Denk mee!
Heb jij een foto, YouTube-filmpje of ander beeld dat volgens jou iets wezenlijks zegt over onze tijd, onze levenswijze, onze dilemma’s, ons mens-zijn? Plaats dan een reactie met een link hieronder of stuur een email naar dusikben@human.nl. Vermeld erbij welke frase daar volgens jou bij past: vul in ‘Ik …, dus ik ben’.
Foto’s plaatsen we op Flickr, zie www.flickr.com/groups/dusikben, en video’s op YouTube, www.youtube.nl/dusikben. Mochten we jouw beeld op het weblog www.dusikben.nl uitlichten, gebruiken voor het boek dat in 2010 uitkomt of in het televisieprogramma van datzelfde jaar, dan stellen we je daarvan op de hoogte.
Stuur jouw beeld met toelichting en bijbehorende versie van de frase ‘Ik …, dus ik ben’ naar: dusikben@human.nl.
Posts RSS
Ben het in grote lijnen eens met Stefan Sanders. Als je van kleur veranderen wil spreekt de meerderheid er schande van. Zo werd Michael Jackson ook beschouwd. Een vreemde jongen, die “het onmogelijke wilde”. Hij heeft hier wel behoorlijk onder geleden. Want net als wij allemaal wilde hij zo graag geaccepteerd worden.
Ik ben zelf blank, maar wil graag bruin zijn en beweeg me daarom veel in de zon. Eigenlijk ook een
“afwijking” als je het goed bekijkt. Vroeger (i.e. in de 18e eeuw) probeerden Europeanen zo wit mogelijk te blijven en poederden ze hun bleke huid en bleven uit de zon.
Niets is zo veranderlijk als de menseljke mode. Misschien komt er een tijd dat we allemaal zwart willen zijn. Wie het weet, mag het zeggen.
Comment by Fred Walter Slegt - July 1, 2009 - 3:14 pm
Op verzoek enkele plaatjes bij het (brede) onderwerp… Een eerste poging.
Zie http://www.flickr.com/photos/webted/1805785202/in/set-72157594450352182/
of http://www.flickr.com/photos/webted/2261573084/in/set-72157594450352182/
of http://www.flickr.com/photos/webted/359621788/in/set-72157594450013552/
of http://www.flickr.com/photos/webted/2616024915/in/set-72157604408838604/
of http://www.flickr.com/photos/webted/2304213423/in/set-72157594450013552/
Groet,
Ted van den Bergh
Comment by Ted van den Bergh - July 1, 2009 - 11:21 pm
Ik leef, dus ik ben.
Comment by M.Willemse - July 30, 2009 - 11:33 am
Ik ben online dus ik ben
Comment by Herbert Prins - July 31, 2009 - 5:26 pm
Ik ben online dus ik ben http://www.ikki.nl/hprins
Comment by Herbert Prins - July 31, 2009 - 5:27 pm
Ik adem, dus ik ben.
Ik besta, dus ik ben.
Ik ben deel van de eenheid.
Ben ik dus?
Ja, ik adem en ben me bewust ben van het feit dat ik deel ben van een groot geheel.
Identiteit is alles wat van buitenaf opgelegd is en wat we graag willen zijn. Werk , studie relatie ect.
Maar identiteit is niet wat je werkelijk Bent.
Je Bent licht, liefde en vrede.
(Alles wat eromheen zit is rommel, emoties,.. lijden..)
Ik stop mijn denken, dus ik ben.
Ik ben vergankelijk, dus ik ben.
Ik Ben, dus ik Ben
Comment by lennie Ouwens - August 5, 2009 - 7:47 pm
L’amour c’est beau et ça mène le monde.
Oui, mais la vie passe à chaque seconde.
