Posts RSSIk herinner mij… door Rudy Kousbroek
Schrijver en essayist Rudy Kousbroek (1929) schreef ‘Ik herinner mij…’ in 1987. Het is een lijstje met persoonlijke herinneringen van Kousbroek en werd gepubliceerd in ‘De vrolijke wanhoop’ (1993). Met dank aan Uitgeverij Augustus plaatst ‘Herinnerik’ de passage hieronder.
HUMAN vraagt in 2009 aan verschillende mensen hun eigen lijstje persoonlijke herinneringen te schrijven. Lees die lijstjes hier. Geïnspireerd? Schrijf ook een ‘Ik herinner mij…’ en plaats jouw herinneringen onderaan deze pagina. De leukste reacties krijgen een speciaal plaatsje op dit DocBlog.
Ik herinner me het Damsterdiep,
Ik herinner me de brug, het bad, de coaster langs het raam
Ik herinner me het licht van de serre en de bossen wortels in
de armen van mijn vader.
Ik herinner me de groene trein
Ik herinner me de stappen op het perron van het Centraal Station
ik herinner me de bouwketen, de bewakers en de honden
ik herinner me de tegenwind op weg naar school, het ijs dat kraakte
Ik herinner me vaak woorden, waarvan ik vergeten ben wat ze betekenen:
logaritme, de wet van Buys Ballot, gerundium.
Ik herinner me “Schiet geen bok, neem brandstof van De Klok”.
Ik herinner me de verkeerde wissel op de spoorbaan bij Ghlin, het schuiven van de trein
Ik herinner me de enorme papyrus op de Jacob van Lennepkade een paar dagen later
Ik herinner me het touw met de grote knopen, waarmee je van het balkon naar beneden kon
Ik herinner me bij iedere sneeuwbui op de Nieuwe Prinsengracht Oscar Castro die daar oud wilde worden
Ik herinner me bij ieder applaus het aarzelende handgeklap in de straten van Santiago op 1 mei 1979
Ik herinner me bij ieder draaiorgel “Mien waar is mijn feestneus” en Anne die prompt geboren werd en bij iedere lentedag in het Vondelpark Maria die aan het eind van zo’n dag tevoorschijn kwam.
Ik herinner me altijd als ik het Stadionplein passeer de kroketten uit de automatiek
Gek dat die flarden van beelden en gebeurtenissen bijna allemaal van voor mijn dertigste zijn, toch eens aan Douwe Draaisma vragen waarom dat zo is.
p.s. Ik herinnerde me inderdaad het licht van de serre in mijn geboortehuis nog erg goed toen ik na dertig jaar terug kwam in dat huis in Appingedam aan het Damsterdiep. De bewoonster leidde me rond. Ik zei dat het licht nog net zo was als toen ik drie was. Zij vroeg wanneer ik geboren was. 1953, antwoordde ik. Maar, dit huis is gebouwd in 1968, zei ze.
Tsja. Over het raadsel van herinneren gesproken.
Comment by Bert Janssens - 08/04/2009 - 13:35
Ik herinner mij zo weinig
Ik herinner mij van foto’s
Ik herinner mij van wat mij is verteld
Ik herinner me een herinnering daaromheen
Ik herinner me een val
Comment by Elise Beukelman - 08/04/2009 - 14:23
Ik herinner me Je me souviens van George Perec, uit 1978. En dat al die Nederlandse herinneringen van later dateren;
Ik herinner me het deeltje Ik herinner mij. Privé-domein 151, zonder jaartal. Waarin Rudy Kousbroek ontbreekt;
Ik herinner me mijn eigen poging mijn memoires op te schrijven uit de tijd voorsdat ik schrijven kon;
http://eamelje.net/tags/memoires/
Comment by ijsbrand van den berg - 08/04/2009 - 15:00
We zijn wie we ons herinneren te zijn? dan zijn we wel erg flarderig… Al die kortstondige momenten die ik me vaag en sporadisch herinner, die diepere ervaring die ik me als steeds- in- me-aanwezig herinner…
Ik meen dat mijn bestaan toch meer is dan dat, een ZIJN voorbij de tijd..
Hmmm.. misschien ben ik wat te filosofisch ingesteld
maar een raadsel blijft het zeker hoe het herinneren werkt , zo associatief en persoonlijk.
Comment by Marga van Klinken - 09/04/2009 - 08:34
Ik herinner mij, de trillende stem van mijn opa over ‘het vergankelijk leven’.
Ik herinner me het geluid van voetstappen in het grind.
Ik herinner me sleetje rijden aan de trekhaak van de auto.
Ik herinner me het plakje worst van de slager.
Ik herinner me de zachte hand van mijn moeder, bij de geboorte van mijn kind.
