Severin Blanchet, a French documentary filmmaker who was training young Afghans, died Friday during an attack by insurgents in a hotel for foreigners in Kabul where he was staying. He was 66.
The French Foreign Ministry and the Ateliers Varan, a French film school with which Blanchet was affiliated, both offered condolences. Blanchet had been in Afghanistan since 2006 organizing classes in documentary film-making for young, aspiring Afghan filmmakers.
ROME 4-02-2010 —Italy’s government is forging ahead with plans to extend television-broadcasting regulations to Web sites that host videos, marking one of the most sweeping attempts by a Western government to tighten control over the use of video on the Internet.
According to new regulations that have recently been proposed by the Italian government, YouTube would have to get a TV license to operate in Italy. Should Italy move ahead with this regulation, YouTube would have to follow the same rules and regulations as traditional broadcast channels. These new rules would eliminate the “safe harbor” rules that currently shield services like YouTube…
DUTCH 1 : Keurt Italië op 4 februari een wet goed die YouTube aan banden legt?
Als Silvio Berlusconi zijn zin krijgt, keurt Italië op 4 februari een wet goed die YouTube aan banden legt. Tenzij oppositiepartijen er alsnog in slagen de regering Berlusconi op andere gedachten te brengen, wordt deze wetgeving een absolute primeur voor een westerse democratie.
Het gaat om de meest ingrijpende maatregel door welke westerse regering dan ook die wordt goedgekeurd om greep te krijgen op het gebruik van video op het internet… (meer…)
It was interesting and revealing to find the political factor in Christiaan Bastiaans humanistic art at the Kröller-Müller Museum.
Club Mama Gemütlich is a hybrid combination of ‘field hospital, missionary post and nightclub’, in the no-man’s-land of a conflict zone.The installation by Bastiaans is based on the architectural layout of the Noh theatre and consists of sculptures, photographic works, video, a film, and works on paper.Bastiaans’ signature way-finding rhetoric revealed in the multi-layering of various media provides a humanistic salve: the stories and oral histories the artist has collected from his visits to conflict zones weave a tapestry of Divine Madness into a tour de force of inspiration, poetry and hope.The centerpiece of the exhibition is Bastiaans’ new 28 minutes film.The film, with the same title as the exhibition, consists of seven scenes. Each scene derives from a found war- photograph and takes place in an improvised shelter for a group of wounded soldiers.
The AVRO programme ‘4 Art’ was devoted to the artist Christiaan Bastiaans and Club Mama Gemütlich.The show (partly English spoken) http://cgi.omroep.nl/legacy/player?/ceres/avro/rest/2009/AVRO_1322247/bb.20091121.asf?start=00:37:32
Club Mama Gemütlich - Christiaan Bastiaans
Bij het kijken naar zijn werk, was het interessant en onthullend de politieke factor in zijn menselijke kunst te ontdekken tijdens het bezoek aan het Kröller-Müller Museum
Van 30 oktober 2009 tot en met 21 februari 2010 toont het Kröller-Müller Museum een tentoonstelling met werk van de Nederlandse kunstenaar Christiaan Bastiaans (Amsterdam, 1951) getiteld Club Mama Gemütlich. (meer…)
5 december 2009 een oproep via internet tot NOBday. Ofwel de No Berlusconi Day. In Rome, Bologna, Florence wordt deze ook ‘gevierd’. Roberto Saviano, de auteur van o.a. Gomorra, roept heel Italie op tot het participeren in deze dag.
Je steun kun je betuigen via een mail adres. nobdaysupporto@gmail.com. Nanni Moretti de bekende Italiaanse acteur doet ook mee. De filmkunst roert zich
Ik hoorde de oorlogsverslaggever Arnold Karskens op de radio. Hij verhaalde van zijn bewondering voor Nederlandse rebellen. Voor gewapende strijd. Over zijn boek: Rebellen met een reden. Ik spits mijn oren; ik noemde in La Lotta Continua. De politieke speelfilm en documentaire makers| The new generation filmmakers with a cause.
Aangekondigd werd Karskens als volgt: Het leven van huurlingen en rebellen spreekt tot ieders verbeelding. Het zou avontuurlijk en geheimzinnig zijn en wat is er mooier dan je idealen om te zetten in daden? Journalist Arnold Karskens ging op zoek naar de werkelijke verhalen van Nederlandse oorlogsvrijwilligers die hun hart volgden en deelnamen aan een vrijheidsstrijd. In Dit Is De Dag vertelt Karskens waarom wat deze en andere idealistische oorlogsvrijwilligers beweegt.