Natuurlijk zijn we nog steeds zoals Romeo en Juliette (zie ook Stine Jensen hier - red). Waarom niet? Wat we niet moet verwarren is verliefd zijn en een relatie hebben voor de rest van ons leven. Verliefd zijn zoals Romeo en Julliet, Kate en Jack, Sandy en Danny zal altijd blijven bestaan. In alle bekende liefdesverhalen draait het namelijk om alleen zijn, de bliksemslag, samen zijn, moeilijkheden, het overwinnen van moeilijkheden en ze leefden nog lang en gelukkig of het eindigt met de dood. Romeo en Juliette gaan dood. Jack gaat dood en Kate blijft alleen achter. Sandy en Danny rijden in hun Firebird de horizon tegemoet. Ergo: aan ieder liefdesverhaal kleeft een zwart randje. En: we weten nooit hoe het ‘ze leefden nog lang en gelukkig’ er dan uit ziet.
In het liefdesverhaal van Shakespeare waren het omgevingsfactoren die ervoor zorgden dat twee geliefden hun liefde voor elkaar niet vrij konden uiten naar de buitenwereld toe. Ondanks de twee rivaliserende families was hun liefde voor elkaar puur. Vanaf het eerste ogenblik dat ze elkaar zagen, wisten ze het. Allebei. Dit is echt. Dit wil ik. Jou wil ik. Zonder angst voor hun familie of twijfel aan hun prille gevoelens, kozen ze voor elkaar.
Pure liefde is altijd een inspiratiebron geweest en zal dat ook altijd blijven vormen. Voor dichters, schrijvers, schilders, beeldhouwers, musici, actrices, danseressen, fotografen, voor alle kunstenaars die op zoek zijn naar iets wat absoluut en onveranderlijk is. Maar dat is het nu juist: absoluut kan een liefde zijn, maar onveranderlijk is ze niet. Dat bewijst het verhaal van Romeo en Juliette ook. Aan hun liefde voor elkaar geen twijfel: het zijn factoren van buitenaf die de loop van hun liefde bepalen en die uiteindelijk leiden tot de bekende tragische samenloop van omstandigheden. Alleen door de dood wordt hun liefde bezegeld met de eeuwigheid.
Waarom zoeken we naar liefde als we weten dat het niet gevonden kan worden, maar dat het ons vindt? Momenten kun je sturen en laten ontstaan, maar je kunt niet een verliefdheid vanuit je wil sturen of laten ontstaan. Er zijn zoveel factoren voor nodig om in één willekeurig ogenblik te ervaren dat je in vuur en vlam staat. Bestaat er een recept om verliefd te worden? Helemaal open staan voor alles en iedereen? Maar ja, dan is alles even mooi en schoon, dat is geen verliefdheid. Verliefd wordt je op iemand in het bijzonder. Iemand waar je iets in ziet: een beeld, een visioen, een droom. Of een prikkelende geur, de smaak van een zoen, het timbre van een stem of de aanraking van een hand. Meestal is het een complexe mengelmoes, een magische cocktail, een volmaakt recept, dat alleen ervaren en niet beredeneerd kan worden, met alle juiste ingrediënten. Miljoenen complexe verbindingen tussen lichaam en geest. Het overvalt je. Waarom zijn we er naar op zoek? Naar overvallen worden?
Een oud gevoel dat je terugvoert naar de tijd van ridders en prinsessen en sprookjesfeeën. Het heeft iets magisch, verliefd zijn, het tilt ons op, werpt een allesomvattend licht op ons. Straal op straal, dubbele straling. Verliefdheid voelt als absoluut. Het beheerst en overheerst alles. Iedere gedachte, ieder gevoel, iedere stap die we zetten staat opeens in verbinding tot die ander, het gevoel dat die ander jou geeft. Het voelt als onveranderlijk. Terwijl we weten: liefde leeft en het leven is altijd in beweging.
