Gelukkig Oud - Hoe worden we oud én gelukkig?

Acteur Leopold Witte over de angst voor dementie

Op ‘… dus ik ben’ (HUMAN/nrc.next) dragen ‘meedenkers’ beelden, foto’s of filmpjes aan die volgens hen veel zeggen over ons mens-zijn en de samenleving van nu.

Regisseur, programmamaker en acteur Leopold Witte, hij speelt onder andere in het programma ‘De Vloer Op’, koos op 21 oktober een foto waarop twee handen te zien zijn. De ene nog jong en krachtig en de andere oud en zwak. Hij licht het beeld toe met een persoonlijk verhaal en vertelt daarbij over zijn angst voor dementie.

Witte formuleerde bij de foto de frase: Ik ben nog niet dood, dus ik ben.

 Leopold Witte: “De foto doet me denken aan de laatste jaren van mijn ouders. Mijn moeder heeft de laatste acht jaar van haar leven geleden aan dementie. Haar aftakelingsproces was een verschrikking. Op de eerste plaats voor haarzelf, maar ook voor mijn vader en voor ons kinderen. Haar dood voelde uiteindelijk helaas als een bevrijding.

Ik ben niet bang voor de dood, maar wel voor dementie. Mijn grootste angst is dat ook ik geconfronteerd zal worden met de eerste verschijnselen. Ik wil niet leven opgesloten in het nu, zonder verleden, zonder toekomst. Ik wil die slopende mensonterende aftakeling van lichaam en geest niet mee hoeven maken. Niet voor mijzelf, niet voor mijn partner, niet voor mijn kinderen.

Over een jaar of wat wil ik pillen gaan verzamelen om er zelf een eind aan te kunnen maken. Als het zover is, durf ik die beslissing dan te nemen of blijf ik eindeloos uitstellen? Hoe bereid ik me voor op mijn zelfmoord?” 

De volledige toelichting van Leopold Witte lees je op ‘Dus ik ben’.