Berichten RSSBlog filmmaker Ike Bertels | Leo Vroman | Voorwaarden voor geluk
Spaanse les
Leo en Tineke zitten op ‘Spaanse les’. Ik vind het zo bijzonder dat zij op die leeftijd nog zin hebben om een nieuwe taal te leren, zo inspirerend ook, dat het jammer is dat de scènes van de Spaanse les die ik maakte voor het Profiel ‘Soms is liefde eeuwig’ toch niet bleken te ‘werken’. Wel kan ik een een email (’iemel’) die ik van Leo kreeg toen ik alweer in Nederland was op dit blog posten. Bericht van Leo (19 december):
‘Ik iemel je mijn huiswerk Spaans hier even:
STERVEN IN DRIE TALEN
Sterven past bij ieder weer:
sneeuwvlokken stilstaand halverwege,
of het eeuwig ruisen van de regen
als het regent voor de laatste keer.
Dying fits the weather anywhere:
snowflakes halting in midair,
or the eternal roar of rain
when it will never rain again.
Muriendo a algún tiempo corresponde:
copos de nieve parando de donde,
o bramido eterno de las lluvias
cuando lloverá y después nunca mas.’
Meneer Vroman,
De oude grote dichter legt zijn ogen te ruste
hij draait zich om, schrikt zijn kussen en wenst zijn vrouw welterusten
in een te klein appartement met een te grote bril
(is dat waardoor hij alles in perspectief zien wil)
leven ze samen tussen boeken, papieren en levenslust
de oude wetenschapper maant zijn hersenen tot rust .
In dit appartementencomplex, met zijn activiteiten
nemen zij zich voor door de tijd heen te bijten
samen met zijn vrouw leest hij de afstandsbediening
gelimiteerd in de drang naar zelfvoorziening
nadert hij het einde van een lang en zichtbaar gelukkig leven
die hij aan zijn vrouw cadeau heeft gegeven.
Hij leest voor uit eigen werk, opgemaakt in een schrift
verhalend over zijn Tineke als levenslicht en liefdesgift
het opent mijn ogen wat een fysioloog met woorden kan doen
al zal hij er zelf minder opschepperig over doen
het is niet meer dan af en toe wat spelen
zodat hij zich niet zo snel zal gaan vervelen.
Het is de valse bescheidenheid van een groot man
het verexcuseren voor wat hij het beste kan
die verliefd fluisterend zijn vrouw feliciteert
omdat zij het tijdstip van “afpoeieren” terugberedeneert.
gelukkig oud, gelukkig in leven, gelukkig samen
soms ontroert die frêle oudheid je tot tranen.
Hij legt een hand op haar schouder
als bescherming van een bezorgde ouder
voor dit mooie tere beeld ben ik gezwicht
zonder dat ik weet hoe u schrijft of dicht
uw verhaal door uw ogen verteld
maakt u voor mij direct al een held.
Ephraim de Rooij 07-2-2010
Reactie door Ephraim de Rooij - 07/02/2010 - 15:16