..omdat er geen liefde was in hun gezin
omdat ze niet gedragen werden door hun ouders
omdat ze niet bevestigd werden in hun bestaan…
..zit er een pijnlijke plek..een diep gat..een trauma
en nu hoor je vaak van depressieve mensen zeggen ik wil dood
ja..want er is veel diepe pijn
en voor pijn wil men vluchten
dat wil men niet voelen
men wil niet meer leven…
ja..er is veel ondraaglijke emotionele pijn
trauma pijn
een giga grote wond
omdat men niet mocht en kon zijn
wie men was..
pijn kan en moet uitgehuild worden..pijn moet en kan verzacht worden
gaten kunnen worden opgevuld
daar is moed voor nodig want als je niet weet wat liefde is
dan ben je er bang voor
doodsbang
depressieve mensen zijn vaak ook bange mensen
liefde is energie
liefde is aanraking
liefde is licht
een fel licht
dit gaat niet om schuld
want dit gaat van generaties op generaties door
ouders kunnen er niks aan doen
dat ze hun kind niet hebben gedragen
omdat ze zelf ook niet werden gedragen
door hun eigen ouders
en mensen die familie hebben verloren ..een zoon, een dochter,een vader..een kind..
ga er met zachtheid naar toe
heel je wonden..op je eigen manier..op je eigen tempo..
en
laat je tranen gaan..
stromen zout
uit je iris
omdat je van me houdt
ik heb je verloren dat is niet mis
wens iedereen sterkte..
met het helen…en verzachten van pijn doormiddel van liefde
ik heb nog een leestip voor de mensen die commentaar hebben geleverd op mijn stuk:
Het drama van het begaafde kind
Alice miller
Reactie door liefdeiseenmedicijn - 06/06/2008 - 18:58
Beste Redactie,
Bij deze neem ik de vrijheid om mijn boek te promoten.
Zie http://www.google.nl, keerpunt van psychose naar herstel.
Het boek draagt bij aan datgene wat al is verschenen.
Het boek is telefonisch te bestellen voor 15 euro
aan particulieren en 10 euro voor lotgenoten.
Even iets over het onderwerp. Er wordt te vaak gezegd
dat iemand er een einde aan heeft gemaakt. Dat is niet
helemaal waar omdat mensen opdrachten krijgen om
zichzelf iets aan te doen.Dat wou ik even kwijt.
Met vriendelijke groet,
Bart de Ruijter
Reactie door Bart de Ruijter - 08/06/2008 - 13:57
Aan jullie allemaal,
Mijn complimenten dat u hier bent beland, onderaan de pagina. De bereidheid tot discussieren en praten over dit onderwerp vervult me met zowel verwondering als dankbaarheid. Het is belangrijk, mijns inziens, dat over humane zelfdoding wordt gesproken.
Te vaak nemen vooroordelen en overhaaste uitspraken de overhand. Ik wil hier van de gelegenheid gebruik maken om wat van die uitspraken toe te lichten - en te bestrijden. De meest gehoorde is waarschijnlijk dat zelfdoding een laffe daad is. Ik kon het niet minder eens zijn met een bewering. Zelfdoding is (blijkbaar) de enige uitweg voor vele individuen. Het zijn en blijven mensen… Nu wil ik het leven zelf niet trivialiseren. Doorleven en je problemen aanvechten kost ook kracht, namelijk. Maar we praten hier over twee verschillende dingen.
Ik zie het als een filterend spiraal. Er zijn mensen met depressies, veel mensen. Hoewel deze depressies chronisch en verwoestend kunnen zijn, herstellen velen ervan. Een enkeling glijdt door naar de ring daaronder, waar de wat hardnekkigere depressiviteit en problematiek zich bevinden. Zo gaat het door en door, helaas. Een enkeling blijft over in de onderste ring. Zij zijn niet alleen therapieresistent, zij zijn resistent voor het leven en de kans op geluk daarin. Wanneer zij dan eindelijk hun uitweg vinden, is dat niet uit lafheid. Het is wat mij betreft zelfs uit moed! We moeten meer oog hebben voor deze mensen en hun achtergrond.
Een andere - helaas veelgehoorde - uitspraak luidt dat overledenen niet dachten aan hun omgeving, aan de mensen die van hen hielden en houden. Ook dit is een gruwelijk misplaatste opmerking. De omgeving is vaak voor lange tijd het enige wat deze mensen op de been houdt. Maar op een gegeven moment raakt de balans zover zoek, dat deze doorslaat. Je kan niet je hele leven blijven leven voor een ander. Op een gegeven moment hoor je familie en vrienden ook zeggen dat het ‘beter is zo’. Zij zeggen dit niet voor niets. Bij de wat minder impulsieve, vooropgezette zelfdodingen is het zelfs zo dat er een vorm van afscheid plaatsvindt.
Zo zijn er vele kwetsende opmerkingen waar nabestaanden tegenaan lopen. Op verzoek wil ik ze een voor een aanvechten, maar voor nu laat ik het hierbij. Wat misschien wel erger is dan deze opmerkingen, is namelijk de stilte waarmee nabestaanden te maken krijgen. (nabestaanden zijn uiteraard mensen op zichzelf, maar op deze manier is het beter te begrijpen over welke partij ik het heb). Deze stilte moet doorbroken worden; er is een behoefte dat dat gebeurt.
Wat mij betreft moeten we niet wachten met praten tot omstanders veranderen in nabestaanden. Veel van de pijnlijke opmerkingen komen voort uit onwetendheid en onbegrip. Je kan mensen het ook niet echt kwalijk nemen, want wie leert je hoe je om moet gaan met zelfdoding in de omgeving? Precies, niemand leert het je. Zolang zelfdoding in de occulte sferen blijft waar het zich nu in verkeert, zal het begrip niet groter worden.
Meer concreet zal ik jullie zeggen waar te beginnen: we moeten beginnen bij de definities. Iedereen moet dezelfde taal gaan spreken om verandering aan te brengen. Er moet een collectieve groei komen ten aanzien van de kennis over psychotherapie, medicatie en mentale stoornissen. Wat mij betreft kunnen we pas met elkaar praten wanneer die een-lijn-gedachte ook werkelijk gerealiseerd is. Natuurlijk zijn we er dan nog niet, verre van, maar het is een concreet aandachtspunt, wellicht?