Ik herinner me pianospel heel ver van huis.
Ik herinner me het verdriet na een intense liefde.
Ik herinner me het rode bloed dat stroomde door de goten van Kabul.
Ik herinner me het ritme van de ademhaling van mijn kind.
Ik herinner me het onrecht van de wereld.
Ik herinner me een azuurblauwe zee.
Ik herinner me het gevoel van vreugde bij het maken van een film.
Ik herinner mij onrustige nachten.
Ik herinner me de koelte van het voorjaar.
Ik herinner me de plotselinge dood van mijn vader in de sneeuw.
Comment by Marjoleine Boonstra - 09/04/2009 - 11:15
IK HERINNER MIJ :
dat ik als 2-jarig meisje wegliep, een eendje op wieltjes achter mij aan trekkend en dat mijn moeder ineens naast mij fietste en zei: “Anna waar ga je heen ? ”
dat ik later nog eens wegliep en mijn tante me ophaalde bij een politiebureau.
daar zat ik te tekenen met een rood/blauw potlood.
samen met mijn moeder in de trein , op bruinhouten bankjes, de stoom van de locomotief zweefde langs de ramen. De zon scheen, alles groeide en bloeide, paarden met veulens in de weilanden.
in een grote donkere koepelvormige ruimte, waarom weet ik niet.
op de kleuterschool op een stoel voor het schoolbord, ik tekende een kabouterdorp met kleurkrijt.
een lagere-school-optocht op Koninginnedag, ik had een lange witte vitrage- achtige jurk aan, waar mijn moeder wel honderd echte Prunusbloemen in had gestoken.
ik was twaalf jaar en ik las dat de Zon ongeveer op de helft van zijn bestaan was. Daardoor besefte ik plotseling dat alles tijdelijk is. Dit besef was zo’n eyeopener, ik bekeek de wereld met andere ogen, mijn bewustzijn was volwassen geworden.
de eerste keer dat ik op een paard reed en de kracht van dit dier voelde.
de eerste keer autorijden zonder rijinstructeur, in mijn eerste auto, een Opel Kadet.
een ochtend heel vroeg, ik ging naar het strand om de zon op te zien komen. Koeien liepen in de ochtendnevel, zonder poten, alsof ze zweefden.
een groot orkest in een concertzaal, ze speelden de Pastorale van Beethoven, ik voelde vreugde en energie door mij heen stromen.
de operazangeres Joan Sutherland, zij zong een duet met Marilyn Horne.
Onvergetelijke stemmen.
dat ik met man en kinderen in het nieuw gebouwde huis ging wonen.
een winter, lang geleden. De sneeuw lag zo hoog, de voordeur kon niet open en sommige ramen waren dichtgesneeuwd.
een strenge winter, er waren ijsbrekers nodig om de Waddenzee bevaarbaar te houden voor de veerboten.
dat ik mij ontheemd voelde toen mijn grootouders, ouders, ooms en tantes waren overleden, ik was nu de oudste generatie in de familie.
het begin van een grote groententuin, in de loop der jaren ging ik steeds meer begrijpen wat zich op en in de bodem afspeelt.
dat ik eens Jehovagetuigen aan de deur meedeelde dat God niet de Mens heeft geschapen, maar dat de Mens God geschapen heeft. Ze staarden me aan zonder enig begrip en gingen hun weg.
het begin van ons pensioen en het genieten van het leven tot de dag van vandaag. Naast de dagelijkse zorgen en werkzaamheden, gevuld met lezen, tuinieren, schilderen, muziek luisteren en maken, fietsen, wandelen langs strand, waddenzee, bos en duin.
Comment by Anna B.de Boer - 09/04/2009 - 23:29
Ik herinner mij:
De hoge populieren, altijd ruizend, de toppen reikend zover ik zien kon,
De wolken, die mij een verhaal vertelden, me ook soms bang maakte,
lepeltje aan lepeltje met mijn zus, warmte, veiligheid,
de treinen die me kippenvel bezorgde,
evenals de kerkklokken op Zondagmorgen.
Het klotsende water tegen de keien aan de Merwede,
de nevel in de vroegte, in een stil Zuiderzeepark,
mijn krakende luchtbanden van de autoped,
Mijn hand in die van mijn vader,
Zijn voeten op tafel, geruite pantoffels.
Mijn eerste liefde,
mijn eerste kus,
waardoor ik bijna door mijn voegen ging,
Het eerste liefdesspel,
met hem,
die me liet wegzakken, diep en dieper,
Mijn eerstgeborene,
toen pas weten wat liefde is.
Mijn ‘feesttijd’,
Schuldig voelen,
maar zo plezierig
onbekommerd, grenzeloos.
