De redactie van Holland Doc volgt het grootste documentairefestival ter wereld op de voet. Lees hier het laatste nieuws over IDFA, over films die de redactie gezien heeft en reacties van publiek!
Het is zondag, achterin de ochtend. Tien dagen IDFA in combinatie met redactiewerk heeft zo zijn impact, ook op mij. Ik draai me om met het voornemen deze dag in bed te spenderen totdat ik geconfronteerd wordt met de lijst met filmtitels aan de muur die ik dit festival van mezelf moest zien. Contact, Orgasm INC., Book of Miri en Drona and I zijn nog niet afgevinkt…
Nog geen uur later zit ik in de trein. Met in mijn tas de lijst met filmtitels.
Mijn in de trein ontstane plan om de laatste dag van het IDFA in het Press Office door te brengen tussen twee wandjes met een koptelefoon op mijn hoofd valt bij het in de hand nemen van de deurklink in duigen. Op slot. Het IDFA zit er voor het Press Office op.
Met een opengeslagen programmaboekje in de handen haast ik me vervolgens naar Pathé De Munt en ga om 15.00 uur met een boekje op een stoel zitten tussen de ingang van zaal 9 en zaal 10. Om vier uur start in zaal 9 YOU CANNOT START WITHOUT ME, om half vijf draait in zaal 10 The Tightrope. Voordat ik weer naar huis ga moet en zal ik een laatste IDFA-film gezien hebben.
Gestommel en geluid: om half vier gaat de deur van zaal 11 open. Mensen lopen naar buiten, maar even later ook weer naar binnen. Ik pak mijn programmaboekje er nog weer eens bij en zie dat in de desbetreffende zaal tenminste vier prijswinnaars worden getoond in één doorlopend programma. Nog geen seconde later sta ik met mijn bijeen geraapte spullen voor de ingang van zaal 11 en wacht ik op goedkeuring van de zaalwacht. Er zijn een aantal mensen die het doorlopende programma van tien tot zes niet hebben kunnen volhouden: er is een plekje vrij!
In plaats van het moeten kiezen voor één film krijg ik er twee cadeau: The Last Train Home en Albert’s Winter zijn de afsluitende films van IDFA 2009. En ook al slaap ik vandaag uiteindelijk weer veel minder lang dan ik graag had gewild: op een dag als deze kan ik prima teren en slaap ik uiteindelijk twee keer zo lekker. Welterusten. Tot IDFA 2010.
Bij mijn ouders liggen fotoalbums en schoenendozen die uitpuilen met kiekjes van mij op en rond paarden: het zijn de sporen die twaalf jaar lang intensief paardrijden nalaten. Mijn zus deelt diezelfde passie maar heeft er daarnaast nog één ontwikkeld: die voor mensen met een geestelijke beperking. En hoewel ik op dat gebied veel minder succesvol ben, heeft autisme me altijd gefascineerd. The Horse Boy van Michel Orion Scott combineert mijn beide fascinaties en plaatst deze in een wel net zo fascinerende omgeving: Mongolië. Vrijdagavond deed zich de laatste kans voor de film in de bioscoop te bekijken. Die kans heb ik met beide handen gegrepen.
Ouders Rupert Isaacson en Kristin Neff ondernemen met hun autistische zoon Rowan een reis te paard door Mongolië. Omdat Rowan thuis enorme rust vindt op de rug van paard Betsy én omdat Sjamanistische rituelen in Mongolië Rowan zouden kunnen helpen.Off they go.
Documentairemakers kunnen op het IDFA diverse prijzen winnen. Woensdagavond zijn hiervoor in Escape de verschillende nominaties bekendgemaakt.
