Voor mijn nieuwe radiodocumentaire (NPS) met als werktitel HET LICHT BLIJFT AAN ben ik op zoek naar mensen van 65 jaar en ouder die willen vertellen over de rol van seksualiteit in hun (huidige) leven. Thema’s zijn o.a. vitaliteit en diversiteit. Ik wil graag praten met hetero’s, bi- en homoseksuele mannen en vrouwen met diverse etnische achtergronden. Wie o wie of wie kent geschikte mensen?
Iedereen die heeft gereageerd op de uitzending van Route Depressieland wil ik graag hartelijk bedanken. Het is fijn, nee het is fantastisch om te horen dat mensen het mooi vonden, sommigen zelfs indrukwekkend, aangrijpend en prachtig. Dat maakt deze dagen van toch-wel-merkwaardig-de-uitzending-is-al-geweest tegelijkertijd feestelijk.
Maar ook degenen met kritiek wil ik bedanken voor hun nauwkeurig luisteren en het formuleren van hun ideeën. (meer…)
Luister naar Route Depressieland (39′)!Download
Mensen om mij heen weten dat ik bezig ben met een documentaire over depressie. Naasten en minder naasten. Dus gaat het gesprek daar soms over. (meer…)
‘Kan het misschien iets tl-eriger? Professioneler, koeler. Alsof je bij een specialist bent en die zegt ‘ga lekker zitten’ maar je kunt niet lekker gaan zitten want je bent bij de specialist.’ Alsof Huibert, de sound designer, ff een tl-schuifje open kan zetten. Aan zo’n soundscape is dagen gewerkt, realiseer ik me. Maar het moet ook kloppen met mijn (geluids)beeld, al laat ik me graag verrassen doordat dat beeld een nieuwe invulling krijgt. (meer…)
Jawel, Route Depressieland heeft nu als ondertitel ‘de afstand tussen visie en ervaring’ - en dat is dan ook meteen de ‘logline’, zoals dat op de site heet. Omdat we op reis gaan. Omdat er sprake is van een kloof. Omdat ik het ritme van dat zinnetje mooi vind: de áfstand tussen vísie en erváring. Omdat… nou ja, omdat ik nu maar eens een beslissing moet nemen. Met dank aan ‘Elsewhere’, die met vele mooie ondertitel-suggesties kwam.
En toen waren de repetities en opnamen alweer achter de rug…
Het is merkwaardig om als regisseur je eigen teksten te regisseren. Mijn eigen werk doet zich aan mij voor als onontkoombaar. Het is geen keuze, zoals ik kies voor teksten van anderen. Ik zit er zelf in, in mijn tekst. En daarmee is de afstand verdwenen: de afstand die zorgt dat ik naar tekst kan kijken als naar materiaal. Ook de affiniteit, de gevoelsmatige verhouding die ik heb met teksten van anderen - variërend van diep respect en intuïtieve overgave tot kritische achterdocht - is merkwaardig ver weg. (meer…)
Vlakbij de rails is een sloot, en daar zit zo’n blauw NAP-bordje aan een paal, met witte maatstreepjes en cijfers. We tellen nauwkeurig en komen tot min 40: 40 onder Nieuw Amsterdams Peil, als ik mij goed herinner. En dat terwijl Amsterdam hier in het Hoge Noorden echt niet als Amsterdam wordt aangeduid. ‘Het Westen’ heet hier alles onder Zwolle, als in ‘Gaan jullie nou alweer naar het Westen?’ Alsof die tijdelijke afwezigheid betekent dat we het hier niet naar onze zin hebben. Maar dat hebben we wel, echt, heus. Vermoeiend af en toe, dat noordelijke minderwaardigheidscomplex. (meer…)
‘Als je depressief bent, dan moet je wat leren.’ Aldus Jules Thielens in een interview in de Vrij Nederland van 10 oktober. Die tekst komt me bekend voor. Of tenminste, de strekking van die zin. ‘Dit interview wordt opgenomen in het boek ‘Kijken in de ziel. Psychiaters over hun vak en over zichzelf’ meldt VN. OK, het is dus een voorpublicatie. Maar was ‘Kijken in de ziel’ niet ook al te zien als RVU serie van zes tv-afleveringen? Zeer het bekijken waard, daar niet van: http://sites.rvu.nl/page/309
Nou zijn er twee zaken ingewikkeld. 1) een discussie aangaan aan de hand van een interview 2) als leek een discussie aangaan met een psychiater. (meer…)
Moeilijk hoor, mensen laten weten dat ze niet in het programma komen. Om te beginnen hebben ze tijd en energie besteed aan de keuze om zich al dan niet te laten interviewen. Vervolgens hébben ze zich laten interviewen, en wellicht na afloop nagedacht over wat ze al dan niet beter en/of anders hadden kunnen zeggen. En dan komen ze er niet in.
De één reageert vol begrip, wenst me succes en is benieuwd naar het resultaat. Maar er zijn ook reacties van de andere kant van het spectrum. Ik begrijp de teleurstelling, en misschien zelfs wel de woede. Mooie boel, tenslotte. Maar de verontwaardiging, het gevoel ‘gebruikt’ te zijn, dat herken ik niet. Nou ja, om eerlijk te zijn, ik herken het wel een heel klein beetje. Vooruit, misschien zelfs wel meer dan een beetje. Maar dan vooral uit de periodes dat ik me niet goed voelde. Laten we zeggen een tikje somber. Ik herken dat negatieve, dat verongelijkte. Dat gevoel dat er geen rekening met je wordt gehouden. Dat iedereen maar wat doet, zonder zich om mijn gevoelens te bekommeren.
Wat is het toch ingewikkeld, die verschijnselen van depressie. Je kunt stellen dat het een ziekte is, en dat je er dus niets aan kunt doen als je je zo voelt. Dat je zo reageert. Maar daar zit ‘m precies de kneep, begin ik steeds meer te begrijpen. Ik kan er misschien niet veel aan doen hoe ik me voel - depressieve gevoelens overvallen je. Maar ik ben bang dat ik wel verantwoordelijk blijf voor het doorsijpelen van die gevoelens in mijn gedrag. In mijn houding ten opzichte van anderen. Hoewel dat soms een zware taak is, want die anderen kunnen voelen als hyperactieve, hongerige muggen. Of ander ongedierte dat je het liefst wil vermorzelen. Als ze daarna maar weer klaar staan om te troosten, als ik spijt heb van dat vermorzelen.
Recente reacties