Ik dank jullie allemaal hartelijk voor het lezen. Ik hoop dat ik jullie hiermee kan inspireren.
Tussen haakjes wil ik vermelden dat het geen leven hoeft te duren voordat je open kan staan voor discussies en gesprekken over zelfdoding. Ik ben 17.
Reactie door Norash - 10/06/2008 - 14:27
Liefdealsmedicijn.
Hallo…je snapt het niet helemaal geloof ik he?
Liefde is het middel tegen psychiatrische stoornissen.
Zal mijn moeder blij mee zijn om dat te horen.
Sukkel, bij mij is het puur biochemisch, niks geen liefde tekort.
Reactie door Anoniempje - 11/06/2008 - 12:10
het is puur biochemisch
inderdaad anoniempje
de knuffelhormonen
oxytocine.
Bij prettige, warme en ritmische aanraking maken mannen en vrouwen evenveel oxytocine aan. Voor beide seksen is het stofje cruciaal voor het welbevinden.
dat bedoel ik
dan hoef je er geen einde aan te maken
dus heb elkaar lief!
Reactie door oxytocine - 30/06/2008 - 20:07
anoniempje noemt mij een sukkel
dat zegt ook veel over anoniempje zelf waarschijnlijk
jammer!
Reactie door jammer! - 30/06/2008 - 20:16
liefde is ook biochemisch
het hormoon ‘oxytocin’ heeft een pijnstillende werking.
oxytocin is een knuffelhormoon
dat zorgt voor verbondenheid
verbondenheid met de mensen om je heen
met het leven
met de natuur…met je zelf
mensen die zelfmoord willen plegen zijn vaak de verbondenheid kwijt geraakt, depressief
maar oxytocin helpt en heelt
Reactie door liefdealsmedicijn - 30/06/2008 - 20:24
Wat ik niet begrijp is dat er altijd gesproken wordt over mensen die zwaar lijden of een psychiatrische ziekte hebben. Wordt er weleens bij stilgestaan dat “normale” mensen, ik bedoel zonder zware psychische aandoeningen, ook een doodswens kunnen hebben. Hiermee bedoel ik niet dat als het eens niet goed gaat in je leven en je het niet meer ziet zitten je jezelf wel rustig inslaap zou willen wiegen en niet meer wakker wilt worden, maar een wens die reeds bestaat vanuit de kinderjaren. Ik spreek nu voor mezelf. Ik hebdie wens vanaf mijn bewuste levenstijd gehad. Deze is nooit meer weggeweest. Ik weet voor mezelf dat ik wil blijven leven tot mijn 75e jaar, daarna zal ik een einde aan mijn leven maken. Bewust en weloverwogen.
Reactie door J.Witvliet - 10/07/2008 - 20:12
van Witvliet
hoe zou het komen dat jij het niet meer zit zitten
en dat je dat al wilt sinds je kindertijd
waarschijnlijk omdat je ouders je niet gedragen hebben
omdat je het gevoel hebt dat je een ongewenst kind bent..
maar dat klopt niet witvliet
je mag er zijn
je bent een zoon van God
je bent het licht
je bent liefde
Reactie door liefdealsmedicijn - 13/07/2008 - 00:33
Uiteindelijk gaat deze discussie over de grote vraag of wij als mens recht hebben op zelfbeschikking. Ik persoonlijk zou het heel prettig vinden wanneer er hulp voor me zou zijn wanneer ik besluit dat ik het genoeg vindt. Ik ga niet doen alsof dit soort uitspraken makkelijk zijn en er al helemaal geen waardeoordeel aan hangen. Kennelijk is het voor ons heel moeilijk om de religieuze connotaties (die ons zeggen dat het recht om over het leven te beschikken bij een hogere macht ligt) los te laten.
Daarnaast denk ik dat we ook niet mogen stellen dat een ander de plicht heeft ons te helpen. Ook niet wanneer hij /zij medicijnen heeft gestudeerd. Aan de andere kant zadelen we op dit moment nogal wat machinisten op met een probleem waarvoor zij in elk geval geen verantwoordeijkheid dragen.
Het is griezelig om te merken hoe gevoelig het onderwerp ligt bij zowel mensen met als mensen zonder doodswens. Daarnaast vind ik het tekenend dat mensen hun visie opdringen aan een ander.
Ik ben van mening dat het wel bijdraagt aan discussie maar niet aan wederzijds begrip.
Volgens mij is dat een van de doelen van de documentaire geweest. Begrip vragen voor het standpunt van de mens met een doodswens. Luisteren is soms waardevoller dan chemie of geruststelling.
Reactie door MIrjam - 17/07/2008 - 08:41
Mijn 21 jarige dochter is omgekomen door zelfverbranding. Gruwelijk.
Zij heeft enkele maanden voor haar dood in mijn bijzijn aan haar psychiater gevraagd of zij haar ‘wilde helpen met doodgaan’. De psychiater zei: ‘Daar ben ik niet voor’. Dat was het hele gesprek. (Mijn dochter leed volgens haar psychiater aan behandelbare psychiatirsche aandoeningen).
Wij in haar omgeving hadden vele aanwijzingen die laatste maanden, dat ze actief bezig was een manier te vinden om zich van het leven te beroven. Ze praatte er ook over dat ze dood wilde. Ik heb dit wanhopig onder de aandacht van haar psychiater (verbonden aan een GGZ instelling) geprobeerd te brengen. Toch heeft deze psychiater niet besloten tot een (gedwongen) opname. Kort daarop heeft mijn dochter geprobeerd zich op te hangen.
Mijn dochter is in de weken daarna doorverwezen naar een andere GGZ instelling omdat zij wilde verhuizen naar haar vader. Bij deze doorverwijzing is zij 2 maanden uit het zicht verdwenen van de oude instelling, terwijl de nieuwe instelling haar nog niet had gezien. De nieuwe instelling heeft de situatie, ondanks felle waarschuwingen van ons, ouders, onderschat. De overdrachtbrief van de oude instelling is pas na haar dood gearriveerd bij de nieuwe instelling. Dat was 3 maanden later.