Allereerst is er de IDFA Competition for Feature-Length Documentary, een competitie voor films langer dan 60 minuten. De winnaar van deze competitie ontvangt de VPRO IDFA Award for best Feature-Length Documentary en een geldbedrag van € 12.500. De genomineerden zijn:
- Enemiesof the people van Rob Lemkin en Thet Sambath
- Last Train Home van Lixin Fan
- The Player van John Appel
De IDFA Competition for Mid-Length and Short Documentary is een competitie voor films tot 60 minuten. Op het spel staat de NPS IDFA Award for best Mid-Length Documentary en een geldbedrag € 10.000. De genomineerden zijn:
- The Accidental Terrorist van Miki Mistrati en Nagieb Khaja
- Girls on the Air van Valentina Monti
- Iron Crows van Bong-Nam Park
Ten slotte is er ook de IDFA Competition for best Short Documentary, een competitie voor films tot 30 minuten. Naast de IDFA Award for best Short Documentary kan er € 5.000 gewonnen worden. De genomineerden zijn:
- Albert’s Winter van Andreas Koefoed
- Mum van Adelheid Roosen
- Six Weeks van Marcin Janos Krawczyk
Voor de beste eerste of tweede film bestaat ook een competitie, de zogheten IDFA Competition for First Appearance. De IDFA Award for Best First Appearance bedraagt € 5.000. De genomineerden zijn:
- Colony van Ross McDonnell en Carter Gunn
- Garbo: The Spy van Edmon Roch
- Talhotblond van Barbara Schroeder
De competitie voor internationale studentenfilms draagt de naam IDFA Competition for Student Documentary. Naast de IDFA Award for Student Competition kunnen studenten een geldbedrag van € 2.500 winnen. De genomineerden zijn:
- Book of Miri van Katrine Philp
- Redemption van Sabrina Wulff
- Time within Time van Menno Otten
Nieuw is de IDFA Competition for Dutch Documentary. Zowel de documentaires die in het programma Premieres from the Lowlands als in andere competitieprogramma’s zijn opgenomen, dingen mee naar de IDFA Award for Dutch Documentary en kunnen daarmee een geldbedrag van € 5.000 winnen. De genomineerden zijn:
- Farewell van Ditteke Mensink
- The Player van John Appel
- The Rainbow Warriors of Waiheke Island van Suzanne Raes
Dan is er nog de de DOC U! Award. De Doc U! Award is een prijs die wordt uitgereikt door een vijfkoppige jongerenjury van jongeren tussen de 15 en 18 jaar. Aan de IDFA Doc U! Award is een geldbedrag van € 1.500 verbonden. De genomineerden zijn:
- Crips: Strapped ‘n Strong van Mags gavan en Joost van der Valk
- Soundtrack for a Revolution van Bill Guttentag en Dan Sturman
- The yes Men Fix the World van Andy Bichlbaum en Mike Bonanno
Vrijdagmiddag zullen de winnaars bekend worden gemaakt tijdens de slotceremonie van het 22e IDFA in Pathé Tuschinski 1. Dan zal ook de Nederland 2 IDFA Audience Award worden uitgereikt.
In Pathe De Munt staan Chihiro Geuzebroek en Sara Mohammadi bij de zogeheten touchtable. Tijd om met de beide dames op locatie in gesprek te gaan over dit nieuwste snufje op multimediaal gebied!
Wiens idee is de touchtable?
Chihiro: “NPO wilde iets met het IDFA doen. Sara en ik zijn aan boord gekomen voor vernieuwing. Het concept begon met onze visie om op een sociale manier een leuke ervaring op een evenement te creëren met betrekking tot documentaires. Het idee van een touch screen tafel met meerdere mensen zodat er een gesprek ontstaat sprak ons erg aan. We wilden iets uitnodigends. Iets dat een breed publiek zou aanspreken. Vanuit deze visie is de Touchtable ontstaan.”
Hoe lang heeft de realisatie van de touchtable uiteindelijk geduurd?
Sara: “Zes maanden ongeveer. Je begint eerst met het uitwerken van een concept. Daarna ga je bij verschillende mensen langs waar je mee wilt samenwerken. Vervolgens pas je het concept aan. Daarna moet er weer overlegd worden. Je bepaalt je doelgroep. Daarna komen alle technische aspecten om de hoek kijken. Hoe digitaliseren we de documentaires? Hoe zit het met de rechten? De touchtable heeft heel wat voeten in de aarde gehad.”