De omslag.
herinnering…
Comment by Seya - 15/04/2009 - 06:19
Ik herinner me een koortsdroom boven de spijlen van mijn bedje op een oranje muur.
Ik herinneren me mijn angst voor dat bewegende pompende beeld en zoemende geluid van die droom.
Ik herinner me mijn eerste dag op school.
Ik herinner me mijn tranen en de enge strenge mevrouw die me bij mijn kin pakt en zegt: “Je vriendje Martijn komt zo.”
Ik herinner me mijn verbazing dat ze weet wie ik ben en hoe mijn vriendje heet.
Ik herinner me staand voor de erker kijken naar de sneeuw.
Waarin ik niet mag spelen omdat ik de bof heb.
Ik herinner me dat weke, nare gevoel in mijn maag omdat iedereen buiten plezier heeft behalve ik.
Ik herinner me niet meer alle namen van mijn poppen.More…
Ik herinner me de allereerste keer op het Leidseplein, op een zomeravond
Ik herinner me mijn verontwaardiging dat er een hele wereld bestaat van mensen die uitgaan en ‘s nachts leven zonder dat ik daarvan afweet.
Ik herinner me mijn allereerste zoen onder een viaduct in de Bijlmer.
En hoe ik die uren later nog kon voelen.
Ik herinner me mijn verdriet.
Ik herinner me mijn angsten.
Ik herinner me mijn verbijstering dat er een echt kind uit mijn buik komt en geen skippybal.
Ik herinner me mijn overweldigende dankbaarheid om een kind te krijgen hier waar altijd eten is en niet in Afrika of ergens waar het oorlog is,
De eerste 5 minuten dat ik mijn zoon in mijn armen houd.
Ik herinner me zijn eerste blik
en dat we elkaar tien minuten lang aandachtig aankijken.
Ik herinner me al mijn vragen.
Ik herinner me al zijn gezichtsuitdrukkingen die als een film voorbijschieten als hij slaapt.
Ik herinner me dat ik die babytijd langzaam begin te vergeten en ze plaatsmaken voor zijn uitdrukkingen van nu hij vier is.
Ik herinner me beelden die langzaam meegroeien en vergeten raken
Ik herinner me hoe ik ze wanhopig op film vast probeerde te leggen zodat zijn vader, later als hij ooit wel nieuwsgierig is naar zijn zoon
Kan zien wat hij allemaal voor prachtigs gemist heeft.
Ik herinner me hoe ik dacht dat alleen als zijn vader van hem hield hij gelukkig zou kunnen zijn
Ik herinner me al onze momenten waar niemand iets van weet…..
Ik herinner me nu al de momenten van intens geluk samen met zijn tweetjes
Ik zie hoe gelukkig hij is
hoe gelukkig ik ben
hoe wij samen
Ik herinner me nu dat dat het enige is wat telt.
Tamara Miranda
14 april 2009
Comment by Tamara Miranda - 15/04/2009 - 07:40
Ik herinner mijn angst op weg naar Iran
Ik herinner mij de verwarring in Kazachstan
Ik herinner mij de steile bergen van Andorra
Ik herinner mij de relativiteit van vooruitgang in Italie
Ik herinner mij het stuk zijn van Cuba
Ik herinner mij de Hummers in Albanie
Ik herinner mij het kanaal van Panama
Ik herinner mij de groene weilanden in Marokko
Ik herinner mij de 24/7 party’s van Polen
Ik herinner mij de diplomaten in Zwitserland
Ik herinner mij de duizend en één nachten van Jemen
Ik herinner mij het gevoel van thuiskomen in Libanon
Ik herinner mij de gallery’s van Slovenïe
Ik herinner mij de Britten in Tjechië
Ik herinner mij het vuur van Turkmenistan
Ik herinner mij de begraafplaatsen in Bosnië
Ik herinner mij het uniforme van Zweden
Ik herinner mij het communisme in Wit-Rusland
Ik herinner mij het groene gras van Ierland
Ik herinner mij het skaten in de VS
Ik herinner mij een treinreis door Litouwen
Ik herinner mij het skiën in de Verenigde Arabische Emiraten
Ik herinner mij de kusten van Kroatië
Ik herinner mij het retro gevoel in Oostenrijk
Ik herinner mij het brute van Nigeria
Ik herinner mij de britse dames in Malta
Ik herinner mij het pulserende van Servië
Ik herinner mij de prachtige natuur in Georgië
Ik herinner mij de nikserigheid van Denemarken
Ik herinner mij de verschillende kleuren ogen in Syrië
Ik herinner mij de nabijheid van België
Ik herinner mij de armoede in Roemenië
Ik herinner mij de rijkdom van Monaco
Ik herinner mij de extremen in Duitsland
Ik herinner mij de vliegtuigmaatschappij van Azerbeidjan