Ik heb met de behandelaars gesproken na haar dood. Ze vinden dat ze integer en vol zorg hebben gehandeld. Alleen kleine dingetjes zijn volgens hen misgegaan. Volgens de laatste instelling was ze wilsbekwaam. Ik kreeg een heel erg ‘operatie geslaagd, patient overleden’ gevoel, heel erg onwezelijk. Hieruit bleek mij hoe diep het taboe op suicide zit in de psychiatrie.
Maar hoe kan dit? Hoe kan het dat de psychiatrie, die toch vaak genoeg te maken heeft met suicidaliteit, onderdeel van hun werk, zich zo heeft afgewend van haar? Mijn dochter heeft in alle eenzaamheid moeten worstelen en sterven en wij, ouders, hebben de rest van ons leven nodig om met deze gruwelijkheid in eenzaamheid te leren omgaan. Roepen om hulp vanwege de levensgevaarlijke crisis van mijn kind en niet gehoord worden, is voor mij een traumatische ervaring.
Als de psychiater zich afwendt, omdat hij het te moeilijk vindt, worden deze mensen, die zich in een ernstige crisis bevinden, aan hun lot over laten. Ze kiezen voor een gruwelijke dood waar nabestaanden het heel moeilijk mee hebben. Er moet een plek zijn waar zij terecht kunnen en er zal over de suicidaliteit open met hen besproken moeten worden.
Zelfs al ben je als maatschappij nog niet zo ver dat je jonge mensen met psychiatrische problemen die suicidaal zijn ook daadwerkelijk hulp wil bieden bij zelfdoding. Dat kunnen we ook hardop zeggen tegen suicidale mensen, i.p.v. het gesprek erover direct af te kappen of een contract te laten ondertekenen dat diegene zichzelf niets aan zal doen (een van de dingen die wij meemaakten). Als je als psychiater dichtklapt, verwijs dan door naar een psychiater die het gesprek wel aan wil gaan. Zoals het nu gaat is het inhumaan.
Ik als nabestaande, zou er veel aan gehad hebben als de psychiatrie het onderwerp niet taboe had verklaard en mijn dochter zou heel, heel erg veel leed bespaard zijn gebleven als haar niet de rug was toegekeerd, ook als het uiteindelijk wel tot zelfdoding gekomen zou zijn. Het had anders, veel humaner kunnen gaan, of althans de hulpverlening had een humanere weg in kunnen slaan door met haar op te lopen, daar waar zij was, zover mogelijk. Werkelijk, ik schaam mij dat dit niet gebeurd tegenover alle mensen die nu op gruwelijke manieren omkomen.
Reactie door Een moeder - 30/07/2008 - 09:49
ZELFDODINGS-CONSULT
Gisteren was ik, samen met o.a. Eveline van Dijck, te gast in het radioprogramma Llinke Zomersoep. Van Eveline, maar ook van anderen, heb ik gehoord dat ik mensen iets te bieden heb die te maken hebben met de complexe en uiterst emotioneel beladen materie van zelfdoding.
Diegenen die suïcidaal zijn, maar ook aan nabestaanden van iemand die suïcide heeft gepleegd, bied ik, middels een persoonlijke ontmoeting, een empatisch luisterend oor. Als ‘’ervaringsdeskundige’’ weet ik wat iemand doormaakt die suïcidaal is. Ik heb 2 serieuze zelfmoordpogingen achter de rug, en dat heeft mijn levensvisie radicaal veranderd. Uit eigen ervaring weet ik maar al te goed, hoe intens eenzaam deze keuze tot zelfdoding is, en hoe diep de wanhoop en het verdriet is om tot een zelfmoordpoging te komen. Hoe bizar het ook mag klinken, hebben mijn zelfmoordpogingen een spirituele dimensie bij mij wakker gemaakt. Meer en meer ben ik mij bewust van een onderliggend veld voorbij de persoonlijkheid. In een consult ben ik ‘’schouwend’’ aanwezig. Hiermee bedoel ik dat ik aan de ene kant open sta voor Uw verhaal en de intense emoties die daarmee gepaard kunnen gaan, maar tegelijkertijd probeer ik, door schouwend aanwezig-te-zijn middels oogcontact, contact te maken met datgene wat zich voorbij Uw verhaal bevindt. Onze essentie is van nature een en heel, hoe beschadigd de persoon ook is. Dit onderliggende veld van gewaarzijn, is heel in zichzelf. Wanneer dit subtiele veld ervaren wordt, kan het zijn dat het verhaal (deels) zijn kracht verliest, waardoor nieuwe levensenergie wordt opgedaan. Er ontstaat een gevoel van verruiming en ontspanning.
Voor info: kunt U bellen of e-mailen.
Ronald Cools
Vinkenbaan 1
3815 RC Amersfoort
Tel. 033-4756799
email: golfbreker@hotmail.com
Reactie door Ronald Cools - 02/08/2008 - 20:18
Beste Eveline, redactie en Dag medemensen,
Na het debat op 23 juni zag ik tot mij stomme verbazing dat mijn vraag over de blinde vlek voor mentaal terminaal patiënten op de site staat. Daar stond ik dan!
Ook ik heb zoals zovelen hier ervaring met zelfmoord. Ik ben mijn vader, oudste broer en schoonzus verloren. Allen op geheel verschillende wijze. Mijn jongste broer is er nog maar lijdt ook aan een chronische psychiatrische ziekte en is heel vaak levensmoe.
Zelfmoord is een onderwerp waarmee iedereen in zijn leven direct of meer indirect wordt geconfronteerd. Dat weet ik inmiddels gewoon door het te vragen aan mensen.
Door mijn eigen worsteling, en de grote mate van ervaring weet ik hoe ingewikkeld zelfmoord is, zowel voor de patiënt als voor de nabestaanden.
Mijn gevoel dat iedereen recht heeft op een humane dood is hierin cruciaal en kan voor de patiënt en nabestaanden een heel ander verwerkingsproces geven.
Nadenkend over mijn bijdrage aan dit grote leed en de discussie die naar mijn idee op maatschappelijk niveau veel meer gevoerd zou moeten worden wil ik als middel om hier aandacht voor te vragen een tentoonstelling organiseren. Het idee is om kunst werken van nabestaanden en/of overledenen ten toon te stellen.
