De 22ste editie van IDFA is bezocht door ruim 165.000 mensen. Dat is een recordaantal! Van 19 tot en met 29 november waren er in Pathe de Munt, Pathe Tuschinski en de OBA driehonderd documentaires van over de hele wereld te zien.
Volgend jaar wil de organisatie van het festival graag in nog meer zalen films vertonen. Directeur Ally Derks heeft namelijk sterk de indruk dat documentaires steeds populairder worden.
Een selectie van IDFA documentaires is van 4 tot 6 en van 11 tot 13 december te zien op Vlieland in filmtheater Podium. Bovendien gaan vanaf 9 januari 2010 vier publieksfavorieten van editie 2009 op tour door Nederland. Je kunt nu al kaarten krijgen voor The Best of IDFA on Tour. Via de link kan je zien in welke theaters The Best of IDFA on Tour draait.
Marlijn Klerk | 01-12-2009 | 4:49 pm
Menno Pot ging voor Holland Doc naar de bioscoop. Hij zag drie ‘rockumentaries’. Het was drie keer raak. Hieronder zijn relaas.
Ik heb het nog nooit voor elkaar gekregen om drie films achter elkaar te bekijken. Zelfs drie afleveringen van The Sopranos of The Wire op één avond is me nog nooit gelukt. Donderdag vestigde ik dus een persoonlijk record door het hele 3DOC12-blok van drie ‘rockumentaries’ uit te zitten, en ik moet zeggen: het was een makkie. Dat zegt alles over de voortreffelijke filmselectie voor dit IDFA-‘popblok’: drie docu’s, drie keer raak.
Sta me toe een bronzen, een zilveren en een gouden medaille uit te reiken.
Het brons is voor de documentaire die de avond afsloot: When You’re Strange van Tom DiCillo, die het verhaal van Jim Morrison en The Doors vertelt. Volgens Doors-toetsenist Ray Manzarek is dit eindelijk het échte verhaal van de band uit Los Angeles en daarmee het antwoord op de speelfilm The Doors (1991), waarin regisseur Oliver Stone zich nogal wat dichterlijke vrijheden permitteerde.
Dat ‘echte verhaal’ was al wel te lezen in enkele uitstekende Doors- en Morrison-biografieën. DiCillo verfilmde dus een bekend verhaal, over een rockband met een frontman die steeds onhandelbaarder werd door zijn excessieve inname van drugs en drank. When You’re Strange is een klassieke rockdocumentaire,waarvan vorm en inhoud eigenlijk nauwelijks verrassend zijn. Zelfs de voice-over van Johnny Depp is conventioneel, soms op het clichématige af.
Tóch is het een imposant portret geworden. (meer…)
Marlijn Klerk | 28-11-2009 | 12:30 pm
Nadat woensdag de nominaties bekend werden, heb ik gisteren mijn kans gepakt en zowel Enemies of the People, waarover mijn collega Neeltje heeft geschreven en Last Train Home gezien. Beide films zijn, naar John Appels The Player genomineerd voor de Joris Ivens Award. Van Enemies of the People was ik zeer onder de indruk. Van te voren wist ik wel iets over het onderwerp, dat er een Rode Khmer in Cambodja was, dat er veel mensen zijn vermoord en dat er nog steeds veel Killing Fields zijn. In deze film gaat de hoofdpersoon Thet Sambath op zoek naar de reden voor al die moorden die er onder het regime van de Rode Khmer zijn gepleegd. Afijn, hierover kun je meer lezen in Neeltjes artikel.
Omdat ik zo onder de indruk was van Enemies of the People, ging ik met gemengde gevoelens naar Last Train Home. Die film kon toch niet net zo goed zijn. Maar dat was hij wel, hoewel geheel onvergelijkbaar. Last Train Home zoomt in op een zeer eigentijds fenomeen, namelijk van de migrant die van het platteland naar de grote stad trekt om daar te werken, geld te verdienen en de kinderen een opleiding te kunnen geven. Het schrijnende aan deze situatie is echter dat de kinderen thuis nauwelijks een band hebben met hun ouders die ze 1 keer in het jaar zien en altijd maar hameren op hard studeren. 
De regisseur van de film, Lixin Fan was op donderdagavond te gast in de IDFA talkshow. Hij vertelde dat hij in 2003 al was begonnen met zijn research voor deze film, om zo een gezin te vinden dat het fenomeen van migratie een gezicht kon geven. Ideaal was een koppel van in de veertig, aangezien zij sinds China 30 jaar geleden ‘open’ ging, de transformatie van het land aan den lijve hadden ondervonden. Fan heeft drie jaar bij de familie die hij portretteert gefilmd.