De doelgroep waarover je spreekt; hoe ziet deze er in de praktijk uit?
Sara: “De bezoekers zijn heel verschillend! Er komen oudere mensen van vijfenzestig en zeventig jaar naar de tafel kijken en er komen kinderen van zeven jaar langs. Zij mogen lang niet alle documentaires die we aanbieden bekijken, dus daar letten we goed op. De selectie van documentaires is namelijk geselecteerd voor een publiek van boven de achttien jaar. We merken dat de Pathebezoekers in eerste instantie geïnteresseerd zijn in de tafel zelf en daarna geinteresseerd raken in de inhoud. Ook hebben we vaste klanten; zij komen regelmatig even gezellig langs.”
Wat zijn voornamelijk de reacties op de touchtable?
Chihiro: “Sara en ik zijn erg verrast over de kennis die er al is over de tafel! Wat ik zelf ervaar is dat er 3 type kijkers zijn. Het eerste type is gefascineerd door de beweging en de interactie van de tafel en is vooral druk aan het slepen en probeert alle knoppen uit. Het tweede type gaat een gesprek aan met ons en wil meer te weten komen over de tafel of de documentaires die daarop te zien zijn en is zelf weinig in contact met de touchtable. Het derde type zet de koptelefoon op en probeert in alle rust een aantal shorts te kijken en vogelt het zelf graag uit.”
De Touchtable staat tot en met zondag 29 november in Pathe de Munt, iedere dag tot 20.00 uur.
“Die vijf tot twintig procent waar jullie niets mee kunnen, geef die maar aan ons.” Wim Keyl en Jan Geyteman weten wel raad met probleemjongeren. Communicatief onvaardige jongeren in hun geval, want “probleemjongere is een kloteterm.”
Op een boerderij met prachtige vleeskoeien zien we de jongens hout hakken en het erf aanvegen, maar tijd voor een goed gesprek en ontlading door middel van een potje boksen is er ook. Terwijl andere jeugdhulpinstanties geld ontvangen zonder een al te hoog slagingspercentage, blijken Wim en Jan op eigen kracht met hun onorthodoxe aanpak erg succesvol.
Het contrast tussen de met gel behangen matjes en de groene omgeving is prachtig. Ook de glimmende oorbellen komen tegen de achtergrond van de modder rond de boerderij goed uit de verf. Mooi aan deze documentaire van Eline Flipse vind ik dat we als kijker getuige mogen zijn van het proces waarbij de jongeren zich openstellen zonder dat daarbij de discretie verloren gaat.
Bij de aftiteling klinkt een daverend applaus. Ik klap mee. Zowel voor de inhoudelijke zorg aan de jongeren alsook voor het maken van deze prachtige documentaire.
‘Anybody there..?’ zal 29 december tot en met 3 januari uitgezonden worden op het digitale themakanaal Holland Doc 24.
Reacties (5)Annegriet Wijchers | 25-11-2009 | 11:15 am
Zondag was voor mij de dag der grote tegenstellingen. Van de vlotte en flitsende documentaire Crips: Strapped ‘n Strong rende ik bij het zien van de aftiteling meteen weer door naar het volgende avontuur: 158 minuten ballet. Tijd om te acclimatiseren is er niet: in het donker probeer ik de andere bezoekers niet tot last te zijn en sluip ik naar een laatste plekje in de bioscoopzaal. La Danse - The Paris Opera Ballet begint. En eindigt pas veel en veel later.
Zelf kan ik de film prima uitzitten maar aan een aantal voortijdig vertrekkende bioscoopbezoekers merk ik dat de lengte van deze documentaire niet voor iedereen is weggelegd. Ergens begrijp ik het wel: de film had ook een uur minder mogen duren. De cameravoering kenmerkt zich door veel long takes waarin we balletdansers en ballerina’s eindeloos zien repeteren. Perfectie is tijdens deze repetities het sleutelwoord.