Ik herinner mij de lelijke huizen in Luxemburg
Ik herinner mij de witte nachten van Finland
Ik herinner mij de vergaderingen in Hongarije
Ik herinner mij de geschiedenis van Oezbekistan
Ik herinner mij de drooglegging in Portugal
Ik herinner mij de wadi’s van Oman
Ik herinner mij een dronkenschap in Letland
Ik herinner mij de zon van Cyprus
Ik herinner mijn buurjongens uit El Salvador
Ik herinner mij de euro’s munten in San Marino
Ik herinner mij het ordinaire van het Verenigd Koninkrijk
Ik herinner mij een communistisch oord in Slowakije
Ik herinner mij de douanebeambten van Rusland
Ik herinner mij de prostitutie in Jordanië
Ik herinner mij de watergevechten in Armenië
Ik herinner mij niets van Honduras
Ik herinner mij de kloosters in Bulgarije
Ik herinner mij de klanken van Spanje
Ik herinner mij de Amerikanen in Costa Rica
Ik herinner mij het Transnistrische deel van Moldavië
Ik herinner mij de teleurstelling in Griekenland
Ik herinner mij de Zooastrische geschiedenis van Tajikistan
Ik herinner mij de gastouders in Frankrijk
Ik herinner mij de verveling van Macedonië
Ik herinner mij de zoektochten in de Ukraïne
Ik herinner mij het toeristische van Montenegro
Ik herinner mij de Nederlanders in Kyrgizië
Ik herinner mij de dreiging van Nicaragua
Ik herinner mij een huwelijk in Estland
Ik herinner mij de dynamiek van Turkije
Ik herinner mij een begraafplaats in Tunesië
Farid Tabarki
15 april 2009
Comment by Farid Tabarki - 15/04/2009 - 15:22
Ik herinner mij foto’s die verwijderd zijn door ’spontane’ acties van iPhoto
Ik herinner mij zwemmend in een ecuadoriaans meer
Ik herinner mij ziek worden op reis (meer dan eens) en niet weten hoe dat te voorkomen
Ik herinner mij gedachten over het festival voordat het een festival werd
Ik herinner mij een droom over mijn oma
Ik herinner mij mijn oma
Ik herinner mij gesprekken die nooit gevoerd zijn
Ik herinner mij de hond die we vroeger hadden (en dat ik boos op hem werd terwijl hij eigenlijk al ziek was…. en dat later nog eens een keer bij een hond waar ik tijdelijk voor zorgde)
Ik herinner mij dat uit de beroepentest op de lagere school kwam dat ik beter geen verzorgend beroep kon kiezen
Ik herinner mij wandelingen door de bergen, met sneeuw en de warmte van de zon
Comment by Dick van Dijk - 16/04/2009 - 18:00
Ik herinner me dat
mijn moeder me begroette met
“dag kind”
omdat ze mijn naam vergeten was.
En dat ik zei: dag mam, hier is dina
Comment by dina - 23/04/2009 - 20:23
Ik herinner me de plannen die ik heb en had en die die ik nooit gehad heb.
Ik herinner me de excuses van de aardige postbode die me vanochtend om 8 uur ’s ochtends wakker belde om een pakketje voor Curtis af te leveren.
Ik herinner me het vliegtuig dat opsteeg voor de zoveelste keer, en de wolken die toch weer anders waren.
Ik herinner me het stationnetje waar we zaten toen we werden gebeld. Ik herinner me het rare beeld dat ik had van waar hij zou zijn, en dat het eenzaam was, maar niet onder water.
Ik herinner me dat de barbeque op mijn verjaardag toch doorging, ondanks de regen.
Ik herinner me dat ik me afvroeg of deze mensen mijn vrienden zouden worden.
Ik herinner me dat ik zei dat ik wat wou zeggen en toen niks meer zei.
Ik herinner me dat ik zo blij was dat ik de hele nacht niet kon slapen.
Ik herinner me klaslokaal A17.
Ik herinner me de drie deftige oude meneren en de drie beren. Ik herinner me dat ik nooit zo graag had willen praten dan toen we in de taxi zaten en elke lettergreep pijn deed.
Ik herinner me het samen met mijn broer voor de televisie zitten. Ik herinner me donkey kong, vooral het treintjes level, en mijn moeder met haar been in het gips. Ik herinner me dat ze niet naar zelfverdediging ging toen ik een nietje in mijn vinger had geniet.
Ik herinner me de spelletjes die we speelde in het meer. Ik herinner me dat iedereen op mijn vaders nek wou zitten.
Ik herinner me de vreemdeling op straat die me een houten vogel gaf om me te beschermen.