Het gaat dan om schilderijen, beelden, foto’s, gedichten etc.
Wie hier eens over in gesprek wil met mij kan contact opnemen. Wees welkom!
Saskia Visser
Soesterweg 363
3812 AL Amersfoort
email: viss7690@planet.nl
06- 2411 1124
Reactie door Saskia Visser - 27/09/2008 - 14:54
Ik wil bezoekers van deze website graag attent maken op het prachtige, net verschenen boekje van Monique Janssens en Jan Swinkels: ‘Een tweede leven’. Hierin vehalen over mensen die ooit een zelfmoordpoging deden. Zij vertellen hoe zij ertoe kwamen, hoe hun toestand was en over hun tweede leven. Ik als nabestaande vind het een heel waardevol boek. Het heeft mij veel antwoorden gegeven.
http://www.eentweedeleven.nu
Reactie door Een moeder - 07/11/2008 - 09:02
Puur toeval kwam ik op deze site terecht. Ben echt aan het einde van mijn Latijn. Minimaal eenmaal per dag vraag ik hardop….wanneer mag ik gaan…Mijn eerste poging deed ik toen ik een jaar of 21 jaar was. Vele pogingen zijn er nog gevolgd. Neen opgenomen ben ik niet en evenmin onder psychiatrische behandeling. Er zijn wel redenen dat ik niet meer wil. Het is nog maar een paar jaar geleden dat ik heel serieus bezig ben geweest om er uit te stappen. Had gesprekken met mijn huisarts. Toen deze zag dat het menens was is er een scenarts bij geweest. Deze zag het…intens geestelijk lijden. Vanwege herkenning(ik leef afgeschermd) kan ik het verhaal niet uit de doeken doen.
De huisarts wil me wel medicijnen geven als ik besluit te stoppen met eten.De pijn moet ondraaglijk zijn. Ze zal me niet tegenhouden maar helpen ook niet wat een spuit betreft.
Ik lijd het leven. Lichamelijke onderzoeken laat ik nooit verrichten. Misschien is dat de weg.
Werkelijk ik word doodziek van mensen die zeggen dat ik het verleden achter me moet laten…count your blessings en nog meer van die kreten…Waarschijnlijk zijn ze bang voor de situatie.
Ben niet de jongste meer maar je zult altijd zien dat mensen zoals ik het oudste worden.
Reactie door Tjantik - 23/11/2008 - 19:34
Mijn zus heeft een aantal weken geleden een einde aan haar leven gemaakt in ons bijzijn. Het gaat dan om mijn broer, vader en moeder en ik. Na 15 jaar lichamelijk, maar ook zwaar geestelijk lijden was het op voor haar. Natuurlijk heeft ook zij geprobeerd om via euthanasie haar leven te beëindigden, maar het is het oude liedje: geen arts wil zijn vingers branden aan iemand die (ook) geestelijk lijdt.
Het heeft lang geduurd voordat wij zover waren dat we aan haar wens, sterven in ons bijzijn, gehoor hebben gegeven. We hadden ook allemaal de gedachte dat het verschrikkelijk zou zijn en dat we er nooit mee zouden kunnen leven als het zou gebeuren. Nu is het toch gebeurd, en wat blijkt: we hebben er vrede mee. Natuurlijk zijn we wel verdrietig. Maar mijn zus heeft op een waardige manier, in het bijzijn van haar dierbare, afscheid genomen van het leven. We hebben tijd gehad om afscheid te nemen en onze liefde expliciet uit te spreken. En het was tenslotte de ultieme wens van mijn zus.
Zoals gezegd is het nog maar een paar weken geleden, dus er kan nog een en ander veranderen in onze beleving. Maar ik verwacht niet dat dit gebeurt. Ik weet nog niet hoe of wat, maar ik ben wel van plan om te kijken of ik anderen zou kunnen helpen met mijn verhaal.
Jeroen
e-mail: hoofdpijnisnietleuk@yahoo.com
Reactie door Jeroen - 03/12/2008 - 12:29
Waar hij of zij vraagt: “Mag ik dood”? stel ik de vraag: “Mag ik helpen te leven…?”
Broer
Reactie door J. J. J. van Melick - 20/12/2008 - 23:04
Juist, héél erg juist om te willen helpen.
Familie en vrienden zijn nodig,
Onvoorwaardelijke steun en liefde!
Reactie door M. - 21/03/2009 - 21:22
Hiermee wil ik reageren op profieltv van dr.schellekens.
ik heb net de uitzending zitten bekijken. en me zo kwaad zitten maken op die officier van justitie.
Wijlen mijn man en ik hebben allebei het lidm.schap bij de NVVE genomen, toen mijn man in 2006 (mei) te horen kreeg dat hij prostaatkanker had en dat het nog wel 5 tot7 jaar zou duren voordat hij zou sterven en de pijnen echt pas over anderhalf tot drie jaar zouden komen, begon hij steeds meer zich af te vragen of alles wel zo zou gaan als hij wilde.
De dokter kreeg van ons de papieren en zei ja, hij zou wel helpen. Echter de pijnen kwamen al snel opzetten en om een lang verhaal kort te maken in april 2007 stierf hij met vreselijke pijnen.
de week voor pasen kwam de huisarts vragen of hij nu wilde gaan omdat hij hoorde dat mijn man zei anders doe ik het zelf. hoe dan, vroeg de dokter, dan steek ik mezelf dood met hulp van mijn vrouw, waarop ik zei, ja, ik zou hem helpen, (want al maanden ervoor wilde mijn man zich ophangen, maar was bang dat ik die schok niet aan zou kunnen) dus ik wist dat hij weg wilde. Toen de dokter hem het vroeg stelden we het een paar dagen uit om nog een keer pasen te vieren met onze dochter.
Helaas had de huisarts op het kritieke moment weekenddienst in het ziekenhuis, iedere keer, zeiden de artsen van de zorg dat hij snel weg zou zijn enz. Op een gegeven moment hij lag dus al dagen te sterven
vroeg ik aan een nachtarts wie het nu zou doen? Nu, dat was een marokk. en die zei, oh nee, dat mogen wij niet, en uw huisarts als die het wel zou doen, dan komt hij in de gevangenis.
achteraf begreep ik dus dat de huisarts ook bang was geworden. Daarbij zei die nachtarts: moeten er toch eerst nog twee artsen het willen en dat duurt zeker nog twee wkn. en daarbij uw man is zeker morgenochtend al gestorven.