Alleen een onbeantwoorde liefde is werkelijk absoluut en onveranderlijk. Onbeantwoord betekent zonder reactie. Zonder reactie blijft de liefde voor de ander in één lichaam en geest. Geborgen en veilig. De liefde verandert niet door interactie met een ander. Het wordt eenzaam gevoed door enkel de fantasie. Het is bijna een ascetische liefde, vergeleken met de liefde voor God, die immers ook vanuit één kant gevoed wordt. Een onbeantwoorde liefde kan nooit de volmaaktheid van eenwording bereiken. Het is ook een laffe liefde. Uit angst voor het werkelijk aangaan van contact vanuit jezelf met een ander.
Zonder liefde ben je niets. Maar wordt daaronder alleen verstaan de liefde voor een ander of ook de liefde voor jezelf? Kenmerkend voor de liefde is dat een ander je bestaan erkent. Maar een ander kan je bestaan ook op een niet liefdevolle manier erkennen door zich te irriteren, kwaad te worden of verdrietig te worden van iets wat je doet of bent. Is dat dan ook liefde? Nee, dat neigt eerder naar haat. Het uitlokken van reacties, positief dan wel negatief, is een uiting van een groot verlangen naar aandacht. Aandacht of erkenning is een kenmerk van zowel liefde als haat. Dat is opmerkelijk en interessant.
Erkenning is alles. Een kenmerk van liefde is de ander niet alleen erkennen, maar ook waarderen in het anders zijn. Toch bestaan er genoeg liefdes die eerder ontstaan zijn vanuit overeenkomsten dan vanuit verschillen. Op die manier erkennen en waarderen we de ander vanuit herkenning. De herkenning van een overeenkomstige eigenschap van de ander met onszelf. Meer vanuit de liefde voor het Zelf dus, dan vanuit liefde voor de Ander. Is dat een egocentrische liefde?
Iets wat ik me blijf afvragen: waarom willen we vaak worden zoals de ander? Voelen als de Ander, denken als de Ander, de vervulling van de fantasie van de Ander zijn? Het verlangen naar eenwording, dat uit zich niet alleen in een fysieke vorm, maar ook in de geest. Waar denkt die ander aan? Hoe kleedt die ander zich? Zou die ander mij zo mooi vinden of leuk. De liefde maakt ons inlevend. Inlevend in een speciale Ander. We willen weten hoe die ander is en hoe die ander zich voelt. Maar de wil om ons in te leven in een ander is wel de wil van de IK. IK voel liefde JOU. Ik ken jou niet, maar ik wil jou leren kennen. Jij bent belangrijk voor mij. De IK persoon vind de Ander van belang, toont interesse in de Ander en hoopt op een soortgelijke reactie van de Ander. Het IK wil een verbinding aangaan met de Ander. Het wil de Ander verbinden met het Zelf. Dat maakt liefde een onderdeel van onze identiteit. Het is een verbinding. Maar die verbinding is niet belangeloos en ook aan verandering onderhevig.
In mijn ogen bestaat de romantische liefde tussen Romeo en Juliette vandaag de dag nog steeds. De omgevingsfactoren zijn alleen veranderd. De moderne samenleving is nu de vijand met zijn overvloed aan mogelijkheden, keuzevrijheid, zelfkennis- en ontwikkeling en de grenzeloze hang naar meer. Vooral meer geld. Hoewel ik me afvraag of dat in de tijd van Shakespeare zo anders was. Daar staan de families immers ook voor macht. Maar omdat ik, heel modern, geloof in de kracht van individuen, geloof ik dat er altijd wel twee mensen zullen blijven bestaan die zich niets aantrekken van de buitenwereld en zich voor zolang als het duurt laten overvallen door wat echt en puur is. L’amour, c’est beau et ça mène le monde. Oui, mais la vie passe à chaque seconde.
Comment by Nicoline Simons - August 11, 2009 - 4:03 pm
Ik denk erover na, maar de scène uit Trainspotting, waarbij de hoofdpersoon een overdosis heeft genomen en wordt afgevoerd op een brancard, met op de achtergrond ‘A Perfect Day’ van Lou Reed heeft mij altijd gefascineerd.