Hoofdpersoon in de documentaire is de artistiek leider van het Parijse Opera Ballet. Ook haar leren we alleen kennen door wat ze doet: persoonlijk wordt het nergens. De dansers oefenen en oefenen en oefenen en Wiseman registreert. De artistiek leider is aan het woord en wij luisteren mee. Frederick Wiseman is als een vlieg op de muur: altijd aanwezig om ons het grote geheel te tonen. De beelden die dat oplevert zijn prachtig: de opera is een arena die voor ons geen geheimen meer kent. Van de directeurskamer tot het halletje dat wordt geverfd: we zijn er geweest.
Wat ik ondanks de uitvoerigheid en de prachtige beelden wel heb gemist is een zekere verdieping. Graag had ik niet alleen de dansers willen zien dansen, maar ook willen weten wat er omgaat in de hoofden van die fragiele vrouwen waarin zoveel kracht en strijdlust schuilt. Heel fijn had ik het gevonden indien Wiseman heel even met een microfoon op een danser was afgestapt. Maar Wiseman blijft doen wat hij als geen ander kan: observeren. Als een vlieg aan de muur.
La Danse - The Paris Opera Ballet is zondag 29 november om 10.45 uur nog te bewonderen in Tuschinski 6.
Reactie (1)Annegriet Wijchers | 25-11-2009 | 1:22 am
Ik had ervoor in de rij moeten staan maar kon uiteindelijk op de eerste rij plaatsnemen. Waar ik heen ging? Crips: Strapped ‘n Strong. Met voorbedachte rade heb ik de film in september niet op televisie gekeken: deze documentaire moest en zou ik op het grote scherm zien vanuit een comfortabele bioscoopstoel! Zondag diende zich daarvoor dan eindelijk de gelegenheid aan.
Documentairemaker Joost van der Valk (met inmiddels een Emmy op zak voor de documentaire Saving Africa’s Witch Children) volgt in Crips: Strapped ‘n Strong een aantal Crips uit Den Haag. De Crips bestaat uit Antilliaanse en Surinaamse mannen die broederschap en loyaliteit hoog in het vaandel hebben staan en geld verdienen met illegale praktijken. De gangsters, of G’s zoals ze zichzelf noemen, leven niet een benijdenswaardig leven. Jaren spenderen in de gevangenis, het afvuren van kogels, het vangen van kogels of onderduiken: het is voor deze mannen aan de orde van de dag.
Met een voorliefde voor hiphop haalde ik mijn hart op bij de ondersteunende beats. Ook van het vlotte tempo, de harde cuts en mugshots was ik erg gecharmeerd. Toch kent deze keuze van editing ook een grote keerzijde: na het zien van de film kun je het gevoel gekeken te hebben naar een moderne HipHop video niet goed onderdrukken. Door de flitsende manier waarop de documentaire is vormgegeven dringt de ernst van de situatie niet tot je door. Aan de mate van diepgang ligt dat zeer zeker niet: die is in Crips: Strapped ‘n Strong meer dan aanwezig.
Het had een bruiloft kunnen zijn: collega Evelien en ik aan de trap in de hal van het Tuschinski bij de zalen 5 en 6, Evelien met een camera in de hand. Onze missie: twee bezoekers aan de tand voelen over Model van Frederick Wiseman. Missie geslaagd!
“Het was alsof ik in een geschiedenisles zat: tegenwoordig denk ik namelijk
dat het er door de digitale fotografie heel anders aan toe gaat in de modewereld.
De modellen zijn naar mijn idee extra dom neergezet. Dat gaf een grappig effect.
De film geeft je een grappige kijk in de modewereld: een totaal ander beeld
dan je door Holland’s Next Top Model gewend bent.” (meer…)
In The Kids Grow Up filmt documentairemaker Doug Block zijn dochter Lucy in het laatste jaar van haar middelbare schooltijd. Beelden van Lucy die de fiets pakt naar school, met haar vriendje op de bank zit of chat met vriendinnen worden afgewisseld met oude beelden van Lucy als jong meisje en openhartige gesprekken met Dougs vrouw, zijn stiefzoon en zijn vader. Block heeft moeite met het laten gaan van zijn dochter, het loslaten van haar kindertijd en de acceptatie van zijn eigen leeftijd en de levensfase die daarbij hoort.
