Renate Dorrestein bespreekt voor ‘Dus ik ben’ een beeld dat volgens haar iets fundamenteels zegt over onze identiteit en mens-zijn van nu. Zij koos een beeld uit een campagne van Terres des Hommes dat aandacht vraagt voor seksuele uitbuiting. Het belangrijkste vindt Renate dat dit beeld onze houding tegenover onrecht aan de kaak stelt. Het zou volgens haar het gewoonste onderdeel van onze identiteit moeten zijn dat je tegen onrecht in het geweer komt. Bij deze gedachte formuleert zij de frase: ik strijd tegen onrecht, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“Toen ik deze campagneposter zag werd ik in eerste instantie geraakt door het akelige beeld van het frêle meisje en de dikke, witte man. En in tweede instantie werd ik woedend. Want de avond voordat ik deze campagneposter zag hangen op een NS-station had ik met een vriendin een zeer verhit gesprek gevoerd over een idioot staaltje van ‘blaim the victim’: de manier waarop Maria Mosterd aan de schandpaal is genageld door een aantal onderzoeksjournalisten die beweren dat haar non-fictie boek ‘Echte mannen eten geen kaas’ niet op waarheid berust.
Bij het zien van deze poster dacht ik: waarom kan de kennis van deze journalisten niet worden aangewend voor het opsporen van daders? Verdient dit niet onze aandacht, deze meisjes? Deze speurneuzen moeten deze onzin toch kunnen oprollen?”
Wat zie je? Vertel…
“Meestal hebben slachtoffers geen gezicht, maar in deze campagne staat het slachtoffer juist centraal. Ik zie een frêle meisje van jaar of zeven die ons aankijkt en iets van ons wil. (more…)
Sophie in ‘t Veld is deze week meedenker van ‘Dus ik ben’. Als Europarlementslid voor D66 zet zij zich onder andere in voor de rechten van vrouwen, homo’s en transgenders. De redactie vroeg haar een beeld uit te kiezen dat iets essentieels zegt over ons mens-zijn van nu. Sophie koos voor onderstaande ogenschijnlijk gewone foto van een jonge Turkse vrouw, gemaakt door Diana Blok. “In veel landen worden transgender-mensen letterlijk onmenselijk behandeld”, zegt Sophie. “Alsof je mens-zijn afhangt van een chromosoom.” Sophie formuleert hierbij de frase: Ik ben vrij mezelf te zijn, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
Deze vrouw ontmoette ik in Turkije tijdens een bijeenkomst van NGO’s op het gebied van mensenrechten. Het leven voor transgender-mensen is ontzettend moeilijk, zeker in Turkije. Daarom geven veel van hen er de voorkeur aan zo min mogelijk op te vallen en de autoriteiten niet uit te dagen. Maar deze vrouw viel juist op in de groep door haar kordate, zelfbewuste en opgewekte optreden. Dat gaf me een enorme energie-boost. Zoveel kracht en optimisme, dat werkt zo aanstekelijk.
Wat zie je? Vertel…
Ik zie een sterke, zelfbewuste jonge vrouw. Ogenschijnlijk een hele gewone foto van zomaar iemand. Misschien een ietwat diep uitgesneden truitje, zoals zoveel jonge vrouwen dat hebben. Ze heeft een ironische twinkeling in de ogen en lijkt de fotograaf een beetje uit te dagen met een zweem van een glimlach om haar lippen. Maar haar blik verraadt ook dat ze op haar hoede is, er ligt pijn in.
(more…)
Deze week is Daan Roovers, hoofdredacteur van Filosofie Magazine, meedenker van ‘Dus ik ben’. De redactie vroeg haar een beeld uit te kiezen dat iets zegt over een essentieel aspect van het mens-zijn.
Daan Roovers koos een fragment uit het egodocument van Bram van Splunteren uit de VPRO serie ‘Het geluk van Nederland’. Bram laat zich filmen terwijl hij een huilbui heeft en gaat er vanuit dat je pas echt eerlijk bent over jezelf als je je diepste emoties uit. Daan Roovers trekt deze opvatting over authenticiteit in twijfel en formuleert daarbij de frase: Ik beheers me, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“Bram van Splunteren is in deze serie op zoek naar een antwoord op de vraag: wie ben ik? Dat is een vraag die ons allemaal bezighoudt. De manier waarop hij dit zelfonderzoek doet fascineert me: in de vorm van een egodocument - met aanwezigheid van de camera - wil hij een zo eerlijk mogelijk portret van zichzelf schilderen. Wat Bram betreft gebiedt de eerlijkheid hem dat hij de huilbui uit dit fragment laat zien. Dat is typerend voor onze tijd: we gaan uit van de aanname dat je eerlijk bent over jezelf als je je privé-emoties laat zien. Ik vind dat een opvatting van authenticiteit waar we eens bij stil moeten staan.”