Ik herinner me dat ik dacht dat iedereen een vermomde reus zou kunnen zijn. Ik herinner me dat ik er spijt van had dat ik aan mijn moeder had uitgelegd dat ik er ook niet zeker van kon zijn dat zij aan de goede kant stond, omdat ze toen verdrietig was.
Ik herinner me dat ik op de trap zat en oefende op de ‘k’ door ‘kaas’ en ‘ankie’ proberen uit te spreken.
Ik herinner me dat ik me vaak af heb gevraagd of ik een bepaald moment zou herinneren, maar dat ik niet meer weet op welke momenten dit was.
Comment by Maria - 24/04/2009 - 00:19
ik herinner me na vrede donker en het gevoel ‘ik wil dit leven niet nog een keer’, daarna weer lang donker zonder herinnering, tot mijn jongere zusje werd geboren .
ik herinner mij ’s nachts een gestalte naast mijn bed, mijn moeder zei ‘het is verbeelding’ , vreemde naam dacht ik.
ik herinner me de eerste argwaan tegen overtuigingen, toen de meester in de derde klas zei’: dit moet je geloven.
ik herinner me de vleermuizen op de tennisbaan.
ik herinner me de veewagens met vee voor de noodslachterij
ik herinner me mij mijn vader die zich klaarmaakte voor zijn vijfde elfstedentocht
ik herinner me mijn oma die na haar beroerte op haar zestigste in het bejaardenhuis ging wonen en nog zeven jaar voor de klas stond
ik herinner me een medestudent die na een charge van de politie - in 1968 - zei: ik zag het eschaton op me afkomen.
ik herinner me dat het gevoel niet te willen leven wegging toen ik mijn echtgenoot leerde kennen
ik herinner me het geluksgevoel dat mijn kinderen me gaven
ik herinner me het diepe verdriet van mijn zoon, nog geen jaar oud, toen hij in de spiegel zag dat hij niet als anderen was, ik herinner me dat na die twee uren verdriet zijn handicap voor hem een uitdaging werd, ik herinner me dat hij in een keer slaagdev oor zijn rijbewijs.
Ik herinner me het eerste oogcontact met mijn dochter.
Ik herinner me mijn dochters koortsige gedachte dat ook ik een -vermomde- reus zou kunnen zijn
Ik herinner me de tijd dat mijn moeder zich mij nog kon herinneren
Ik herinner me de ontroostbaarheid van mijn liefste vriendin toen haar moeder plotseling stierf
Ik herinner me het blauwe Mariabeeld dat kapot viel
en de ijskast die van twee hoog naar beneden donderde.
Comment by hedda maria - 26/04/2009 - 21:17
Ik herinner me een polaroid waarop nog niets vaststond
Ik herinner me mijn eerste auto en wie kan mij wat
Ik herinner me de geur van oud en nieuw
Ik herinner me het eerste doelpunt op het WK in 2006
Ik herinner me een zwart witte kat tussen ons
Ik herinner me de kleren die ik droeg op de eerste schooldag
Ik herinner me de herinneringen van mijn ouders
Ik herinner me een streep meel op de grond in Zeeland
Comment by Julia - 27/04/2009 - 00:39
Als ik een kraai hoor denk ik aan de oudemannenstem van mijn vader.
Als ik maanzaad proef herinner ik me het verrukkelijke Beneschauer gebak dat mijn moeder voor de kerstviering maakte. (Wie het nu nog wil proeven moet naar Polen reizen.)
Als ik paddestoelen ruik herinner ik me hoe mijn vader als een snuivend varkentje op handen en voeten door het bos kroop.
Als mijn handen Pjotrs haar aaien herinner ik me het glinsterende Silbergras in de tuin van mijn ouders.
Als ik hoge platanen zie herinner ik me de Heidestrasse, het rammelende trammetje op het scheve spoor, de geur van bruinkool en de banieren met lege aanmoedigingen.
Comment by Petra Lataster-Czisch - 01/05/2009 - 14:52
http://www.keklog.nl/?p=2980
Comment by inge - 09/05/2009 - 10:07
Hoe de keuken van mijn oma naar koffie rook en de DE molen die daar hing.
Hoe ik van de hoge duikplank werd geduwd door de badmeester in het Zuiderzeebad in Amsterdam.
De lollies die ik kreeg van de logopediste als ik goed mijn best had gedaan.
De treinreizen die ik moest maken als zesjarig meisje van Alkmaar naar Amsterdam, en weer terug.
De Hortsikbusjes waarmee ik in al die jaren daarna naar Amsterdam ging.
Mijn eerste bril en…….
mijn eerste hoorapparaat.
De geboorte van mijn kinderen, als de dag van gisteren.
Dankjewel Inge voor het doorgeven van dit ’stokje’.
