Van de regisseur
Teleurstellen en teleurgesteld worden
Moeilijk hoor, mensen laten weten dat ze niet in het programma komen. Om te beginnen hebben ze tijd en energie besteed aan de keuze om zich al dan niet te laten interviewen. Vervolgens hébben ze zich laten interviewen, en wellicht na afloop nagedacht over wat ze al dan niet beter en/of anders hadden kunnen zeggen. En dan komen ze er niet in.
De één reageert vol begrip, wenst me succes en is benieuwd naar het resultaat. Maar er zijn ook reacties van de andere kant van het spectrum. Ik begrijp de teleurstelling, en misschien zelfs wel de woede. Mooie boel, tenslotte. Maar de verontwaardiging, het gevoel ‘gebruikt’ te zijn, dat herken ik niet. Nou ja, om eerlijk te zijn, ik herken het wel een heel klein beetje. Vooruit, misschien zelfs wel meer dan een beetje. Maar dan vooral uit de periodes dat ik me niet goed voelde. Laten we zeggen een tikje somber. Ik herken dat negatieve, dat verongelijkte. Dat gevoel dat er geen rekening met je wordt gehouden. Dat iedereen maar wat doet, zonder zich om mijn gevoelens te bekommeren.
Wat is het toch ingewikkeld, die verschijnselen van depressie. Je kunt stellen dat het een ziekte is, en dat je er dus niets aan kunt doen als je je zo voelt. Dat je zo reageert. Maar daar zit ‘m precies de kneep, begin ik steeds meer te begrijpen. Ik kan er misschien niet veel aan doen hoe ik me voel - depressieve gevoelens overvallen je. Maar ik ben bang dat ik wel verantwoordelijk blijf voor het doorsijpelen van die gevoelens in mijn gedrag. In mijn houding ten opzichte van anderen. Hoewel dat soms een zware taak is, want die anderen kunnen voelen als hyperactieve, hongerige muggen. Of ander ongedierte dat je het liefst wil vermorzelen. Als ze daarna maar weer klaar staan om te troosten, als ik spijt heb van dat vermorzelen.
Recente reacties