Jan van den Berg kiest als meedenker van ‘… dus ik ben‘ een beeld uit dat volgens hem iets wezenlijks zegt over ons mensen. Hij koos voor een foto waarop een nieuw type supernova te zien is, “een verschijnsel waarbij een ster op spectaculaire wijze explodeert”. Jan van den Berg is theatermaker (Theater Adhoc) en debuteerde tijdens IDFA 2009 met co-regisseuse Hannie van den Bergh als filmmaker met de documentaire ‘HIGGS - into the heart of imagination‘. Voor ‘…dus ik ben’ formuleerde hij de frase: Ik weet niet wat ik zie, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“Omdat ik nauwelijks weet wat ik zie en omdat ik er – daarom? – zoveel mogelijk over te weten wil komen.” (meer…)
Kim Brand (22) is deze week meedenker van ‘… dus ik ben’. De redactie vroeg Kim een beeld uit te kiezen dat volgens haar iets zegt over ons hedendaagse mens-zijn. Zij koos voor een still uit haar documentaire ‘De Zorgfabriek‘ (HUMAN). De film, waarmee zij in 2009 is afgestudeerd aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU), laat de automatisering in een verzorgingstehuis zien. Kim: “Ik ben kwaad op de manier waarop wij met oudere mensen omgaan in Nederland. Iedereen wil graag oud worden, maar het is de vraag of we op deze manier ook oud willen zijn.” Zij formuleerde de frase: Ik word ook oud, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“Het is een still uit ‘De Zorgfabriek’. De bewoners hebben koffiepauze. Het ziet er op het eerste oog onschuldig uit, maar voor de goede verstaander zitten er nog een paar andere boodschappen in…”
(meer…)
Deze week kiest Leo Wentink, film- en televisiemaakster en tevens mede-regisseuse van het tv-programma dat in 2010 van ‘… dus ik ben‘ verschijnt, een beeld uit dat volgens haar iets wezenlijks zegt over ons mens-zijn van nu. Wentink koos voor een filmpje van Chris Crocker, een jongen die hysterisch huilt en het opneemt voor Britney Spears, nadat zij slechte kritieken kreeg bij een optreden. Wentink: “Ik denk dat dit filmpje exemplarisch is voor hoe wij omgaan met onze identiteit en die van anderen op internet. Het medium wekt de suggestie transparant te zijn maar het werkelijke leven achter al die online imago’s zullen we nooit helemaal kennen.”
Zij formuleerde daarbij de frase: Ik ben online, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“Ik ben nu bijna 15 jaar online. Ik kan me werkelijk niet voorstellen hoe mijn werk en leven eruit zou zien als er geen internet zou zijn geweest.
We staan nog maar aan het prille begin van wat later de geschiedenisboeken in zal gaan als het ‘digitale tijdperk’. Volgens mij onderschatten we de enorme invloed die het massamedium internet heeft op de wereld, ons leven maar vooral ook op onze identiteit.
(meer…)
Marc Josten, eindredacteur van KRO Reporter en Profiel, columnist en docent onderzoeksjournalistiek aan de Universiteit van Amsterdam, kiest deze week als meedenker van ‘…dusikben’ een beeld uit dat volgens hem iets wezenlijks zegt over ons mens-zijn van nu. Josten koos voor een foto uit de Volkskrant van 29 oktober, gemaakt door Klaas Jan van der Weij. Op de foto zijn drie werklozen te zien in het Amsterdamse Bos, die als extra oren en ogen van de boswachter fungeren. Het project is er om hen te leren werken, zodat zij later kunnen doorstromen naar een vaste baan.
Josten is erg opgetogen over het project: “Ik vind het hoopvol om te zien dat er weer mensen opstaan die begrijpen hoe belangrijk werk is. Veel mensen hunkeren naar werk, het voegt veel toe aan hun menselijke waarde.” Vandaar zijn versie van de frase: Ik doe mee, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“De laatste twintig jaar is werk langzaam maar zeker tot puur een economisch begrip verworden. Dat vind ik jammer, omdat ik denk dat werk veel meer is dan alleen productie draaien. Arbeid, in samenhang met de zekerheid op arbeid, is voor mij een mensenrecht. Ik denk dat we dat na de val van de Berlijnse muur en de zogenoemde overwinning van het kapitalisme vergeten zijn. Dat is asociaal en gevaarlijk. Mensen die niet meetellen, worden gevaarlijke mensen. Wie puur economisch naar het begrip arbeid blijft kijken, kweekt de onderklasse van morgen.” (meer…)
Regisseur, programmamaker en acteur Leopold Witte, hij speelt onder andere in het programma ‘De Vloer Op’, kiest deze week een beeld voor ‘… dus ik ben’. Witte koos voor een foto uit het NRC Handelsblad van zaterdag 27 september, gemaakt door Flip Franssen. Op de foto zijn twee handen te zien, de ene nog jong en krachtig en de andere oud en zwak. Leopold Witte licht het beeld toe met een persoonlijk verhaal. “De foto doet me denken aan de laatste jaren van mijn ouders. Mijn moeder heeft de laatste acht jaar van haar leven geleden aan dementie. Haar aftakelingsproces was een verschrikking.”
Hij formuleerde daarbij de frase: Ik ben nog niet dood, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“De foto doet me denken aan de laatste jaren van mijn ouders. Mijn moeder heeft de laatste acht jaar van haar leven geleden aan dementie. Haar aftakelingsproces was een verschrikking. Op de eerste plaats voor haarzelf, maar ook voor mijn vader en voor ons kinderen. Haar dood voelde uiteindelijk helaas als een bevrijding.
Een jaar na haar dood begon ook mijn vader te dementeren. Kort na de eerste verschijnselen is hij, gelukkig nog in volle glorie, gestorven.” (meer…)
Titia Ketelaar is chef van nrc.next en kiest als meedenker van ‘… dus ik ben‘ een beeld uit dat volgens haar iets wezenlijks zegt over ons mensen. Zij koos een foto waarop Elián González te zien is, het jongetje dat in 2000 met zijn moeder vanuit Cuba naar de Verenigde Staten vluchtte en onderwerp van een politiek conflict werd. Titia Ketelaar wil met haar beeld wijzen op de unieke kwaliteit van de mens om naar alle kanten van een verhaal te kunnen luisteren. “Je moet altijd doorvragen, niet alleen als je in de journalistiek werkt.” Zij kiest bij de foto de frase: Ik luister, dus ik ben.
Foto: AP
Waarom dit beeld?
“Deze foto uit april 2000 is me altijd bijgebleven: de doodsangst op het gezicht van het jongetje, Elián González, en daarnaast de militair met dat enorme geweer. Het is een indrukwekkend beeld dat de journalistieke vraag oproept: wat gebeurt er hier?”
Wat zie je? Vertel…
“Je ziet Elián González, het Cubaans jongetje dat maanden voordat deze foto werd gemaakt gered werd uit zee door een vissersbootje. Hij was met zijn moeder vanuit Cuba op de vlucht naar de Verenigde Staten. Zij kwam daarbij om het leven. Haar Amerikaanse familie ving Elián op in Miami, maar president Clinton besloot dat Elián terug moest naar zijn vader die nog in Cuba woonde. (meer…)
Berichten RSS
Recent Comments