Mag ik dood - Een diepe doodswens - wat kan je doen?

Moge de zon je paraplu zijn

Begin maart is Ronald Cools overleden. De man van de ’stemmetjes’. Ver vóór het ‘Pro-Tools’ tijdperk kreeg hij bekendheid met het minitieus hermonteren van opgenomen teksten. Hij kon toveren met geluid, ‘het antwoordapparaat van Koningin Beatrix’ (zie hieronder) was één van zijn toppers. Het overlijden van Ronald was een geplande zelfdoding.

Hij had al twee keer eerder een poging ondernomen. Ronald reageerde n.a.v. de film ‘Mag ik dood’ en vertelde dat hij al jaren met een diepe doodswens rondliep, maar tot zijn afgrijzen ook na de tweede zelfdodingspoging weer bijkwam op de intensive care. Achteraf had de dienstdoende arts haar verontschuldigingen gemaakt. Ronald wilde dat niet nog eens meemaken. Hij was geen psychiatrisch patient, zijn huisarts was wel op de hoogte van zijn doodswens. Een gewelddadige manier van zelfdoding was geen optie. Ronald had al langer geleden aangekondigd dat hij wist dat hij er een einde aan zou maken en is daarover geinterviewd, onder ander bij Martin Simek.

Tijdens de opnamen van een radioprogramma van Llink over het thema zelfdoding, vorig jaar augustus, ontmoette ik hem. We hielden contact. Het leidde er o.a. toe dat hij op deze weblog zich aanbood als ‘zelfdodingsconsulent’. Niet om mensen aan te moedigen, integendeel, maar om een luisterend oor te bieden. Hij leverde tal van constructieve bijdragen aan de site. Ik dacht dat hij voor zichzelf weer mogelijkheden zag. Echter, niets bleek minder waar.

Begin september 2008 kreeg ik een telefoontje van hem. Hij had alles klaar om via het stoppen met eten en drinken zijn leven te beëindigen. Hij had zich goed geinformeerd via het door de WOZZ uitgegeven boekje. Zijn huisarts was op de hoogte en hij had de garantie dat palliatieve thuiszorg hem bij zou staan in de allerlaatste fase. Het had aanvankelijk enige moeite gekost, maar uiteindelijk was de organisatie, die in principe mensen verzorgt die terminaal zijn, toch bereid de gevraagde opvang te bieden.

Maar hij had een vraag aan mij. Of ik opnamen wilde maken van het proces van versterven. Dan kon hij laten zien dat ‘gewoon’ stoppen met eten en minderen met drinken - totdat je ook dat niet meer deed - een goede, pijnloze manier was om het leven te beëindigen. En hij wilde wel het een en ander kwijt om op deze site te plaatsen over zijn levensvisie en zijn doodsverlangen. Het was zijn uitdrukkelijke wens dat hij inzichtelijk zou maken hoe hij tegen zijn zelfgekozen levenseinde aankeek.

Van die vraag keek ik wel even op. En vroeg me af of ik hier op in moest gaan. Een gesprek opnemen over zijn doodswens, ok. Maar het hele proces volgen? Zijn doodswens respecteren vond ik al ingewikkeld genoeg. De woensdag dat hij belde was hij gestopt met eten, maar dronk nog wel wat. Dat ging hij rustig afbouwen. Ik besloot tot een afspraak op zaterdagochtend. Hierboven staat een fragment van het gesprek dat ik met hem had.

De afspraak was dat ik een week later weer zou komen. Tot mijn opluchting stond hij al eerder met een snik in zijn stem op m’n voice mail. Hij was weer wat gaan eten. Het was niet vol te houden. Hij voelde zich een loser. Weer een mislukte poging. Ik was eerlijk gezegd behoorlijk opgelucht en ging volgens afspraak die zaterdagochtend weer bij hem langs.

Ik kreeg de indruk dat hij, nu hij weer zo intens het einde onder ogen had gezien, toch opgeveerd was. Dat hij er weer wat van ging maken. Hij had plannen, maar vertelde wel dat hij die ondertoon van zelfdoding nadrukkelijk bleef voelen. Nou ja, misschien moet je dat maar accepteren, zei ik nog opgewekt. We hielden contact via de e-mail.

Een paar maanden later ben ik nog eens bij hem op bezoek geweest. Zijn huis had hij opgeknapt, het zag er prima uit. Het was gezellig, maar Ronald praatte ook weer over zijn gevoel van existentiële eenzaamheid. Zich niet in dit leven thuisvoelen. Hij was bezig met Satsang en Mindfulness-training en was zijn geluidsarchief aan het ordenen. Ook had hij weer een stemmontage gemaakt, met de ProTools, die hij aangeschaft had, ging dat intussen een stuk makkelijker. Het fragmentje had hij nog gestuurd naar Brigitte Kaandorp, die er enthousiast op reageerde.

- hieronder de laatste audio-montage die Ronald maakte met de stem van Koningin Beatrix -
de laatste stemmontage van Ronald Cools: Koningin Beatrix en Brigitte Kaandorp

Hij was weer vlinders aan het kweken en had een leuk educatief vlinder-programma voor kinderen gemaakt. Maar, de intense hang naar de dood bleef.

Het gevoel van ‘klaar zijn met zijn leven’.

Op mijn nieuwjaarswensen voor 2009 reageerde hij met verontschuldigingen een maand later: ‘hij wilde mij niet belasten’.

Begin maart maakte Ronald een einde aan zijn leven middels een combinatie van medicijnen.

Zijn laatste mail ontving ik op 18 februari j.l. die eindigde met: Moge de zon je paraplu zijn, Ronald.