Hij heeft toch nog anderhalve dag liggen lijden.
de nacht van zijn sterven had ik hem beloofd als je morgen niet overleden bent, dan doe ik het met een kussen, gelukkig is hij om 3.25 uur eindelijk heengegaan.
dat was 10 april 2007.
Ik schrijf dit omdat t.z.t. als ik er geen zin meer in heb, ik ook geholpen zal kunnen worden en dat niet
nog meer mensen onnodig hoeven te lijden.
Ik wil de officier van justitie wel eens zien als hijzelf of een naaste van hem zo moet lijden van de pijn of geestelijke pijn. (want dat wordt vaak vergeten)
Ook voor hem hoop ik dat het hem of zijn familieleden nooit zal worden geweigerd
Reactie door pien - 27/05/2009 - 23:03
Zeer geachte Mevr en Meneer Schellekens, Dank voor Uw moed en de vrijheid die U elkaar geeft.
Ik weet zeker dat het morele recht aan Uw zijde staat.
Ik wens U veel kracht voor morgen, Vrijdag.
Zend U mijn allerbeste gedachten en mijn oprechte eerbied voor Uw missie
Reactie door ansje v brandenberg- pont - 28/05/2009 - 10:21
De veroordeling van de heer Schellekens was te verwachten. De rechter heeft in dit land met de wet te maken. De rechter bepaald wel de hoogte van de straf. En hier is discussie over mogelijk. Voor mij is het einde bepalen van mijn leven mijn eigen zaak. En niemand maar dan ook niemand heeft het recht dit voor mij te bepalen. En ik zal dan ook gaan zoeken naar het middel dat synoniem staat voor de pil van Dryon. En ik denk dat het verkrijgbaar moet zijn en dan te bewaren tot de tijd daar is. De herkomst zal dan duister zijn en waarschijnlijk zal men aan een natuurlijke dood denken. Dant ben ik van niemand afhankelijk en bepaal ik zelf. En dan kan er ook niemand veroordeeld worden. Want van onze regering valt niets te verwachten. Evenmin als van artsen die wijgeren te verwijzen. Ik weet niet of de heer Schellekens nog in hoger beroep gaat of dat hij door voorarest misschien al vrij man is. De veroordeling van de stichting kan ik helemaal niet begrijpen. Dat slaat nergens op.
Reactie door Ton van de Bunt - 30/05/2009 - 18:30
De documentaire ‘Mag ik dood’ behandelt een zeer complex en gevoelig probleem: hulp bij zelfdoding. Het laat duidelijk zien hoe groot het leed en de machteloosheid is bij de nabestaanden. De vertegenwoordigers van de verschillende beroepsgroepen, die aan het woord komen, hebben allemaal hun eigen visie en mening over het wel of niet hulp bieden bij zelfdoding.
Ik hoop dat de documentaire en de discussie, die het op gang heeft gezet, tot een noodzakelijke verandering en verbetering zal leiden in het benaderen van suïcidale mensen en het behandelen van patiënten met psychische stoornissen.
Hierover wil ik graag iets meer zeggen:
De documentaire laat zien dat er een taboe heerst op suïcide. Het klinkt misschien paradoxaal, maar ik vind dat er in de psychiatrie een taboe bestaat op psychische stoornissen in het algemeen.
Als we kijken naar de ontwikkelingen in de psychiatrie in de loop der eeuwen zien we grote en belangrijke verbeteringen, dat valt niet te ontkennen. Maar nog steeds ervaren veel patiënten een opname in de psychiatrie als een traumatische gebeurtenis en de patiënten die hoopvol hulp zoeken in een psychiatrische inrichting komen heel vaak van een koude kermis thuis.
Psychiatrische patiënten moeten niet steeds zeuren over hun gevoelens, mogen niet lastig zijn, ze moeten rustig blijven en niet klagen. Terwijl dit de heersende mentaliteit in de psychiatrie is, blijven patiënten en hun familieleden onbegrip ervaren en zich in de steek gelaten voelen.
In de jaren dat ik als psychiatrisch verpleegkundige heb gewerkt, ben ik veel mensen tegengekomen met een doodswens. Mensen die dood wilden omdat ze zich niet begrepen voelden door behandelaars en door mensen uit hun omgeving; omdat ze niet meer wisten hoe ze verder moesten en nergens de hulp vonden die ze nodig hadden.
Het is volgens mij een dwingende noodzaak om dit als prioriteit op te stellen: het verbeteren van de behandeling van psychiatrische patiënten, het serieus nemen van het psychisch lijden en psychische stoornissen uit de taboesfeer halen. Hulpverleners moeten leren luisteren, moeten veel meer aandacht geven aan de gevoelens van psychiatrische patiënten. Luisteren naar het verhaal, dat is niet altijd makkelijk, maar meestal heel essentiëel.
Ik weet dat een ‘doodswens’ niet altijd gepaard hoeft te gaan met een psychische ziekte en dat het niet altijd een hulpkreet is, maar heel vaak is het falen van de behandelingen de oorzaak dat een patiënt geen andere uitweg ziet dan de dood.
Hierover heb ik een boek geschreven: ‘Een ons geluk’, waarin een vrouw die manisch-depressief is, niet dood wil, maar uiteindelijk geen andere uitweg ziet voor haar probleem.
‘Een ons geluk’ geschreven door Joana de Wit
Te bestellen via http://www.freemusketeers.nl en via de boekwinkel.
Prijs: € 16,95.
