Coen Brummer, vaste gast in HUMANs radioprogramma OBA Live, denkt deze week met ‘Dus ik ben’. Hij koos een beeld dat volgens hem iets essentieels zegt over het mens-zijn van nu. Op de foto zie je rechts een echte vrouw en links de robot-kopie die van haar gemaakt is. Coen: “Een robot zal nooit een ‘echt’ mens worden, maar stel dat men er ooit in slaagt ze zoveel eigenschappen mee te geven dat we haast geen argumenten meer hebben om ze niet als mens te beschouwen, wat dan?” De frase die hij hierbij geformuleerd heeft is: ‘Ik ontwikkel, dus ik ben.’
Waarom dit beeld?
“Ik kwam deze foto tegen van een congres in Japan. Wetenschappers onthullen een vrouwelijke robot die menselijke gezichtsuitdrukkingen kan laten zien.
Ik vind het bijzonder om te zien hoe de mens voortdurend bezig is met ontwikkeling. Van zichzelf en van zijn omgeving.
Toen ik deze foto zag moest ik denken aan een bekend gedachte-experiment dat John Harris, een Brits bio-ethicus, aanhaalt in zijn boek Enhancing Evolution.
Hij stelt dat als je inbeeldt dat een dochter de hand van haar moeder vasthoudt en die moeder weer de hand van háár moeder enzovoorts, je na driehonderd mijl al bij onze ‘common ape ancester’ terechtkomt, de aapachtige waar de wegen van latere mensen en chimpansees zijn gescheiden. Driehonderd mijl, dat is twee dagen Tour de France! Door je dit te verbeelden kun je je realiseren hoe veranderlijk de mens eigenlijk is.
Als het verleden al zo dicht bij is, is de toekomst dat ook. De manier waarop we bezig zijn met het ontwikkelen van nieuwe dingen zoals deze robot, laat zien hoe dicht bij die andere toekomst is. De huidige mens en zijn huidige omgeving zijn heel erg tijdelijk.” (more…)
Arthur Adam (1980) is singer-songwriter en afgestudeerd in de wijsbegeerte. De redactie nodigde hem uit deze week mee te denken met ‘Dus ik ben’. “Prettig dat ik op deze manier weer eens iets met mijn studie kan doen!”, reageerde hij enthousiast. Arthur koos een beeld dat volgens hem iets zegt over het hedendaagse mens-zijn. Het is een foto waarop lijsttrekkers, van het toen nog potentiële Paars-Plus, even ontspannen en zo de mens achter de politicus tonen. “We zijn voortdurend bezig onszelf te profileren en vergeten daardoor te ontspannen. Als we ontspannen, zijn we het meest onszelf, het meest mens.” Bij deze gedachte formuleerde hij de frase: Ik ontspan, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“Wat ik treffend vind aan de foto is dat de mens achter de politicus even zichtbaar is. De deelnemers vallen niet zozeer uit hun rol, maar hun rol valt even samen met hun menselijkheid.
Ik zag deze foto op internet. Een stel mensen die zich ontspannen op een bankje. Dat had ik nog niet eerder bij deze mensen gezien. Ik dacht: ‘Goh, het zijn net echte mensen.’ De ontspanning, het even lachen.
Je ziet de mensen die zich tot aan de verkiezingen van elkaar hebben moeten onderscheiden en die nu in het proces van informatie juist de contrasten wat zachter moeten maken. Waar het rollenspel voor de verkiezingen overzichtelijk was, is het dat nu niet meer: er wordt publiekelijk aangetrokken en afgestoten, men speelt ‘hard to get’ of bakt zoete broodjes. De lijsttrekkers vertegenwoordigen hun partij. En daarmee hun achterban. Ze maken hun individualiteit hieraan ondergeschikt. Tot het moment van ontspanning, want dan hoeft dat even niet meer.” (more…)
“De moderne mens vindt het normaal om grote hoeveelheden bullshit te produceren en consumeren.” Dat stelt Dr. Roland van der Vorst; schrijver, wetenschapper, ondernemer en columnist. Van der Vorst vraagt zich afwat er gebeurt er als we ons niet meer bekommeren om of iets waar is of niet. Hij illustreert deze gedachte over de moderne mens met een fragment uit ‘Astro TV‘ en formuleert hierbij de frase: Ik praat bullshit, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
Het is een fragment uit het populaire ‘Astro TV’. Het is een tv programma (of eigenlijk een soort reclame) waarin mensen die emotionele problemen hebben worden geholpen door ‘astrologische therapeuten’. Het publiek kan bellen en live in de uitzending een oplossing krijgen, maar ook telefonisch naar een ‘therapeut’ worden verwezen of sms-en.
