HUMAN-stagiares Robert Kersbergen en Lotte Stalman onderzoeken voor DocBlog ‘Durf te Denken‘ de keuzes die twintigers maken op het gebied van mediagebruik. Dit doen zij door mensen de stelling ‘te veel te kiezen is jezelf verliezen’ voor te leggen. Dit keer vroegen zij afgestudeerd mediawetenschapper Nick van Someren Brand mee te denken. Nick: “Ik denk dat we juist dóór keuzes te maken, onszelf beter kunnen vinden dan ooit.” Bekijk hier het filmpje dat zij maakten met de titel: ‘Ik kies, dus ik ben.’
Bezoek het Docblog ‘Durf te denken‘ om meer te lezen over het mediagebruik van twintigers.
Filmmaker Sarah Domogala denkt deze week mee met ‘Dus ik ben’. Woensdag 11 augustus werd haar documentaire ‘All we ever wanted’ uitgezonden. Het gaat over de druk die jonge mensen voelen om te presteren en ‘perfect’ te zijn. Volgens Sarah verdwijnt daardoor je echte volledige zijn, met je tekortkomingen en minder aimabele kanten, steeds meer naar de achtergrond. Dat kan niet goed voor je zijn. Bij deze gedachte formuleert Sarah de frase: “Ik etaleer mezelf, dus ik ben.” Ter illustratie koos zij een zelfportret van een jonge vrouw die graag fotografeert, maar bang is niet goed genoeg te zijn om er haar vak van te maken.
Waarom dit beeld?
“Op de foto zie je een jonge vrouw die een foto maakt van zichzelf.
Mensen van mijn generatie willen heel erg graag iets zijn, zich ontwikkelen en boven zichzelf uitstijgen. Mensen willen ergens om herinnerd worden. Ze fotograferen hun leven en etaleren dat op websites zoals Facebook. Zo’n website triggert mensen om een gekozen en gemanipuleerde kant van zichzelf te laten zien. Je bent toonbaar bezig met de vragen: wie ben ik eigenlijk, wie wil ik zijn, wie wil ik etaleren? (more…)
Op de website van ‘Dus ik Ben’ is het mogelijk actief mee te denken door een eigen bijdrage in te zenden. Renske Dalmijn (24) maakte van die mogelijkheid gebruik en zond ons haar verhaal toe. Tijdens haar stage in een hotel in Vietnam ontdekte Renske dat het toerisme goed lijkt te gedijen op het benadrukken van cultuurverschil. Zijn die cultuurverschillen wel authentiek? Renske concludeert dat mensen meer op elkaar lijken dan ze denken. Ze formuleert hierbij de frase: “Ik ben zoals jij, dus ik ben”.
“Deze foto’s heb ik genomen in januari 2009, in Mai Chau, een dorp 135 km ten Noord- Westen in de berglandschappen van Vietnam. Vorig jaar was ik hier een aantal maanden op stage (in het kader van mijn studie ‘International Tourism Management and Consultancy’ in Breda). Ik werkte in een luxueus hotel; ‘The Mai Chau Lodge’.” (more…)
Coen Brummer, vaste gast in HUMANs radioprogramma OBA Live, denkt deze week met ‘Dus ik ben’. Hij koos een beeld dat volgens hem iets essentieels zegt over het mens-zijn van nu. Op de foto zie je rechts een echte vrouw en links de robot-kopie die van haar gemaakt is. Coen: “Een robot zal nooit een ‘echt’ mens worden, maar stel dat men er ooit in slaagt ze zoveel eigenschappen mee te geven dat we haast geen argumenten meer hebben om ze niet als mens te beschouwen, wat dan?” De frase die hij hierbij geformuleerd heeft is: ‘Ik ontwikkel, dus ik ben.’
Waarom dit beeld?
“Ik kwam deze foto tegen van een congres in Japan. Wetenschappers onthullen een vrouwelijke robot die menselijke gezichtsuitdrukkingen kan laten zien.
Ik vind het bijzonder om te zien hoe de mens voortdurend bezig is met ontwikkeling. Van zichzelf en van zijn omgeving.
