Ik had een vervelende episode, aangezien mijn zeer goede vriend -de franse filmmaker en cameraman-Séverin Blanchet in Kabul door een gerichte aanval omgekomen is in februari. Hij is begraven in Parijs in maart. Hij was daar in Afghanistan films aan het maken en les aan het geven. Zijn dood hakte er harder in dan ik dacht. Tegelijk is dat de consequentie -soms- van politieke film en geëngageerd film maken.
The Zoo in Kabul. City Map + My Own Arts & Politics
Ik onderzocht de rol van kunst en politiek en de mogelijkheden om te laten zien wat het kan betekenen een geëngageerde politieke film te maken, zoals ik dat wil met de film La Lotta Continua. Een film die zo stevig gaat over die politiek en kunst. Over censuur en gevaar. Ik zocht naar mogelijkheden voor andere uitbreng. Via de Ebooks; de iPad; iPhone en internet. Zodat velen op die media naar de film kunnen kijken. Censuur, zo weet ik is overal. Maar wegen om haar te ontwijken moeten we onszelf eigen maken. In elke wereld, dus ook in de internet wereld. (more…)
Les Ateliers Varan au musée du quai Branly - Ateliers Varan Afghanistan : Hommage à Séverin Blanchet
Vendredi 28 mai 2010 à 18h30
Depuis 2006, l’atelier Varan de Kaboul animé par Séverin Blanchet a formé une vingtaine de jeunes cinéastes qui ont réalisés 25 films et amorcé la renaissance du documentaire afghan. En 2009, l’atelier s’est développé avec l’arrivée de dix nouveaux participants, 5 garçons et 5 filles, et a permis à dix nouveaux courts métrages documentaires de voir le jour.
Séverin Blanchet a été assassiné le 26 février 2010, lors d’un attentat commis par les Talibans à l’hotel où il séjournait. Il venait d’arriver à Kaboul pour initier une nouvelle série de films avec l’Atelier Varan Kaboul. Un choix de films issus de l’atelier Varan Kaboul 2009 sera projeté en présence de la réalisatrice Mariam Nabil Kamal. Les projections sont suivies d’un débat animé par Laurent Pellé, coordinateur des manifestations pour le Comité du Film Ethnographique.
Italy’s minister of culture said he would boycott next week’s Cannes Film Festival after a documentary on the L’Aquila earthquake in April 2009 he deemed propaganda was included in the programme.
Sandro Bondi declined the invitation, expressing his “regret and his concern” over the selection of “a propaganda film, ‘Draquila’, which insults the truth and the Italian people”.
“Draquila: Italy Trembles” by the comedian and satirical author Sabina Guzzanti, will be screened out of competition at the 63rd Cannes festival running May 12-23. (more…)
Toegevoegd: dinsdag 11 mei 2010, 16:29/ Update: woensdag 12 mei 2010, 06:52 Door correspondent Andrea Vreede
De Italiaanse minister van Cultuur Sandro Bondi gaat niet naar het filmfestival van Cannes.
Hij boycot het festival uit protest tegen de kritische documentaire Draquila. Bondi is van mening dat het imago van Italië in Cannes met modder wordt besmeurd.Hij wil zelfs de landsadvocaat inschakelen om uit te zoeken hoeveel schade Italië wereldwijd zal oplopen.
Steen des aanstoots is Draquila, de nieuwe film van de satirische komiek Sabina Guzzanti. Haar documentaire wordt op 13 mei in Cannes vertoond en is al een paar dagen in de Italiaanse bioscopen te zien. In de film stelt Guzzanti dat premier Berlusconi de aardbeving die vorig jaar de stad L’Aquila grotendeels verwoestte, op cynische wijze heeft uitgebuit om zijn tanende populariteit op te vijzelen. (more…)
Severin Blanchet, a French documentary filmmaker who was training young Afghans, died Friday during an attack by insurgents in a hotel for foreigners in Kabul where he was staying. He was 66.
The French Foreign Ministry and the Ateliers Varan, a French film school with which Blanchet was affiliated, both offered condolences. Blanchet had been in Afghanistan since 2006 organizing classes in documentary film-making for young, aspiring Afghan filmmakers.
ROME 4-02-2010 —Italy’s government is forging ahead with plans to extend television-broadcasting regulations to Web sites that host videos, marking one of the most sweeping attempts by a Western government to tighten control over the use of video on the Internet.
According to new regulations that have recently been proposed by the Italian government, YouTube would have to get a TV license to operate in Italy. Should Italy move ahead with this regulation, YouTube would have to follow the same rules and regulations as traditional broadcast channels. These new rules would eliminate the “safe harbor” rules that currently shield services like YouTube…
DUTCH 1 : Keurt Italië op 4 februari een wet goed die YouTube aan banden legt?