Comment by Erwin Troost - September 15, 2009 - 8:45 pm
Ik ben verafschuw pesten, dus ik ben.
http://www.youtube.com/watch?v=nWJut7KQhI4
Comment by Jan Roseboom - November 21, 2009 - 3:27 pm
Voor een interessant weblog als deze, die alle digitale technieken heeft omarmd zou ik voorstellen om ook ergens een linkje te plaatsen naar de RSS / Newsfeed: http://weblogs.hollanddoc.nl/dusikben/feed/ (bijvoorbeeld in de footer)
Ik ben dus ik blijf op de hoogte via een RSS reader.
Comment by Andre - February 17, 2010 - 1:59 pm
@Andre: we hadden hem tijdelijk verwijderd, maar je hebt gelijk, hij staat er nu weer bij! Zie rechterkolom onderaan.
Dank voor je input!
Comment by Redactie HUMAN - February 18, 2010 - 9:49 am
Ik vraag me af OF ik ben…
Immers (zoals Lao Tse zegt):
ben ik een vlinder die droomt dat hij een mens is, of ben ik een mens die droomt dat hij een vlinder is?
Wie droomt wie; wie leidt wiens (of wier) leven?
Comment by Maria van der Wijst - March 6, 2010 - 12:03 pm
Identificeer je met niets, alles waarmee je idetificeerd is ‘false’.
Als je je identificeerd doe het dan hooguit met : beweging.
Comment by Jack In het Panhuis - March 6, 2010 - 10:03 pm
Ik heb rust gevonden in de ideeen van Carl Jung mbt identiteit of beter ego en Zelf.
Hierdoor begrijp ik mezelf en anderen beter, ook mensen met een andere culturele achtergond.
Een en ander heb ik uitgewerkt in een weblog (adres: http://www.quaterniteit.web-log.nl
mvg
kees razenberg
Comment by kees razenberg - March 8, 2010 - 2:27 pm
PREMISSE/CONCLUSIE
ik denk dus
dat ik ben
aha!
aha…
Comment by gillis - March 15, 2010 - 10:23 pm
Ik ben wat ik niet kwijt kan raken
Dus ik ben
Comment by Atef Saad - March 19, 2010 - 8:19 pm
Volgens mij bestaat er in beginsel niets anders dan geestelijke energie.Deze energie is van een andere dimensie
en daarom een mysterie.Alles kan er uit opgeroepen worden, het donkere en de lichtkant,dit wordt dan ervaren.
Tegenstellingen doen beweging , bewustwording en kennis ontstaan.
Geestelijke energie is het eeuwige leven, alles blijft er in bestaan,maar zullen wij als mens dit ervaren?
Als mens niet,wel vanuit en door bewustwording.
Wij kunnen met elkaar discussëren en via onze zintuigen nemen wij van alles waar,echter zonder geestelijke energie bestaat er niets.Ook de evolutie niet, deze bestaat omdat geest het beginsel is.Bewustwording ontstaat in
meerdere stadium,s.
Totnogtoe hebben wij veel de donkere kanten opgeroepen, wat voor de één goed, is slecht voor de ander, met alle gevolgen van dien.Toch zullen wij steeds vaker ook de lichtzijde oproepen en uiteindelijk het meerdere gaan herkennen en uitbouwen.
Comment by Geert Nijboer - March 20, 2010 - 6:00 pm
Zonder bewustzijn geen bestaan,geen waarnemingen,zelfs geen discussies.Bewustzijn betekent, ja ik ben.
Waarvan een mens zich bewust wordt dat is van fasen afhankelijk.Toename van bewustwording ontstaat door
tegenstellingen.Mensen kunnen afschuwlijke dingen meemaken.Toch heb ik in het geestelijke leven ook het
meerdere herkent als het Goddelijke.Daaruit is mijn overtuiging ontstaan van:
De uitbuitende egocentrische mens zal veranderen tot een elkaar aanvullend Goddelijk zielewezen.