(more…)
Meedenker van ‘Dus ik ben’ prof. dr. ir. Louise Fresco is hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam en heeft als aandachtsgebied duurzame ontwikkeling in internationaal perspectief. Zij koos een beeld dat volgens haar veel zegt over onze hedendaagse dilemma’s en ons mens-zijn van nu: een foto die zij zelf maakte op het Italiaanse platteland. Louise Fresco: “Ik vind het eigenlijk onbegrijpelijk dat we wel willen weten hoe de Verlichting is ontstaan, maar niet hoe fotosynthese werkt.”
Bij dit beeld formuleert zij de frase: Ik ben betrokken bij mens en aarde, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“In deze foto zijn veel dingen verenigd waar ik mee bezig ben en die ik belangrijk vind. Je ziet hier de schoonheid van de basis van het leven op aarde: het zonlicht, dat hier zo prachtig door het groen schijnt. We realiseren het ons niet, maar: zonder zon, zonder fotosynthese, geen planten, geen leven, geen mensen.
Twee vrouwen in Umbrië plukken wilde spinazie onder de olijfbomen, een beeld van de traditionele landbouw. De foto geeft een gevoel dat tegenwoordig vaker de kop op steekt: zo moet het zijn, zo moeten we met land omgaan. Maar tegelijkertijd weten we dat het onmogelijk is, want op deze manier kan je de wereldbevolking niet voeden. Dat is het dilemma waar we voor staan.” (more…)
Onlangs verscheen het boek ‘De vijfde revolutie‘ van de Deense schrijfster Lone Frank over de veranderingen die de hersenwetenschappen de komende tijd teweeg zullen brengen. De redactie van ‘Dus ik ben‘ vroeg Lone om een beeld te kiezen dat iets zegt over onze tijd en de vraag: wie zijn wij?
Lone koos de film ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ van Michel Gondry, die volgens haar de dilemma’s weergeeft waar onze samenleving binnenkort voor staat. “Wat als we met de huidige neurowetenschappelijke ontwikkelingen ons geheugen in kunnen gaan, de herinneringen kunnen manipuleren en daarmee onszelf kunnen veranderen?” De frase die Lone hierbij kiest is: Ik manipuleer mezelf, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“De ontwikkelingen in de neurowetenschappen leren ons dat we onze hersenen kunnen veranderen. En daarmee onszelf. Dat kan slechts tot op zekere hoogte natuurlijk, maar we hebben niet één ware zelf, zoals we vroeger dachten. We kunnen ook andere ‘zelven’ zijn door de chemische structuren in onze hersenen te manipuleren. De film ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ laat zien hoe dat besef het beeld heeft veranderd dat we van onszelf hebben.” (more…)
“Je moet in deze maatschappij bij alles wat je doet alert zijn.” Dat zei Paul de Leeuw dit weekend in ‘De Leeuw op zondag’ over de foto die hij uitkoos als meedenker van ‘Dus ik ben‘. Stine Jensen en Rob Wijnberg waren bij hem te gast en vroegen hem naar een beeld dat volgens hem veel zegt over onze identiteit. Paul koos een foto door Martijn Beekman van de drie vermoeide VVD-ereleden Erica Terpstra, Henk Vonhoff en Frits Korthals Altes na afloop van het overleg van 26 september 2007 met Rita Verdonk. “Je hebt het bewustzijn ontwikkeld dat er altijd iemand is die jou in de gaten houdt”, vulde Stine hem aan naar aanleiding van zijn motivatie. Bekijk het fragment en de foto hieronder bij de frase: ik word altijd bekeken, dus ik ben.
Bekijk hier de hele uitzending van ‘De Leeuw op zondag’ van 18 april. Op 22.27 minuten start het gesprek van Stine en Rob met Paul over ‘Dus ik ben’. (more…)
Email This Post
Posts RSS
Recent Comments