In zijn boek probeert Karskens de handelwijze van deze idealisten duidelijk te maken en te laten zien waarom zij hun hart volgden. Hij geeft aan in de radio uitzending, dat ook hij ooit uit idealisme dacht over het ter hand nemen van de wapens; in de jaren 60 en 70, de tijd dat de wereld nog maakbaar heette. Uit een oprechte woede over zoveel ongelijkheid en vuiligheid in de maatschappij. Ik realiseer me, dat ik die gedachte ook ooit had, alleen besloot ik de camera te gebruiken als wapen. Met als eerste gevolg mijn film Mama Calle. (1990-1991)
Het is voor de ontwikkeling van La Lotta Continua van belang, dat ik dat onderzoek. Die woede die je hebt bij onrecht en die maakt dat je daar ieder van op de hoogte wilt stellen. Die oprechte woede, die maakt dat de een een wapen kiest, de ander het journalistieke woord, de camera en weer een ander de schoonheid van de filmvertelling daarvoor gebruikt.
by Arianna MagriniArianna Magrini is a young Italian filmmaker temporary studying in HollandBibliae Pauperum - Poor Man’s BibleChiedersi oggi se la non democrazia ed i dittatori non spingano gli artisti a produrre belle opere implica, ai fini della risposta, un profondo ripensamento, una recombinazione, di quella che per secoli è stata la nostra visione del cinema, e dell’arte in genere, in termini sociali.La figura sociale dell’artista, attraverso i secoli, ci è stata spiegata sostanzialmente come quella di un intermediario, di un traduttore, a partire dalleBibliae Pauperum fino alle grosse produzioni cinematografiche dei nostri giorni, delle istanze del potere economico (nei termini di chi finanzia, compra, o consuma l’opera d’arte), madre tiranna di tutti gli artisti che influenza e costringe il loro percorso.(meer…)
Why this call for socially committed (feature)films? Where does it come from? Have we all occupied ourselves too long with decent youth- and family films, or harmless historical drama, with no sharp edges?
I myself don’t have a simple answer to this question. I am not in feature film, but a documentary producer. And you can blame documentaries for a lot things, but not for neglecting the topical political reality of oppression, poverty and other social wrongs. But yes, it is remarkable that on all sides the position of feature film makers in the discourse of the political reality is called into question. What do they stand for?
‘Simon’ One of the films in Eddy Terstalls’ trilogy
Just recently, in issue 309 of Dutch film magazineFilmkrant, editor Ronald Rovers published a pressing open letter to all feature film makers.
De koning van Italie.Berlusconi grijpt de kans de aardbeving te gebruiken om zich als nieuwe Koning van Italie te profileren. Ooit sprak hij : ” Met de juiste tactiek kun je de Italianen echt alles wijsmaken.” Op de Berlusconi zenders zie je hem continu in het rampgebied, als vader des vaderlands. Hoe moeten de Italianen weten, dat in het buitenland er anders over hem gedacht wordt? Is het in Italie taboe te zeggen, dat de media bijna volledig door Berlusconi gecontroleerd zijn? Ik vraag het aan een jonge Italiaanse filmmaker. Ze verzuchtte, dat het politiek asiel aanvragen steeds dichter in haar buurt komt. Weliswaar cynisch bedoeld, maar makkelijk hebben de kunsten het niet in Italie. “Right and Berlusconi give jobs to people, who are obliged to do something in return. Left idem ditto.” Protesteren tegen de kerk, het zijn voor abortus of euthanasie is een reden voor hardhandig optreden door politiek en politie.(meer…)
“I explored the light and shadows of an Italian mystery”
“Italy is characterised by the secret nature of a power that persists, for much less transparency than other Western countries,” says Paolo Sorrentino. According to the director (and many others), the secret nature of power is contained in Senator Giulio Andreotti, who was prime minister of Italy on seven separate occasions from 1972 to 1992. “There is no one more vivid than him,” says Sorrentino, who dedicated to Andreotti his fourth film, Il Divo [trailer, film focus], in competition at Cannes.
Given the subject matter, it was not easy to produce the film, especially without turning to the Medusa/RAI Cinema duopoly. Says producer Andrea Occhipinti: “Sorrentino is one of the most interesting directors at the moment. Everyone wants to co-produce one of his films. But after reading this screenplay they disappeared. As did product placement”.
Interview Camillo De Marco/Cineuropa: May 25, 2006
Berichten RSS
Recent Comments