Dit betekent een absolut vertrouwen en geloof in de lichtzijde.
Comment by Geert Nijboer - March 30, 2010 - 10:01 am
Ik lijd onder de keuzestress wat ik allemaal moet zijn- dus ik ben.
Al de identiteitscriteria die in het boek omschreven zijn plus nog veel meer (bijvoorbeeld wat ook de voorgaande reactie van Geert Nijboer aanstipt- ik geloof- dus ik ben) stellen ons continu voor een behoorlijke aantal keuzes. Van oudere mensen heb ik al gehoord dat zij onze generatie niet daarom benijden… het gat inmiddels zo ver dat we niet alleen aan een identiteit moeten werken van onze persoon in het werkelijk bestaan maar ook aan onze virtuele identiteit, aan onze avatars die vooral onze ultieme maakbare identiteit representeren.
Comment by Sanda Lenzholzer - April 8, 2010 - 8:14 am
Beste Rob en Stine,
Ik heb net jullie boek ‘Dus ik ben’ uit. Erg goed leesbaar: verdiepend, ontrafelend en lichtvoetig. Leuk en tegelijkertijd verontrustend, omdat het de twijfelachtigheid van ons voorkomen, onze identiteit, blootlegt. Het idee dat je ‘iemand’ moet zijn, als voorwaarde voor ‘mens’-zijn. Ondertussen is dat mensbeeld, en dus ook het imago, een product van de huidige mediacratie. Daarmee is dus elke ‘persoonsvorm’ per definitie een illusie, omdat het geënt is (of reageert) op een verzonnen kader. Ik denk dan ook dat het imago een moderne mythe is. Met andere woorden: ‘ik ben’ bestaat niet.
En sowieso: waarom zouden we iemand moeten zijn? Wat is de functie van het individuele ‘zijn’ voor een groep? En is de wens en de wil om te ‘zijn’ niet heel erg egoïstisch en arrogant? Is een mierenkolonie niet bij uitstek een voorbeeld waarbij het succes van de groep ingegeven is door het ondergeschikte belang van het willen ‘zijn’ van het individu? Waarom accepteren wij niet gewoon dat wij ‘niemand’ zijn? Gewoon: wezens.
In het boek wordt in het hoofdstuk over erkenning (ik wordt erkend, dus ik ben) betoogd dat groepsidentiteit en lotsverbondenheid versterkt wordt door een vijandbeeld. Met andere woorden: ik ben door (of vanwege) een ander. Dat is interessant. Te meer, omdat het omgekeerde ook waar is: ik ben namelijk niemand zonder een ander. Op een onbewoond eiland ben ik voor geen enkele beschavingsvorm ‘iemand’. Christopher McCandless die ‘into the wild’ ging was ‘niemand’ in Alaska en stierf alleen. En Fritzels gevangenen hebben al die jaren in zijn kelder niet voor ons ‘bestaan’. Dat de media ze vervolgens na hun vrijlating een identiteit heeft aangemeten, namelijk die van slachtoffer (ik lijd, dus ik ben), is eerder een handig ‘label’ voor toekomstige berichtgevingen dan een ‘ware’ karakterschets van de dochter en kinderen in kwestie.
Kortom: zonder context kun je niet ‘zijn’, of kun je geen identiteit hebben. En de context die er is (mediacratie), is onbetrouwbaar. Dus ‘ik ben’ bestaat niet, hoogstens een bedenksel van jezelf, of van een ander (jij bent). Shakespeare had het niet voor niets over ‘to be or not to be’, waarbij ik van mening ben dat er met het laatste, ‘niet-zijn’, niks mis is.
