Posts RSSFilmmaker Arjanne Laan
Het werk van filmmakers als Fellini en Sica, vol universele dromen en ideeën, maakte ooit het gevoel bij mij los: “Je kunt met kunst ageren tegen de gevestigde orde.” Een gedachte, die ik als documentaire maker met warmte omarmde. De Fietsendieven van de Sica was voor mij daar een prachtig voorbeeld van. Ik zat in een zaal in Mexico in de jaren ‘90 en in die bioscoopzaal leefden alle mensen uit het publiek mee met het verhaal. Hier in Europa is de film nu slechts een klassieker; interessant als filmgeschiedenis. Daar in Mexico geldt de wrange strijd tussen arm en rijk. Moet je arm zijn om politieke films te waarderen ? Moet het crisis zijn om in de filmkunst via schoonheid je punt te willen maken?
De sociaal bewogen neo-realistische films maken nog steeds indruk als bittere aanklachten tegen armoede en onrechtvaardigheid. Hun verhalen zijn zeer geëngageerd. De Sica filmde met acteurs van de straat op locatie. Bestaat dergelijke geëngageerde film nog in Europa? Waar is nu de speelfilmmaker die zijn publiek tot nadenken dwingt? Italië had ooit die sterke politieke speelfilmmakers. De Sica, Fellini en Pasolini die hun boodschap verpakten in prachtige mooie speelfilms en zo schopten tegen de gevestigde orde. Is deze manier van vertellen van toen, nu levensvatbaar? Of is de filmkunst van deze 21e eeuw alleen een suikerspin van vermaak? Van show en entertainment? Speelfilmmaker en acteur Nanni Moretti heeft op dit moment in Italië de status van anti Berlusconi. Hij heeft zijn eigen theater. Voor wie maakt hij deze films in dit Italië onder het regime van Berlusconi?
Moretti’s film Il Caimano is zo’n echte politieke speelfilm. Maar bereikte niet de brede publieksgroep, die de Sica met zijn film De Fietsendieven wel heeft bereikt. Aan Moretti en de andere huidige speelfilmmakers de vraag: wat is er veranderd, is film nog wel het goede medium om politieke macht aan de kaak te stellen?
Recent Comments