De oorsprong ligt hier .
Comment by Aukje - 21/05/2009 - 18:05
Dat ik moest voorzingen tijdens mijn eerste communie….
omdat ik het minst vals zong van alle dove slechthorende kindjes.
Hoe de keuken van mijn oma naar koffie rook en de DE molen die daar hing.
De geur van het rubber op de brancard waar we met een paar andere kindjes opzaten toen mijn amandelen verwijderd werden.
Hoe ik van de hoge duikplank werd geduwd door de badmeester in het Zuiderzeebad in Amsterdam.
De lollies die ik kreeg van de logopediste als ik goed mijn best had gedaan.
Mijn ouders, die een hoop te stellen hadden met me.
Ben zo blij dat ze er nog zijn.
De treinreizen die ik moest maken als zesjarig meisje van Alkmaar naar Amsterdam, en weer terug.
De Hortsikbusjes waarmee ik in al die jaren daarna naar Amsterdam ging.
Mijn eerste bril en…….
mijn eerste hoorapparaat.
Dit liedje: San Fransisco…..
Comment by Aukje - 21/05/2009 - 19:08
‘t zijn de kleine dingen…
‘Denk je nog veel aan hem? Aan je broertje?’ vraagt iemand.
Denken is niet het goede woord. Het is meer dat er iets essentieels veranderd is. Bijna onmerkbaar, maar altijd aanwezig. Zoals de kwaliteit van de lucht. Of een bijna onhoorbare, voortdurend met alles mee resonerende toon. Een onvermogen me te concentreren op mensen en dingen buiten mijn eigen directe cirkel, dingen die me niet meer raken. De antennes tegenwoordig meer gericht op de binnenwereld, de buitenwereld te onbelangrijk.
Mijn hart glijdt uit. Regelmatig en onverwacht glijdt mijn hart uit en begint het verdriet te sijpelen. Langs gesprekken die ik voer. Het stroomt langs de zinnen die ik schrijf. Het ontneemt me mijn uitzicht. Het druppelt als een infuusje zo mijn systeem in. Kleine dingen. Bij AH zien hoe de Liptonice Icetea – lemon smaak – bijgevuld wordt. Het enige dat mijn broertje nog dronk, die laatste weken. En overal uitverkocht tijdens een mini hittegolfje begin augustus. Iedere supermarkt in Amsterdam West langs, op zoek naar Liptonice lemon. Of de gesprekken met Hi Society die niet begrijpen wat dood is en beweren dat er toch echt tussen eind augustus en eind september voor 48 euro gebeld is met zijn mobiel. Die hier werkeloos en doodstil in een kast ligt.
De grote dingen vallen wel mee. Zoals het uitzoeken van een grafje. Het is wel soort van gezellig bij de urnengrafjes op Westgaarde. Huiselijk bijna. Kleine, net echte grafjes. Veel groen. En daaromheen nissen – die eruitzien als open boekenkasten – met urnen. Als ik grafbaas was, zou ik er comfortabele stoelen neerzetten, boeken, vuurkorven. Soort van huiselijke kring van maken.
Voor die grote dingen als grafjes uitzoeken bereid ik me onbewust blijkbaar toch voor. Wordt mijn hartje even stevig in de steigers gezet zodat onverwachte bewegingen het niet uit het lood kunnen slaan.
Maar die kleine herinneringen, die ineens uit onverwachte hoekjes opduiken. Die zijn gemeen.
Comment by Connie Franssen - 27/05/2009 - 12:47
ik herinner me…
de geur van polyesterhars, in de slaapkamer van m’n ouders.
Toen mijn vader had bedacht dat ‘ie daar wel een bootje kon bouwen…
het kleine transistorradiootje onder m ’n hoofdkussen,
waarnaar ik als kind (stiekem) naar Radio Caroline luisterde,
als ik al had moeten slapen…
de gatenplant waarmee ik aankwam op de verjaardag,
van het meisje waar ik in de brugklas verliefd op was.
hoe alles draaide in bed,
toen ik voor ‘t eerst hartstikke dronken was…
hoe de bliksem insloeg, vijf meter naast de boot
in een storm met windkracht tien
het zwartgeblakerde staartstuk en de verspreide wrakstukken
op de televisiebeelden van Tenerife 1977.
de lucht van een sigaar op een nuchtere maag.
In de Volkswagen Golf, om zes uur ’s ochtends,
op weg naar de rommelmarkt in Eelde.
Met m’n (toen net nieuwe) schoonvader…
de zenuwen voor
en de voldoening na
dat je een zaaltje plat had gespeeld.
dat ene peertje aan het plafond in dat huis in Bivalki,
Wit-Rusland…
Comment by Anders - 01/06/2009 - 21:59
IK HERINNER MIJ……………….