En wanneer Julia Schmidt, hoofdredacteur van tijdschrift HUMAN, als meedenker op dit weblog bij een foto van mensen in de Amtrak Rail Road tunnel onder het Riverside Park in Manhattan schrijft: ‘ik ben onzichtbaar, dus ik ben’, moet dat in mijn optiek dus zijn: ‘ik ben onzichtbaar, dus ik ben niet’.
Comment by Marc Nolden - April 8, 2010 - 2:40 pm
Een reactie op Marc Nolden - april 9,2010 - 2:40 pm. Normalitair kan men (delen van) ‘posts’ quoteren. Ik zal door de onmogelijkheid hiervan de geciteerde uitspraken tussen aanhalingstekens plaatsen.
Marc Nolden:
“waarom zouden we iemand moeten zijn? Wat is de functie van het individuele ‘zijn’ voor een groep? En is de wens en de wil om te ‘zijn’ niet heel erg egoïstisch en arrogant? Is een mierenkolonie niet bij uitstek een voorbeeld waarbij het succes van de groep ingegeven is door het ondergeschikte belang van het willen ‘zijn’ van het individu? Waarom accepteren wij niet gewoon dat wij ‘niemand’ zijn? ”
Mischien moet u zich de vraag stellen wat het nut van de groep is voor het individuele ‘zijn’. Heel simpel gesteld; wat is de meerwaarde van de groep tegenover het individu ? Of een andere vraag; wat is de waarde van een groep die niet is opgebouwd uit individuen ? Het is eigenlijk heel erg paradoxaal om te stellen dat het accepteren of het zoeken van het individuele ‘zijn’ geen waarde geeft ten opzichte van een groep terwijl een groep in zijn ware aard ook geen waarde lijkt te kennen. In feite is de vraag welk belang (die van het individuele of het collectieve) belangrijker is dus onmogelijk te beantwoorden. De mogelijke (waarde-)bepaling ervan zal in ieder geval even subjectief zijn als de bepaling die u geeft aan de moderne wens om ‘ik te zijn’..
Zelfs vanuit een utilaristisch benaderingspunt kan ik u geen gelijk geven. Voor het utilisme geld dat ‘het geluk van de meeste’ opgaat, het collectieve boven het individu dus. Maar wanneer men kijkt naar de bepaling van geluk kan men onmogelijk het individu negeren; het geheel, de groep, kan geen antwoord geven op wat gelukkig maakt.
Wellicht is het net zo arrogant of egoistisch om te stellen dat de mens enkel als succesvol of waardevol kan worden bestempeld binnen het ‘zijn’ van een groep.
U spreekt namelijk ook over het ’succes’ van een mierenkolonie. Maar wat is succes dan eigenlijk ? Ik voel dat u redeneerd vanuit een Darwinistisch perspectief met een behavioristische benadering. De vraag die dan zal volgen is of ons succes afhankelijk is van hoe wij met onze sociale driften omgaan. Dan vraag ik mij echter af of er een universele regelgeving bestaat hoe wij mensen onszelf moeten aanschouwen en hoe wij ons vervolgens moeten conformeren aan het geheel. Veel religieuse stromingen en het humanisme hebben dit natuurlijk wel getracht te doen, maar naar mijn inzien blijkt uit deze pogingen juist een sterk staaltje egoisme. Conformeer u aan medelij voor zwakte van de zwakkeren! Aldus het slavenmoraal.
Ook niet te vergeten is dat het ‘collectieve zijn’ alleen bestaat bij de gratie van het individu. Het egoisme is juist zeer bepalend voor het accepteren van de belangen van de groep. Het sociaal contract, beschreven door bijvoorbeeld Thomas Hobbes en John Locke duiden al aan dat de het individu - het egoistische zijn- behoefte heeft aan een groep. Het individu (en zijn wensen) bestaat dus voordat de groep kan bestaan. Het is de wens om een ‘war of all against all’ te voorkomen.
Comment by Marco - April 16, 2010 - 5:12 pm
Ik ben …… Staat het er?