De documentaire is van begin tot einde erg speels en intiem. Dit is te danken aan de oude beelden, de hand held cameravoering en de vele close-ups. Er worden eerlijke vragen gesteld en eerlijke antwoorden volgen. Negentig minuten lang heb ik het gevoel gehad deel uit te maken van dit gezin. En dat was allerminst vervelend.
Klik hier om een aflevering van IDFA Journaal 2009 te bekijken waarin Doug Block wordt geinterviewd door Sara Meuleman.
The Kids Grow Up draait dinsdag 24 november om 21.45 uur in Tuschinski 2 en zondag 29 november om 12.00 uur in Tuschinski 5.
Terwijl we op de hoogste verdieping van het Tuschinski in het toilet de handen wassen bespreken mijn collega Marlijn Klerk en ik de zojuist bekeken documentaire. Het is zaterdagavond en we hebben The Player van John Appel gezien. Een goede documentaire maar niet een die me compleet gepakt heeft. Mijn collega stemt hiermee in en bij het afdalen van de trappen proberen we er samen achter te komen waar dat nu precies aan ligt. Inmiddels denk ik dat het komt doordat de film voor mijn gevoel niet helemaal in balans is. Mooier had ik het gevonden indien Appel drie verhaallijnen gevolgd had: die van zijn vader, die van Harry die een meester in het bedriegen is geworden en in de gevangenis verblijft, en die van de onnavolgbare en altijd vrolijke bookmaker, eveneens een Harry. Deze drie verhaallijnen hebben me van het begin tot het einde weten te boeien; de vierde niet. Minder was in mijn ogen aldus beter geweest.
Terug naar zaterdagavond: de trappen hebben we inmiddels afgedaald, de lobby is doorkruist en we staan buiten. Met de nodige regendruppels en een frisse windvlaag in het gezicht bevinden we ons weer helemaal in het hier en nu: herfstig Amsterdam. Marlijn stelt – scherp als ze is - voor om naar de overkant te rennen en alvast kaartjes te halen voor de dag van morgen. Beiden hebben we een perskaart. Beiden kunnen we op vertoon van dit prachtprintje een dag van tevoren kaartjes halen. Tenminste, indien de kaartverkoop geopend is. Dat was hij zaterdagavond niet. Zonder kaartjes voor de dag van morgen keer ik terug naar huis.
Optimistisch als ik ben zoek ik de volgende dag in de loop van de middag mijn heil opnieuw bij het Cineac. Of ik een kaartje voor Crips: Strapped ’n Strong van Joost van der Valk mag hebben. Uitverkocht. Of ze me dan misschien van een kaartje voor La Danse – The Paris Opera Ballet van Frederick Wiseman kunnen voorzien. Ook uitverkocht. Of ik dan een kaartje kan bemachtigen voor Constantin and Elena. Wederom uitverkocht. Daar sta je dan, met je perskaart om je hals te bungelen. Droeg je hem eerder nog als een geërfd medaillon om je hals, nu begin je de waarde van het ding ernstig in twijfel te trekken…
Plan B: met je perskaart naar de zaal, geduldig in de rij staan wachten en hopen dat er nog een aantal plekjes overblijven. Plan B bleek zondag een hele succesvolle. Bij Crips Strapped ’n Strong kon ik front row in het midden plaatsnemen. Bij La Danse – The Paris Opera Ballet kwam ik – na het struikelen over de benen van een blonde dame – uiteindelijk ook in een stoel terecht. Om daar pas na 158 minuten weer uit te komen.
In de hal van het Tuschinski ga ik op de trap zitten en maak snel een aantal notities van de film. Dan is het tijd om de jas dicht te knopen en huiswaarts te keren. Iets dat ik vol trots doe met mijn perskaart op de borst en een grote glimlach op het gezicht.
Recent Comments