Hepzibah Kousbroek !!
In 1969 had mijn kantoor een meertalige secretaresse nodig. Op de advertentie in ‘Het Parool’ kwamen
ettelijke reacties los. Veelal vrouwen van rond de veertig . Herintreedsters en meestal met hoge salariseisen en gewenste werktijden tussen 10.00 uur en 16.30, de tijden om kinderen naar school te brengen en hen weer op te vangen.
Verrassend was een telefonische reaktie van een meisje. Een klein stemmetje met een duidelijk hoorbaar frans accent. Dat was tijdens het voorjaar van 1969. Zij kwam, zag en overwon. Een innemende jonge vrouw die Frans, Nederlands en Engels sprak en multi-inzetbaar bleek te zijn tijdens
het sollicitatie gesprek.
Gevoelsmatig viel mijn keus direct op haar, want zij straalde een sterke persoonlijkheid uit.
Ik vond haar nog wel een beetje jong, want op je 18e was zo’n job toch wel een behoorlijk verantwoordelijke baan.
Haar ouders woonden nog in Parijs en zij was naar Nederland gekomen om bij haar vriend te zijn.
Zij vertelde de dochter te zijn van Rudy Kousbroek en Ethel Portnoy en daardor kon ik mij voorstellen dat het milieu ook wel een tikje had meegewerkt aan deze vroegrijpheid en hoge IQ.
Het werk vervulde zij op zeer serieuze wijze, perfect getimed, bijna altijd foutloos en met ontwikkeling van haar eigen initiatieven die ik bewonderde en zeer waardeerde. Bij de dagelijkse briefings had ze vaak maar een half woord nodig om de essentie van de opdracht te begrijpen. Het was voorvoelbaar dat ze niet erg lang zou blijven. Over persoonlijke zaken sprak zij zelden. Soms verhalen over haar Parijse leven samen met haar broertje, ouders en humorvolle situaties die ze samen hadden beleefd..
Zij was zeer teruggetrokken en ik kende alléén haar adres in Amsterdam waar zij met haar vriend samenwoonde op een woonboot.
Haar privacy respecterend heb ik haar daar nooit opgezocht.
Na twee jaar intensief werken liet zij mij weten met de zomervakantie te willen ophouden om in Leiden te gaan studeren.
Circa een maand na haar vertrek werd ik gebeld door haar vader die mij zeer bedankte voor het feit dat ik
Hepzibah in staat had gesteld in haar levensonderhoud te voorzien. Mijn verwonderde reactie was dat dit toch een normale zaak was om ook jongeren een kans te geven in hun eigen onderhoud te voorzien.
Rudy legde mij toen uit dat Hepzibah van huis was weggelopen, zich in Amsterdam had gevestigd en het kontakt met haar ouders had verbroken………… De shock kwam even aan, want de toen zgn. 18 jarige Hepzibah was eigenlijk pas 16 toen ze bij mij soliciteerde. De schok veranderde al gauw in een lach ! Daar had ze mij toch even behoorlijk in de boot genomen.
Bj het vertrek van Hepzibah kreeg ik een exemplaar ‘met opdracht’ van de Aaibaarheidsfaktor, van Rudy Kousbroek, geïllustreerd met haar kindertekeningen.
Vaak dacht ik aan deze bijzondere ontmoeting en samenwerking.
30 jaar later kregen we weer kontakt met elkaar en lunchten we met haar en mijn kinderen op het dakterras van haar Haagse flat waarbij zij mij flarden vertelde uit haar verleden en we natuurlijk niet een gat van 30 jaar konden dichten tijdens een
maaltijd.
We hielden kontakt met elkaar en jaarlijks wisselden we onze ‘circular letters’ uit.
Bij het overlijden van Ethel kreeg ik een prachtige mail van haar met als thema: de weg die ze heeft bewandeld om de vele duizenden kookboeken van haar moeder een nieuw onderdak te geven, plus nog een humoristisch staartje aan het eind van de mail.
Een paar weken geleden kreeg ik te horen dat Hepzibah was overleden
Een bijzonder meisje, een bijzondere vrouw. Ik heb een een blije blijvende herinnering aan haar.
In Frankrijk zeggen we hier: (moeilijk te vertalen) ‘elle a meublé une partie de ma vie’
* Alfred Adler
.
.
.
.
Comment by Alfred Adler (Macon, France) - 06/08/2009 - 00:29
.ik herinner me
Die eerste theelepeltjes suikerwater die ik mijn eerste neefje gaf. Hoe de warmte van zijn pasgeboren lijfje door de badcape en mijn t-shirt heen mijn hart vulde. Hoe zijn hoofdje voelde op mijn arm. Hoe hij bij mij hoorde en ik bij hem. Voor altijd.