Ja, het staat er…..
ben ik daardoor, of was ik aldoor?
dus ik ben?
Comment by Dick van Tongeren - April 19, 2010 - 10:50 pm
Compliment voor Rob en Stine voor ‘Dus ik ben’: het is verhelderend en geeft stof tot nadenken.
In een bijeenkomst vanwege het boek die onlangs in de Haagse boekhandel Verwijs werd gehouden, kwam uit het publiek de vraag: ‘Waarom niet ook: Ik geloof, dus ik ben?’.
Rob verwees in zijn antwoord nogal vaag naar het hoofdstuk: Ik lijd, dus ik ben.
Inderdaad speelt het lijden in (christelijke) religies een belangrijke – maar zeker niet allesoverheersende – rol.
Omgekeerd komt in dat hoofdstuk de relatie tussen lijden en geloof maar kort ter sprake.
Voor het overgrote deel van de wereldbevolking maakt het geloof een essentieel, vaak zelfs allesoverheersend deel uit van hun identiteit(sbeleving). Daarbij gaat het niet alleen om zg. fundamentalistische gelovigen.
Tot mijn 18e jaar maakte mijn (katholieke) geloof een wezenlijk deel uit van mijn identiteit. Toen ik – als student aan de toenmalige TH Delft- ‘van mijn geloof viel’, maakte ik een heuse identiteitscrisis door, die gepaard ging met depressie en doodsverlangen. Ik ervoer haast lijfelijk dat er een zwart gat was ontstaan in mijn persoonlijkheid. Wie ben ik, waarvoor leef ik nog, werden existentiële vragen, terwijl ik het vóór die geloofsafval zo netjes en duidelijk voor me zag.
Mijn ouders bleven tot aan hun dood gelovig. Katholiek in een moderne zin, waarbij zij geen boodschap hadden aan pausen of bisschoppen, maar zij beleefden in hun kerkgemeenschap dit wezenlijke deel van hun identiteit bijna iedere zondag.
De heftige reacties op Wilders en zijn Fitna, de felheid van de debatten over de hoofddoek en de boerka, de opschudding rond het misbruik van kinderen en jongeren door (katholieke) geestelijken, de commotie vanwege het SGP-arrest van de Hoge Raad laten er toch geen twijfel over bestaan dat voor velen die zaken –naar hun gevoelen – hun identiteit aantasten.
Rob en Stine hebben, lijkt me, weinig op met het geloof in een god (of een andere alles beheersende ‘waarheid’), ik trouwens ook, maar ze schreven hun boek toch niet alleen voor overtuigde atheïsten, voor wie het niet-geloven weer onderdeel van hun identiteit(sbeleving) is.
Ik, voor wie ongelovigheid deel uitmaakt van mijn identiteit, vind het haast bizar dat ‘Ik geloof (niet), dus ik ben’ geen plaats heeeft gekregen in jullie boek.
Tot slot: in de flaptekst over Robs identiteit staat ‘Rob Wijnberg (1982) is filosoof, ook al noemt hij zichzelf nooit zo. Een eigen gedachtegoed heeft hij immers nog niet.’
Een opmerking waarmee hij de ‘grootste deugd’ van zelfrelativering eer aan doet.
Beste Rob, voor mij hoef je geen –isme te worden (en ik ben ervan overtuigd dat je met zelfrelativering als grootste deugd dat ook nooit wordt.
Toen ik je vorige boek Nietsche en Kant…enz. las dacht ik: Deze man is een filosofisch-ingenieur. Jij hebt de zeldzame kwaliteit op een begrijpelijke en toegankelijke wijze problemen, ontwikkelingen en opvattingen in de samenleving te verbinden met de vele –ismen die er al zijn.
Als een ingenieur die natuurwetenschappelijke kennis weet toe te passen en praktisch bruikbaar te maken (als auto, computer, energiecentrale enz.), maak jij de vaak moeilijk toegankelijke –ismen bruikbaar en toepasbaar.