Reactie door Joana de Wit - 08/06/2009 - 12:09
ik weet niet zo goed wat ik moet schijven maar ik wil he alaal nit meer ik moet huilen krassen en wil niet meer ik ben niet meer ongesteld geweest sinds 3 maanden slaap bijna niet meer voel me rot en heb veel hartkloppingen jeetje man me ouder hoeven me letterlijk niet meer en weer een verhaal aan horen dan het leven zo roze mooi kan zijn en dat ik moet leven nou dus echttt niet
ik loop bij psygoloog maar zei zecht ook ik kan niks voor je doen alleen opnemen sta nu op een wachtlijst ik moet ongeveer 18 weken wachten gister bij me huisarts tja anna ik begrijp het maar kan weinig voor je doen bij een kennis jeetje meid ja ik kan gewoon niks op school waarom huil je zoveel in de klas ik begrijp me zelf niet meer
me ouders zijn geschijden me moeder is psygies ziek heel erg me vader is er niet voor me die werkt ongeveer en overdrijf niet 70 uur per week ik heb bij me moeder gewoond maar daar werd ik zelf gek dus ben ik bij me vader gaan wonnen
ik ben via jeugdzorg dooverwezen naar ggz meekanten daar weten ze nu niet meer wat ze met me aan moeten ik ben een tijdje opgenomen geweest en nu willen ze dat opnieuw doen in de hoop dat dat gaat werken
ik heb suiside poging ondernomen en nu zou ik het eigelijk nogmaals willen doen ik voel me gewoon zo rot heb zoon kop pijn en weet niet meer wat ik er mee moet
de een naar de ander zecht wow wat zit jij in een lastig paket
me moeder heeft me geestelijk mishanelt en verwaloost en me vader verwaaloost me
veder heb ik een gronishe ziekte me bloed is niet goed waardoor ik last heb van reuma verschijnselen en snel moe ben ik zelf heb hier mee leren leven maar daarintegen me ouders echt niet
wat moet ik er mee om me tog maar beter te gaan voelen
mensen zeggen wel eens je moet goed voor jezelf zorgen en aan je zelf denken doe je dat door zelfmoord te plegen en dan ben je plots egowistis
geef je menig op me verhaal me mail aders is j.allon@live.nl
liefs janna
ps let niet op spel fouten ben dislexsties
Reactie door anna - 16/10/2009 - 21:01
Mevr.Petra de Jong, Sie sind nicht wuerdig taetig zu sein als “Arzt” geschweige noch als Helfer fuer Selbsmord ! Sollte ich durch “Krankheit”mit Hilfe von Drogen doch an Schmertzen[unertraeglich] leiden ,habe ich es nicht schwer,ohne andere ,um ein schmertzloses Ende zu vollziehen[ nicht nur farma,-mittel] nur Sie und Ihre Farmaindustrie haben das Nachsehen.Sie geben nur vielen Menschen [eben in schwierigen Lebensfasen] Rezepte fuer’n “Humale”-schmertzlose Injektietot!!! Ihre wissenschaftliche Rezepte werden auch in der Tat, in “The Deathroom” injektiert !!!—Warum helfen Sie da nicht???—-Euro ist besser??? Ihr Cocktail,in falsche Haende,auf Internet ?Kann nicht???Sicher nicht ?????! Spielt keine Rolle ,mit Engelgesicht ??? Das Geld ist vor dem Menschen und wo das ist ,ist ein Zeichen dass es nicht Clean ist!!! Als eine Maschine abgestellt wird oder durch Medicatie schmertzen zum Tode fueren im Krankenhaus,ist eine ganz andere Geschichte !!! Seien Sie transparent ! Welchen Vorteil[finaz,] haben Sie von der Sticht. NVVE ??? Eine Stichting ist Steuerfrei—wo geht das Geld hin,da keine Kosten wohl Tote was Sie adversieren???! Der Wolf im Scha………….! Ich hab’ gese’hn ! Hans Schaefer
Reactie door Hans Schaefer - 13/11/2009 - 02:04
Over niet willen. 2009.
De documentaire “Mag Ik Dood?” heeft mij geen nieuwe inzichten gegeven, maar alleen bevestigd wat ik zelf al wist.
Ik wil wel graag in gaan op wat ik er over denk.
Ten eerste vind ik de euthanasiewet bij lange na niet genoeg ruimte geven voor hulp bij zelfdoding , zowel in gevallen van lichamelijke als in gevallen van geestelijke klachten.
De voorwaarde die de regering stelt met zijn wetten is dat iemand ONdraaglijk lijdt en dat het UITzichtloos moet zijn. Maar ten eerste vind ik dat we niet zouden moeten leven op de voorwaarden van de regering, maar leven op onze eigen voorwaarden. Wat nu als ik niet ONdraaglijk lijd, maar TOCH een doodswens heb? Wat nu als het niet ONdraaglijk is maar dat ik het niet meer WIL dragen? Klaar ben met het/mijn leven? Moet ik dan maar aan mijn lot over gelaten worden, dat ik dan geen middel voorgeschreven of overhandigd mag krijgen, omdat degene die dat doet, daar dan voor in de bak terecht komt?
Moet ik dan maar voor een trein springen? Wat een kul! Zolang het om mijn leven gaat, hoort MIJN wil WET te zijn, en niet die van een ander! Moet ik dan eerst zo ver heen verder afbreken totdat het WEL ONdraaglijk is geworden en DAN pas een aanvraag mogen indienen voor hulp bij zelfdoding? Hetzij voor lichamelijke hetzij geestelijke redenen? Moet ik DAN nog door die molen? Je zult maar 1 dag ONdraaglijk lijden en reken maar dat het er dan veel meer worden. Door andermans toedoen.
Bij het verstrekken van pillen die iemand kan kiezen om te bewaren als ‘achter de hand middeltje’ of om het in te nemen, zeggen mensen “Die persoon is niet wilsbekwaam als hij depressief/ongelukkig is” in geval van geestelijk lijden en daarom krijgt iemand niets.
Als iemand dan vraagt “Moet hij/zij zich dan maar voor de trein werpen, met het risico op overleven met permanente verlammingen?” dan zeggen die zelfde mensen ineens: “Tja, dat is eigen verantwoordelijkheid, als hij/zij niet wil overleven met permanente verlammingen, hij/zij HOEFT zich niet van een flat/voor de trein te werpen, maar koos er zelf voor”.. Dan ineens word je WEL toerekeningsvatbaar en als wilsbekwaam verklaart. Wat een dubbele moraal.
En wat nu als iemand weet dat hij of zij nog wel kansen zou hebben om ‘beter’ te worden, maar gewoon niet meer er aan WIL werken?