Om het vertrouwen van de familie te winnen, heeft hij zichzelf in het begin bloot moeten geven. Met de documentaire heeft hij zijn respect willen tonen aan de migranten en het offer dat hun levenswijze met zich meebrengt. En dat is naar mijn mening goed gelukt. Nergens in de film trekt hij partij, hij observeert de gang van zaken en registreert het met zijn camera. Erg knap gedaan!
Hopelijk vindt de film zijn weg naar de televisieprogrammering in Nederland. Voor nu moeten we het doen met een trailer van de film:
Marlijn Klerk | 27-11-2009 | 2:15 pm
Op 24 november tijdens het International Documentary Film Festival Amsterdam is de Mediafondsprijs Documentaire 2009 uitgereikt aan Martijn Blekendaal voor zijn filmplan De dertiende man.De prijs, een geldbedrag van € 125.000,- wordt jaarlijks ter beschikking gesteld door het Mediafonds - Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Mediaproducties - en is bestemd voor de realisering van het beste filmplan, dat in de IDFA Documentaireworkshop is ontwikkeld. De workshop wordt gesubsidieerd en mede georganiseerd door het Mediafonds.De dertiende man is een film over scheidsrechters Benny, Badr en Jan-Willem. Alle drie dromen zij van een respectvoller bestaan. De praktijk is echter een ander verhaal – zeker in het amateurvoetbal. (meer…)
Marlijn Klerk | 25-11-2009 | 10:27 am
Mijn collega’s hadden me al gewaarschuwd: Google Baby van Zippi Brand Frank is niet voor tere zieltjes! En ik kan niet anders dan hen gelijk geven. Wat een vreemde gewaarwording, al die Indiase vrouwen die als een menselijke broedkip op bed negen maanden liggen te wachten tot ze bevallen van een baby. Niet hun eigen baby wel te verstaan, maar naar alle waarschijnlijkheid de baby van een vermogende Westerling… (meer…)
Marlijn Klerk | 23-11-2009 | 10:34 pm
Gloomy Amsterdam wordt verwarmd door een keur aan IDFA-activiteiten in Escape op het Rembrandtplein…
Marlijn Klerk | 23-11-2009 | 10:21 pm
Tuschinski: de mooiste bioscoop van Nederland om de première van je film te hebben. De eer viel dit weekend ten deel aan The Player van John Appel, op zaterdagavond en Farewell van Ditteke Mensink. Twee Nederlandse, totaal andere documentaires, maar beiden prachtig!
Op de nieuwe film van John Appel had ik me verheugd. In eerdere jaren heb ik ontzettend genoten van Zij gelooft in mij en The Last Victory. Appel komt zo dichtbij zijn subjecten, die moeten zich duidelijk erg bij hem op hun gemak hebben gevoeld. Vooral in The Last Victory over de paardenraces in Sienna, Italië, leek het soms alsof er geen camera was, alsof je er echt bij was.
The Player is de eerste film waarin Appel achter de camera vandaan komt. Het onderwerp is dan ook persoonlijker: The Player is zijn vader, die zeer van gokken hield. Inmiddels is hij overleden. Appel jr. haalt herinneringen aan zijn vader op en spreekt met andere mannen voor wie gokken veel betekent. Regelmatig gingen er lachsalvo’s op als de grappige bookmaker Harry in beeld kwam. Wat een portret! Zijn aanwezigheid in de film houdt het onderwerp luchtig.
Klik hier om een aflevering te bekijken van IDFA Journaal 2009 waarin John Appel te gast is.
Op zondag was het de beurt aan Farewell, een film waar ongeveer negen jaar aan gewerkt is, en dat zie je eraan af! Wat een detail, prachtig! De film over Lady Grace Drummond-Hay, de eerste vrouw aan boord van de zeppelin die als eerste de wereld rondreisde is geheel opgebouwd uit archiefmateriaal. Researcher Gerard Nijssen, bekend van In Europa en Andere tijden, is hiervoor verantwoordelijk. Hij heeft meer dan honderd uur aan materiaal bekeken! Naast de mooie achiefbeelden is er een belangrijke rol weggelegd voor de zeer toepasselijk gecomponeerde muziek. Die draagt in grote mate bij aan de romantische sfeer en zorgt dat je als kijker meegenomen wordt met de zeppelinreis. Een heel bijzondere film, bijzonder geslaagd ook!
De eerste reis om de wereld van de Graf Zeppelin zorgde in 1929 voor veel reuring, iedereen liep uit om de zeppelin over hun land te zien drijven. Helaas stortten kort na de landing in New York de beurzen ineen en werd de aandacht van de media geheel in beslag genomen door de gevolgen hiervan. Farewell van Ditteke Mensink brengt dit vergeten historische moment weer voor het voetlicht.