Ik zou zeggen: ‘Houden zo! en ontwikkel dié kwaliteit verder; je overstijgt je identiteit van columnist. Je bent filosofisch-ingenieur!
Comment by agjm borms - April 21, 2010 - 6:59 am
De hele social networking explosie: ‘Ik ken, dus ik ben’.
Comment by ivoandreas - April 21, 2010 - 10:33 pm
De discussie gaat van de premisse uit dat “het ik bestaat”, maar wat nu als deze niet waar is? Eerst zou je moeten definieren wat het “ik” is, het dichtste wat hier bij komt is “het bewustzijn”. Neurologisch onderzoek toont aan, dat er meerdere bewustzijns zijn en dat er niet zoiets is als een vrije wil. Waar is het “ik” dan?
Comment by John Hermarij - April 23, 2010 - 6:37 am
[...] van Roland van der Vorst en zijn frase ‘Ik praat bullshit, dus ik ben’ of ga naar de pagina Denk mee! voor andere manieren van meedenken met het [...]
Pingback by Dus Ik Ben » Roland van der Vorst: Ik praat bullshit, dus ik ben - June 29, 2010 - 1:55 pm
Dus ik ben.Ik,, betekent zelfbewustzijn. Bewustwording komt uit tegengestelde ervaringen voort(dat is mijn persoonlijke visie.Gaat zelfbewustwording van het ego uit, dan ontstaan andere gevolgen, dan dat een mens zich
open heeft kunnen stellen voor het medemenselijke(het Goddelijke).
Ik noem het medemenselijke het meerdere ook haar gevolgen zijn totaal anders.
Naarmate meerdere mensen Goddelijke impulsen aanbieden(uit zaaien)kan plotseling een massale doorbraak
volgen…..Daar vertrouw ik op.
Comment by Geert Nijboer - July 1, 2010 - 9:34 am
Wie ben ik, of, waarom bestaan ik, zijn de zelfde vragen.Je bestaan op aarde heeft geen seconde zekerheid.
Bied het geweldige universum of de aarde met haar ontelbare levensvormen geen enkel perspectief?Is het bestaat
een dom hoopje ongeregeld? Laten wij er dan van maken wat mogelijk is,leve de lol. Zo zie ik het niet.
Voor mij betekent geestelijke energie, uitstraling van de eeuwigheid,een mysterie en een andere dimensie.
Hoe is daar iets van te kennen?Door bewustwording en haar uitstraling, fase naar fase groeid het begrip.
Ook al bestaat geestelijke energie uit een wonderlijk mysterie, de uitstraling van de geest laat een
geweldig intellect,krachten en vermogens zien,die allemaal doorwerken in de evolutie.
Voor mij betekent dat bewustwording zich in mensen ontwikkeld als het aller hoogste,.In beginsel is alles geest maar pas als het uitstraling krijgt wordt het herkent.Mensen hebben het over een lieve God,maar in alle
eerlijkheid,daarvan is in de natuur en in mensen nog weinig te herkennen.
Toch zal het koninkrijk komen via bewustworden van mensen,eerst zal het medemenselijke doorbreken en daarin
zal het Goddelijke steeds helderde gezien worden.Alles is in beginsel geest maar in vele stadia,s.
Deze ontwikkeling loopt dwars door de tijden heen.Wij zullen ons bewustworden van tijd en eeuwigheid.
Comment by Geert Nijboer - July 25, 2010 - 4:54 pm
Ik ben….me bewust….dus ik ben. Me bewust van dat ik niet weet wie ik ben en ook geen idee wat dat betekend.
Het beste beeld wat ik van mezelf heb is een foto met een Giant Sequoia. Een reuzenboom van een paar 1000 jaar oud. Zo mooi. Het maakt me klein, zelfs nietig en dat is precies wat ik aan kan. Voor nu.
Comment by Karin - August 17, 2010 - 2:15 pm