Toen ik deze foto zag moest ik denken aan een bekend gedachte-experiment dat John Harris, een Brits bio-ethicus, aanhaalt in zijn boek Enhancing Evolution.
Hij stelt dat als je inbeeldt dat een dochter de hand van haar moeder vasthoudt en die moeder weer de hand van háár moeder enzovoorts, je na driehonderd mijl al bij onze ‘common ape ancester’ terechtkomt, de aapachtige waar de wegen van latere mensen en chimpansees zijn gescheiden. Driehonderd mijl, dat is twee dagen Tour de France! Door je dit te verbeelden kun je je realiseren hoe veranderlijk de mens eigenlijk is.
Als het verleden al zo dicht bij is, is de toekomst dat ook. De manier waarop we bezig zijn met het ontwikkelen van nieuwe dingen zoals deze robot, laat zien hoe dicht bij die andere toekomst is. De huidige mens en zijn huidige omgeving zijn heel erg tijdelijk.” (more…)
Arthur Adam (1980) is singer-songwriter en afgestudeerd in de wijsbegeerte. De redactie nodigde hem uit deze week mee te denken met ‘Dus ik ben’. “Prettig dat ik op deze manier weer eens iets met mijn studie kan doen!”, reageerde hij enthousiast. Arthur koos een beeld dat volgens hem iets zegt over het hedendaagse mens-zijn. Het is een foto waarop lijsttrekkers, van het toen nog potentiële Paars-Plus, even ontspannen en zo de mens achter de politicus tonen. “We zijn voortdurend bezig onszelf te profileren en vergeten daardoor te ontspannen. Als we ontspannen, zijn we het meest onszelf, het meest mens.” Bij deze gedachte formuleerde hij de frase: Ik ontspan, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“Wat ik treffend vind aan de foto is dat de mens achter de politicus even zichtbaar is. De deelnemers vallen niet zozeer uit hun rol, maar hun rol valt even samen met hun menselijkheid.
Ik zag deze foto op internet. Een stel mensen die zich ontspannen op een bankje. Dat had ik nog niet eerder bij deze mensen gezien. Ik dacht: ‘Goh, het zijn net echte mensen.’ De ontspanning, het even lachen.
Je ziet de mensen die zich tot aan de verkiezingen van elkaar hebben moeten onderscheiden en die nu in het proces van informatie juist de contrasten wat zachter moeten maken. Waar het rollenspel voor de verkiezingen overzichtelijk was, is het dat nu niet meer: er wordt publiekelijk aangetrokken en afgestoten, men speelt ‘hard to get’ of bakt zoete broodjes. De lijsttrekkers vertegenwoordigen hun partij. En daarmee hun achterban. Ze maken hun individualiteit hieraan ondergeschikt. Tot het moment van ontspanning, want dan hoeft dat even niet meer.” (more…)
“De moderne mens vindt het normaal om grote hoeveelheden bullshit te produceren en consumeren.” Dat stelt Dr. Roland van der Vorst; schrijver, wetenschapper, ondernemer en columnist. Van der Vorst vraagt zich afwat er gebeurt er als we ons niet meer bekommeren om of iets waar is of niet. Hij illustreert deze gedachte over de moderne mens met een fragment uit ‘Astro TV‘ en formuleert hierbij de frase: Ik praat bullshit, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
Het is een fragment uit het populaire ‘Astro TV’. Het is een tv programma (of eigenlijk een soort reclame) waarin mensen die emotionele problemen hebben worden geholpen door ‘astrologische therapeuten’. Het publiek kan bellen en live in de uitzending een oplossing krijgen, maar ook telefonisch naar een ‘therapeut’ worden verwezen of sms-en.
Op het eerste gezicht zegt het beeld iets over de mensen die bellen. Wat bezielt iemand om serieus te denken dat zijn liefdesprobleem wordt opgelost met een anoniem smsje? Voor veel aspecten in ons leven biedt technologie een direct en pasklaar antwoord. Verwachten we dat zij met hetzelfde gemak complexe emotionele problemen kan oplossen? (more…)
Email This Post
Posts RSS
Recent Comments