Bij sommige soorten kanker bestaan therapieën die statistisch gezien nog wel een redelijke kans op genezing bieden, na een tijd van knokken en erg lijden aan de behandelingen. Er zijn mensen die ondanks dat zeggen:
“Het is wel goed zo, ik wil niet door die therapieën heen, in de hoop dat ik beter word, ik wil het hier bij laten en sterven. Ik wil dat lijden niet meer dragen” Reken maar dat je bij kankerbehandelingen niet alleen fysiek, maar ook psychisch gigantisch belast wordt.
Dan zal geen enkele arts de patient dwangchemotherapie geven of
dwangradiotherapiebestraling, ook al weet hij / zij dat de patient door dit besluit zal sterven en een kans op ‘genezing’ laat liggen.
Het is iemand’s eigen afweging.
Hier mee kun je weer eens zien dat de psychiatrie niet bestaat uit echte artsen, maar dat het een pseudo-wetenschap is, want bij psychiatrie verklaart men je gewoon voor gek en behandeld men je gewoon tegen je wil, en word je als wilsonbekwaam bestempeld waarna zij jouw verantwoordelijkheid je gewoon uit handen nemen.
En nog wat : Handel in ROOKWAREN is hulp bij ONafgewogen zelfdoding. Van roken is bekend dat het heel erg veel levens met tientallen jaren inkort en ook mensen die meeroken aan veel gezondheidsrisico’s blootstelt. DAT is LEGAAL, omdat het een commercieel succes is.
Ook al roken ver weg de meeste rokers NIET omdat ze een doodswens hebben, maar omdat ze verslaafd zijn geraakt. Echter, mensen die iemand met een afgewogen doodswens aan middelen helpen of actief zijn bij de uitvoering, worden worden door de justitie-fascisten
als een beest in de gevangenis gegooid.
Dat zien we wel met Schellekens, terwijl die motieven NIET Commercieel waren, maar erg respectvol, liefdevol en vanuit medeleven.
Het is een misdaad dat deze mensen worden gestraft. De wereld is moreel-dood met argumenten als “De wet is de wet” “Regels zijn regels” en “Orders zijn orders” .. Immoreel.!
Geschreven door Gaatse
Reactie door Gaatse - 17/11/2009 - 16:40
Toeval bestaat wel. 2006.
Wat tegenwoordig steeds meer in opkomst is, is het geloof in karma, dat nota bene spiritualiteit genoemd wordt, maar niets minder dogmatisch is, ook al wordt het gepresenteert als een vrije, persoonlijke, spirituele manier van geloven die iedereen in zijn of haar eigen waarde zou laten. Het gaat uit van de overtuiging dat toeval niet bestaat, dat alles in het Aardse leven gebeurd, omdat het (je) MOET gebeuren, omdat je daarvan moet leren.
Alles wat juist wel of juist niet gebeurd, zou zin hebben, hoe pijnlijk het ook is, alles zou gebeuren om een hoger ‘Goddelijk’ doel te bereiken. Mensen zouden tijdens hun Aardse leven precies DAT krijgen wat ze nodig hebben, niets meer en niets minder.
Mensen zouden precies dat (terug) krijgen wat ze zelf geven of uitstralen, niets meer en niets minder. Je zou precies DAT krijgen wat je verdiend of nodig hebt om van te leren of groeien. Zo rechtvaardig, gedoseerd, gecontroleerd en zorgvuldig is het Aardse leven echter helemaal niet.
Ken je die reclame boodschap van televisie over de een of andere verzekering?
In het spotje komt er een man bij de Apotheek en vraagt naar zijn medicijnen.
De medewerkster achter de balie steekt haar hand in een grabbelton, zonder dat ze er in kan kijken. Ze roert met haar hand alle verschillende medicijnen die zich daarin bevinden, door elkaar en neemt er op een gegeven moment blindelings een medicijn uit.
Ze geeft het aan de man. Deze kijkt heel beteuterd en verbijstert en weet zich er geen raad mee. De moraal van het stukje is vervolgens dat als je meer goede zekerheid wilt en de juiste zorg, dat je dan lid kunt worden van die verzekeraar.
Grappig stukje , vind ik zo.
Ik neem dit echter ook graag als voorbeeld om de theorie te ontkrachten, dat toeval niet zou bestaan, en zo. Als toeval niet zou bestaan en je kreeg inderdaad precies dat wat je verdiende of nodig had als individu op dat moment in je leven, dan kon je inderdaad in een grote grabbelton met medicijnen grabbelen, om de voor jou (voor-) bestemde medicatie, voor jouw persoonlijke situatie, ziekten en problemen te krijgen.
Net zoals met mensen die geloven in tarotkaarten en spreukenkaarten..
Zij stellen zichzelf of een hogere macht een vraag over hun situatie en probleem, schudden de stapel tarotkaarten en leggen ze dan ondersteboven op een tafel.
Dan pakken ze er één of meerdere kaarten tussenuit en ze geloven dat het dan nooit toevallig is welke kaart je er uit trekt. Hetzij een God of hogere macht zou hen de juiste, voor hen bestemde kaarten eruit laten pakken/kiezen, als antwoord of advies op hun hulpvraag. Hetzij de intuitie van hun eigen ‘hogere zelf’ zou hen inspireren om de juiste kaarten er (blindelings) uit te kiezen, die zij op dat moment nodig hadden.
Een kaart met een spreuk of symbool als wegwijzer, advies, antwoord of voorspelling.
Als dat inderdaad zo werkte, dan kon je ook grabbelen in een grabbelton met medicijnen en pikte je er altijd de juiste medicatie uit die jou in je behoeften/benodigheden zou voorzien. Echter, in werkelijkheid zou het een enorme puinhoop worden; veel onnodige verergeringen van ziekten, enorm veel onnodige sterfgevallen,of nieuwe andere beschadigingen en ziektebeelden erbij, naast de kwalen waar je in de eerste plaats medicijnen voor had willen grabbelen.
CONCLUSIE: Toeval bestaat wel!
Het is gevaarlijk, onverantwoord en onbedachtzaam om te geloven dat toeval niet bestaat. Mensen krijgen niet vanzelfsprekend precies dat wat ze nodig hebben of verdienen in het leven want er bestaat nog altijd zoiets zoals: …
Onrecht.. Onrechtvaardigheid…..