Zijn eerste verjaardag. Hoe ik niet helemaal fit was en maar op de bank was gaan liggen. Met zijn broertje op m’n borst. Weer die warmte van een baby die me zo rustig maakte en alles goed. Zijn dikkebolletoetwangen en pretoogjes die dag. Mijn dankbaarheid voor dit alles.
Mijn verjaardag, nog geen maand later. Hoe hij z’n eerste stapjes zette. Hoe trots ik was. Hoe z’n broertje op schoot lag bij mijn vriendinnetje. Maar dat het mijn neefjes waren. Hoe het voelde om Tante te zijn.
Het telefoontje. Dat nummer drie geboren was. Hoe trots de twee oudsten daar op de bank zaten, met hun broertje op schoot. Hoe ik vol schoot. Zelf en m’n fotorolletje.
Hoe ik genoot van die kleine handjes in de mijne, elke keer weer. Van elk uitje dat ik met ze maakte en elke minuut die we samen doorbrachten, in de speeltuin om de hoek, op de zolder, liedjes zingen, dansjes maken en spookverhalen vertellen met de gordijnen dicht.
Nummer vier. Hoe snel het ineens ging. Zo was ‘ie geboren en zo kroop ‘ie rond in de zandbak achter ‘t nieuwe huis. En ik zat er weer bij. En bovenop met de camera.
De logeerpartijtjes. Hoe d’r eentje expres boeren stond te laten in m’n minikeukentje en hoe ik m’n lachen niet in kon houden, een ander z’n strippenkaart vergeten was, waardoor we de bus misten en hoe ‘ie Alice Deejay (ofzo?) voor me ging zingen en dansen bij de bushalte. De dartpijltjes, dat zien ze nooit, weer een ander in z’n pyjama helemaal blij met de kadootjes van Tante De Sint, die viersoortenkaaspizza (bah!) en hoe ik die nacht naast m’n eerste neefje in bed kroop en ‘m Zo Groot vond. Zo Ontzettend Groot.
De Liefde. Die ik voor het eerst voelde toen ik uit de trein stapte en Zus zag zitten en even in paniek raakte, want ik zag haar buik niet, maar hij was er nog wel. Die me dikke tranen deed druppen op het papiertje waarop ik mijn eerste brief aan mijn tweede neefje schreef. De Liefde die er altijd is, ook als we elkaar veel en veels te lang niet zien. De sprongetjes die m’n hart nog steeds maakt als ik hoor dat er eentje geslaagd is voor z’n theorie, het goed doet op school, dikke pret heeft gehad met z’n vrienden of een beetje verkering heeft.
Jullie.
http://www.keklog.nl/?p=5467
Comment by inge - 06/11/2009 - 10:27
Ik herinner mij
Een treinreis naar Parijs, op een warme zomernamiddag, twintig jaar geleden.
Samen met een vriendin wilde ik in één ruk doorreizen naar Portugal, om daar tussen de wolven te kamperen in een natuurreservaat.
We deelden de coupé met een aimabele heer die al snel een briljant causeur bleek.
Ik hing aan zijn lippen en genoot van de verhalen over zijn Indische jeugd, het meeliften met militaire vliegtuigen na de oorlog en zijn jaren in Parijs.
Hij vertelde dat hij zojuist een huis had gekocht in Leiden en binnenkort definitief zou vertrekken uit Parijs.
De treinreis vloog voorbij en toen we Parijs naderden, zocht ik naar een manier om gepast afscheid te nemen en hem te bedanken voor zijn bijzonder aangename gezelschap.
Eenmaal buiten op het overvolle perron, wist ik niet veel meer te stamelen dan een verlegen ‘tot ziens’.
De aardige heer probeerde ons nog over te halen om met hem een hapje te gaan eten, maar wij moesten ons haasten om op tijd met de metro naar het volgende station te geraken. En mijn vriendin had inmiddels genoeg van de sprankelende conversatie, waar ze al uren verveeld naar had moeten luisteren .
Verward en gehaast vertrokken we, zonder echt afscheid te nemen.
Deze ontmoeting is me altijd bijgebleven en het heeft me altijd dwarsgezeten dat ik niet fatsoenlijk afscheid had kunnen nemen.
Jaren later zette mijn vriend de televisie aan en zag ik hoe iemand een eredoctoraat in ontvangst nam.
Een gevoel van ontroering overviel me. ‘Die man ken ik’, stamelde ik. Maar mijn geheugen weigerde dienst. Totdat de man lachte en zijn glimlach een warme herinnering naar boven bracht. De trein naar Parijs…
Zijn naam was Rudy Kousbroek.
Comment by Niva Nag - 17/01/2010 - 13:46