Op het eerste gezicht zegt het beeld iets over de mensen die bellen. Wat bezielt iemand om serieus te denken dat zijn liefdesprobleem wordt opgelost met een anoniem smsje? Voor veel aspecten in ons leven biedt technologie een direct en pasklaar antwoord. Verwachten we dat zij met hetzelfde gemak complexe emotionele problemen kan oplossen? (more…)
Renate Dorrestein bespreekt voor ‘Dus ik ben’ een beeld dat volgens haar iets fundamenteels zegt over onze identiteit en mens-zijn van nu. Zij koos een beeld uit een campagne van Terres des Hommes dat aandacht vraagt voor seksuele uitbuiting. Het belangrijkste vindt Renate dat dit beeld onze houding tegenover onrecht aan de kaak stelt. Het zou volgens haar het gewoonste onderdeel van onze identiteit moeten zijn dat je tegen onrecht in het geweer komt. Bij deze gedachte formuleert zij de frase: ik strijd tegen onrecht, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“Toen ik deze campagneposter zag werd ik in eerste instantie geraakt door het akelige beeld van het frêle meisje en de dikke, witte man. En in tweede instantie werd ik woedend. Want de avond voordat ik deze campagneposter zag hangen op een NS-station had ik met een vriendin een zeer verhit gesprek gevoerd over een idioot staaltje van ‘blaim the victim’: de manier waarop Maria Mosterd aan de schandpaal is genageld door een aantal onderzoeksjournalisten die beweren dat haar non-fictie boek ‘Echte mannen eten geen kaas’ niet op waarheid berust.
Bij het zien van deze poster dacht ik: waarom kan de kennis van deze journalisten niet worden aangewend voor het opsporen van daders? Verdient dit niet onze aandacht, deze meisjes? Deze speurneuzen moeten deze onzin toch kunnen oprollen?”
Wat zie je? Vertel…
“Meestal hebben slachtoffers geen gezicht, maar in deze campagne staat het slachtoffer juist centraal. Ik zie een frêle meisje van jaar of zeven die ons aankijkt en iets van ons wil. (more…)
Sophie in ‘t Veld is deze week meedenker van ‘Dus ik ben’. Als Europarlementslid voor D66 zet zij zich onder andere in voor de rechten van vrouwen, homo’s en transgenders. De redactie vroeg haar een beeld uit te kiezen dat iets essentieels zegt over ons mens-zijn van nu. Sophie koos voor onderstaande ogenschijnlijk gewone foto van een jonge Turkse vrouw, gemaakt door Diana Blok. “In veel landen worden transgender-mensen letterlijk onmenselijk behandeld”, zegt Sophie. “Alsof je mens-zijn afhangt van een chromosoom.” Sophie formuleert hierbij de frase: Ik ben vrij mezelf te zijn, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
Deze vrouw ontmoette ik in Turkije tijdens een bijeenkomst van NGO’s op het gebied van mensenrechten. Het leven voor transgender-mensen is ontzettend moeilijk, zeker in Turkije. Daarom geven veel van hen er de voorkeur aan zo min mogelijk op te vallen en de autoriteiten niet uit te dagen. Maar deze vrouw viel juist op in de groep door haar kordate, zelfbewuste en opgewekte optreden. Dat gaf me een enorme energie-boost. Zoveel kracht en optimisme, dat werkt zo aanstekelijk.
Wat zie je? Vertel…
Ik zie een sterke, zelfbewuste jonge vrouw. Ogenschijnlijk een hele gewone foto van zomaar iemand. Misschien een ietwat diep uitgesneden truitje, zoals zoveel jonge vrouwen dat hebben. Ze heeft een ironische twinkeling in de ogen en lijkt de fotograaf een beetje uit te dagen met een zweem van een glimlach om haar lippen. Maar haar blik verraadt ook dat ze op haar hoede is, er ligt pijn in. (more…)
Deze week is Daan Roovers, hoofdredacteur van Filosofie Magazine, meedenker van ‘Dus ik ben’. De redactie vroeg haar een beeld uit te kiezen dat iets zegt over een essentieel aspect van het mens-zijn.
Daan Roovers koos een fragment uit het egodocument van Bram van Splunteren uit de VPRO serie ‘Het geluk van Nederland’. Bram laat zich filmen terwijl hij een huilbui heeft en gaat er vanuit dat je pas echt eerlijk bent over jezelf als je je diepste emoties uit. Daan Roovers trekt deze opvatting over authenticiteit in twijfel en formuleert daarbij de frase: Ik beheers me, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“Bram van Splunteren is in deze serie op zoek naar een antwoord op de vraag: wie ben ik? Dat is een vraag die ons allemaal bezighoudt. De manier waarop hij dit zelfonderzoek doet fascineert me: in de vorm van een egodocument - met aanwezigheid van de camera - wil hij een zo eerlijk mogelijk portret van zichzelf schilderen. Wat Bram betreft gebiedt de eerlijkheid hem dat hij de huilbui uit dit fragment laat zien. Dat is typerend voor onze tijd: we gaan uit van de aanname dat je eerlijk bent over jezelf als je je privé-emoties laat zien. Ik vind dat een opvatting van authenticiteit waar we eens bij stil moeten staan.”
Email This Post
Posts RSS
Recent Comments