Klik hier om een aflevering te bekijken van IDFA Journaal 2009 waarin Ditteke Mensink te gast is.
Twee prachtige films van Nederlandse bodem dus! The Player zal vanaf februari 2010 in de filmtheaters gaan draaien. Farewell wordt later verwacht, vanaf 4 maart.
Marlijn Klerk | 23-11-2009 | 10:09 pm
Daphne Bunskoek in gesprek met Julien Temple, wiens film Oil City Confidential op IDFA draait en Jeroen Berkvens, maker van A Skin too Few over Nick Drake en Jimmy Rosenberg: de vader, de zoon en het talent.
Daphne Bunskoek in gesprek met maker Nicolas Entel en hoofdpersoon uit Sins of My Father, een portret van drugsbaron Pablo Escobar door de ogen van zijn zoon.
Marlijn Klerk | 22-11-2009 | 1:21 am
Het kan soms bijzonder leuk uitpakken als je naar een film gaat zonder te weten waar die over gaat of wat überhaupt de titel is! Dat was zo ongeveer wat ik vanavond rond een uur of zes deed: er waren nog plaatsen over bij een voorvertoning van de Finse documentaire Freetime Machos.
Helemaal ongeïnformeerd was ik nu ook weer niet, want ik wist al dat het zou gaan over een rugbyteam in het Noorden van Finland (stel je eens voor hoe koud en hoe hard de grond is als je er tegenaan wordt gesmeten… zij liever dan ik!).
Freetime Machos, in competitie voor de Joris Ivens Award, bleek erg grappig te zijn. De onderlinge humor van de mannen, de manier waarop ze zich uiten en de telkens terugkerende saunasessies met de nodige onderbroekenhumor droeg daar zeker aan bij. Daarnaast vond ik de film ook ontroerend. De maker van de film, Mika Ronkainen heeft duidelijk heel veel tijd met het team doorgebracht en kon zo ook de intieme momenten vastleggen. Het camerawerk was ook heel mooi en dat verbaasde me eigenlijk niet zo. Het is me al een paar keer opgevallen bij films van Finse makelij dat de cinematografie vaak dik in orde is.
Afijn, ik liep de bioscoopzaal uit, pakte mijn programmamagazine uit mijn tas om dit vervolgens te bestuderen en op het moment dat ik opkeek zag ik ze staan: de ‘machos’ uit de film! (De vrouw in de foto is de vrouw van Mikko, nu eens niet zwanger, hihi!) Gelukkig wilden ze wel even poseren voor een foto!
Freetime Machos is nog te zien op zondag om 20.00 uur, woensdag om 14.45 uur en vrijdag om 18.15 uur.
Marlijn Klerk | 22-11-2009 | 1:05 am
Dat was mijn reactie tenminste, toen ik de titel hoorde van de film die de man achter mij in de rij voor de kassa had gemaakt. Zijn vriendelijke lach en enthousiasme haalden me over naar de zogenaamde ‘industry screening’ van de film te gaan op IDFA. Die zou over 20 minuten beginnen en aangezien de rij voor de kassa dusdanig lang was, dat de kans op een kaartje voor de film van mijn keuze klein was, besloot ik naar Rick Goldsmiths film te gaan.
En daar heb ik geen spijt van! De meest gevaarlijke man van Amerika, in de jaren ‘70 althans, was blijkbaar bekend onder de naam Daniel Ellsberg. En waarom? Omdat hij ‘top secret’ documenten van de overheid over de oorlog in Vietnam had gelekt naar de landelijke pers. Tijdens zijn carrière bij het Pentagon heeft hij veel argumenten moeten verzinnen voor de overheid om de oorlog in Vietnam te beginnen en voort te zetten. Aanvankelijk stond hij hier achter, hij is zelf ook een periode als soldaat werkzaam geweest in Vietnam. Maar naarmate de tijd verstreek, ervaarde hij de oorlog anders dan de overheid deed voorkomen. Waar in de pers werd gezegd dat er vooruitgangen geboekt waren, wist Ellsberg dat het leger geen meter opschoot. Het voorliegen van het volk en zijn medeplichtigheid daarvoor wogen op een gegeven moment zo zwaar dat hij heeft besloten geheime papieren te verspreiden. Dit zorgde voor veel commotie, dat is begrijpelijk, maar daarbij werd Ellsberg door velen gezien als verrader. (meer…)
Marlijn Klerk | 22-11-2009 | 12:43 am
Recent Comments