Als Silvio Berlusconi zijn zin krijgt, keurt Italië op 4 februari een wet goed die YouTube aan banden legt. Tenzij oppositiepartijen er alsnog in slagen de regering Berlusconi op andere gedachten te brengen, wordt deze wetgeving een absolute primeur voor een westerse democratie.
Het gaat om de meest ingrijpende maatregel door welke westerse regering dan ook die wordt goedgekeurd om greep te krijgen op het gebruik van video op het internet… (more…)
It was interesting and revealing to find the political factor in Christiaan Bastiaans humanistic art at the Kröller-Müller Museum.
Club Mama Gemütlich is a hybrid combination of ‘field hospital, missionary post and nightclub’, in the no-man’s-land of a conflict zone.The installation by Bastiaans is based on the architectural layout of the Noh theatre and consists of sculptures, photographic works, video, a film, and works on paper.Bastiaans’ signature way-finding rhetoric revealed in the multi-layering of various media provides a humanistic salve: the stories and oral histories the artist has collected from his visits to conflict zones weave a tapestry of Divine Madness into a tour de force of inspiration, poetry and hope.The centerpiece of the exhibition is Bastiaans’ new 28 minutes film.The film, with the same title as the exhibition, consists of seven scenes. Each scene derives from a found war- photograph and takes place in an improvised shelter for a group of wounded soldiers.
The AVRO programme ‘4 Art’ was devoted to the artist Christiaan Bastiaans and Club Mama Gemütlich.The show (partly English spoken) http://cgi.omroep.nl/legacy/player?/ceres/avro/rest/2009/AVRO_1322247/bb.20091121.asf?start=00:37:32
Club Mama Gemütlich - Christiaan Bastiaans
Bij het kijken naar zijn werk, was het interessant en onthullend de politieke factor in zijn menselijke kunst te ontdekken tijdens het bezoek aan het Kröller-Müller Museum
Van 30 oktober 2009 tot en met 21 februari 2010 toont het Kröller-Müller Museum een tentoonstelling met werk van de Nederlandse kunstenaar Christiaan Bastiaans (Amsterdam, 1951) getiteld Club Mama Gemütlich. (more…)
5 december 2009 een oproep via internet tot NOBday. Ofwel de No Berlusconi Day. In Rome, Bologna, Florence wordt deze ook ‘gevierd’. Roberto Saviano, de auteur van o.a. Gomorra, roept heel Italie op tot het participeren in deze dag.
Je steun kun je betuigen via een mail adres. nobdaysupporto@gmail.com. Nanni Moretti de bekende Italiaanse acteur doet ook mee. De filmkunst roert zich
Ik hoorde de oorlogsverslaggever Arnold Karskens op de radio. Hij verhaalde van zijn bewondering voor Nederlandse rebellen. Voor gewapende strijd. Over zijn boek: Rebellen met een reden. Ik spits mijn oren; ik noemde in La Lotta Continua. De politieke speelfilm en documentaire makers| The new generation filmmakers with a cause.
Aangekondigd werd Karskens als volgt: Het leven van huurlingen en rebellen spreekt tot ieders verbeelding. Het zou avontuurlijk en geheimzinnig zijn en wat is er mooier dan je idealen om te zetten in daden? Journalist Arnold Karskens ging op zoek naar de werkelijke verhalen van Nederlandse oorlogsvrijwilligers die hun hart volgden en deelnamen aan een vrijheidsstrijd. In Dit Is De Dag vertelt Karskens waarom wat deze en andere idealistische oorlogsvrijwilligers beweegt.
In zijn boek probeert Karskens de handelwijze van deze idealisten duidelijk te maken en te laten zien waarom zij hun hart volgden. Hij geeft aan in de radio uitzending, dat ook hij ooit uit idealisme dacht over het ter hand nemen van de wapens; in de jaren 60 en 70, de tijd dat de wereld nog maakbaar heette. Uit een oprechte woede over zoveel ongelijkheid en vuiligheid in de maatschappij. Ik realiseer me, dat ik die gedachte ook ooit had, alleen besloot ik de camera te gebruiken als wapen. Met als eerste gevolg mijn film Mama Calle. (1990-1991)
Het is voor de ontwikkeling van La Lotta Continua van belang, dat ik dat onderzoek. Die woede die je hebt bij onrecht en die maakt dat je daar ieder van op de hoogte wilt stellen. Die oprechte woede, die maakt dat de een een wapen kiest, de ander het journalistieke woord, de camera en weer een ander de schoonheid van de filmvertelling daarvoor gebruikt.
Posts RSS
Recent Comments