Geschreven door Gaatse van den Bosch.
Hoe spiritueel is spiritualiteit? 2006.
Of ik geloof in leven na de dood?
Ja maar niet op een kerke(r)lijke manier.
Religie is mij een gruwel.
Ook dat wat tegenwoordig ’spiritualiteit’ genoemd wordt.
Dat zou een vrije, persoonlijke manier van geloven zijn,
maar is in werkelijkheid meestal niets minder dogmatisch.
Voor mij geen dingen waar ‘isme’ achter staat en geen goeroes
die preken over karma en over hoe zinvol alle leed is
en dat je niet goed terecht komt in het hiernamaals
als je je leven eigenhandig voortijdig beëindigd.
Vroeger mocht een zelfdoder niet in ” God’s Tuin’ begraven worden
omdat hij gezondigd zou hebben tegen zijn ‘Schepper’
en zou de zelfdoder niet welkom zijn in de hemel.
De hedendaagse ’spiritualiteit’ is daar alleen een andere uitvoering van. Alsof je een persoonlijk bezit bent van een hogere macht.
Een dictator.
Dat vind ik heel erg NIET-Spirituele opvattingen.
Als zelfdoders naar een nare dimensie of tussenwereld zouden gaan,
een moderne versie van de hel, alleen maar omdat zij voortijdig hun leven hebben beëindigd, dan gaan de meeste rokers daar ook heen.
Roken is ook een (uitgerekte) vorm van zelfdoding.
Van roken is bekend dat het veel levens met tientallen jaren verkort
(en veel mensen dwingt tot ongewild meeroken.)
Als je als roker sterft aan bijvoorbeeld longkanker, dan zeggen de ’spirituelen’
“Het was zijn tijd” en hoor je nooit “Hij zij heeft zijn/haar leven niet afgemaakt, maar voortijdig beëindigd en gaat daarom niet naar het licht”..
Steve Irwin zocht het gevaar op en stierf voortijdig, veel mensen die veel vet en weinig groenten/fruit eten, sterven jonger dan zou hoeven.
En mensen die zonder condoom veel wisselende anonieme sekscontacten hebben.
Vind je zelfdoding nu nog steeds onnatuurlijk?
Dat mensen tegenwoordig 60, 70 of 100 kunnen worden, komt niet door NATUUR, maar door CULTUUR, namelijk: medisch ingrijpen.
Er bestaat dus geen: “Het is zijn tijd” of “Het is zijn tijd nog niet”.
Ik wil zelfdoding niet aanraden, maar evenmin afraden.
Maar ik pleit voor zelfbeschikking.
We hebben moreel gezien recht op zelfbeschikking.
Je MOET niet leven, Maar je MAG”..
Geschreven door Gaatse van den Bosch.
Reactie door Gaatse van den Bosch - 18/11/2009 - 16:23
mensen met minder talent en iq zakken gauwer weg in een toestand van wanhoop
en grijpen sneller naar shag en bier om hun stemming op te kriken maar deze middelen
VEROORZAKEN nog meer problemen op den duur.
Reactie door bertje glim lach - 02/12/2009 - 17:46
Met belangstelling heb ik de stukken die hierboven staan gelezen. Ik reageer hier om mensen attent te maken op mijn boek “ZELFDODING IN HET LICHT VAN DE ZIEL” dat net verschenen is.
In het boek staan veertien interviews: met nabestaanden van zelfdoding, mensen die een poging deden, en therapeuten uit het alternatieve circuit. In één van de gesprekken gaat het over een jonge vrouw die, na een jarenlange doodswens uiteindelijk euthanasie gekregen heeft, tien jaar geleden.
Het boek geeft een wezenlijk andere benadering van zelfdoding dan gebruikelijk, ZONDER OORDEEL en zo genuanceerd mogelijk.
Mijn benadering is spiritueel, maar ik heb niets met gevestigde religies.
Meer informatie en fragmenten van de tekst zijn te vinden op de website die de uitgever speciaal voor het boek in het leven heeft geroepen: http://www.zelfdodinginhetlichtvandeziel.nl
Reactie door Ellen Scheffer - 01/02/2010 - 14:02
Kunnen de mensen die tegen het burgerinitiatief zijn zich wel voorstellen hoe ingrijpend het is om nee te moeten verkopen aan een moeder die je keer op keer om hulp vraagt?
Zoals de wetgeving nu is, krijgt degene die niet heeft kunnen helpen in het geheim levenslang.
Niet in de vorm van een veroordeling of een opsluiting, maar als blijvende wroeging.
Wat heeft de samenleving hier aan te winnen?
Reactie door Myriam - 16/02/2010 - 15:54
Wat mij verbaasd is dat de discussie blijft steken in het denken over ‘voltooid leven’ en dat koppelt aan of ziekte (psychisch dan wel somatisch) en / of ouderdom.
Waarom mag niet iedereen die geen zin heeft in dit leven zelf bepalen of hij/zij eruit willen stappen zonder
- een etiket van labiel opgeplakt te krijgen
- zich te moeten verantwoorden
- slechts met gebruik van extreme middelen dit te kunnen bewerkstelligen.
Niemand heeft gevraagd om aan dit leven deel te nemen, dan is het niet meer dan logisch dat je wel zelf mag bepalen of je eruit wil en op welk moment.
Natuurlijk zullen achterblijvers verdriet hebben (al is het volgens mij goed uit te leggen en kan de pijn daarmee verzacht worden) en je kan allerlei discussies voeren over uitvoerbaarheid, criteria, beschikbaarheid van middelen (Drion pil oid) maar het gaat mij om het principe.
De manieren waarop mensen zich nu verlaten bij zelfdoding zijn over het algemeen weinig charmant, zoals voor de trein springen. Dat kan toch beter?
Ik ben van mening dat het van volwassenheid van de maatschappij getuigd om ook dit onderwerp bespreekbaar te maken en te komen tot goede oplossingen zodat mensen die dit willen uit dit leven kunnen stappen op ieder moment in hun (volwassen) leven.
Reactie door Raphael - 20/02/2010 - 15:57